‘Ik ben geen running Barbie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Het leven van Joan Avé (46) speelt zich jarenlang af op de atletiekbaan. Daar rent ze haar eerste meters, maakt er vrienden en ontmoet de man van haar leven. De loopster uit Amstelveen doet veel voor haar sport, maar niet ten koste van alles. ‘Ik heb geen maatje 36 en dat is oké.’

Interview Born to Run - Joan Ave foto 3Op haar blog verbaast Joan Avé zich over de huidige tendens op social media om slank te zijn. De hastags #fitgirls of #runhealthlife vliegen haar om de oren. ‘Ik zie veel mooie mensen in de hardloopwereld’, zegt ze. ‘Dat juich ik alleen maar toe. Maar veel instagrammeisjes focussen zich alleen op het uiterlijk en niet meer op het sportieve element. Dat vind ik jammer. Het gaat toch om het hardlopen.’

Maatje 36

Om een statement te maken plaatst de loopster uit Amstelveen op Instagram een foto met de tekst: ‘Girls are like country roads. The best ones have curves.’ Hierover zegt ze: ‘Zelf heb ik geen maatje 36 en dat is oké. Lange tijd wilde ik lang, blond en slank zijn. Ik heb 14 jaar geleden een tweeling op de wereld gezet. Het is niet allemaal meer zo strak als vroeger. Ik heb een vrouwelijk figuur met borsten en heupen. En weet je, ik ben blij met wie ik ben.’

Flo-Jo

Een beetje flair in de atletiek kan volgens Joan geen kwaad. Haar idool Florence Griffith-Joyner zorgt 30 jaar geleden met haar lange nagels en spectaculaire wedstrijdtenues voor een frisse wind op de baan. ‘Flo-Jo liet zien dat je als atlete ook vrouwelijk mocht zijn’, aldus Joan. ‘Het was iemand die ergens voor stond. Ze zag er niet alleen mooi uit, maar presteerde ook goed. Dat was voor mij een gouden combinatie.’

Interview Born to Run - Joan Ave foto 1Weilanden

Net als haar grote voorbeeld doet Joan in haar jeugd aan atletiek. Ze is 11 jaar als ze voor het eerst een voet op de baan zet. Haar favoriete onderdelen zijn hoogspringen en de 400 meter. Voortaan draait alles om het sporten. ‘Ik was erg fanatiek’, blikt ze terug. ‘Mijn hele sociale leven speelde zich af op de atletiekbaan. Daar is mijn liefde voor hardlopen ontstaan. Ik wilde de beste zijn en trainde elke dag. Dan liep ik bij ons achter rondjes om de weilanden. Ik stond bekend als dat Indische meisje dat rende. En dat ben ik blijven doen.’

Beetje vreemd

Op haar 19e ontdekt de atlete het hardlopen. Zo verschuift haar focus van het sprinten naar de langere afstanden. Joan trekt niet alleen zelf haar hardloopschoenen aan, maar verkoopt ze ook jarenlang aan lopers. Er is ondertussen natuurlijk veel veranderd op hardloopgebied. Als Joan in de jaren ’80 als verkoper bij Runnersworld begint, is het nog een mannenwereld. Er lopen niet zoveel vrouwen en ook in de winkel werken alleen mannen. ‘Het was een uitzondering om als vrouw te rennen’, zegt ze. ‘Eerlijk gezegd vonden mensen het zelfs een beetje vreemd. Als er dan al vrouwen meededen, waren het vaak van die echte marathon types.’

New York

Momenteel werkt ze als manager van atleten en organiseert ze sportevenementen. Sporten staat nog steeds centraal in het leven van Joan. Ze liep op 1 november haar eerste marathon, in New York. Natuurlijk is ze trots op haar prestatie, maar ze zal niet niet zo snel aan nog eentje meedoen. Want zo zegt ze: ‘Ik vond het geweldig om mee te maken. Vooral ook omdat ik dat samen kon delen met mijn man en kinderen. Zij waren met mij mee afgereisd naar The Big Apple. Maar eerlijk gezegd voel ik me geen echte marathonloopster. Laat mij maar lekker rustig een rondje hollen.’

marathon New York met Joan AveLife is a sport

Hardlopen zal altijd als een rode draad door haar leven blijven lopen. De scheidslijn tussen werk en privé is bij Joan klein. ‘Ik zeg weleens gekscherend life is a sport, maar dat is bij mij ook echt van toepassing. Veel van mijn vrienden ken ik nog van uit mijn atletiekperiode. We lopen nog regelmatig samen een rondje. Mijn man heb ik 35 jaar geleden op de atletiekbaan leren kennen. Hardlopen is voor mij meer dan een hobby of een sport die je uitvoert. Het zit in mijn DNA.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

Vrouwenliefde

Sinds mijn studie journalistiek ben ik fan van Madeleine Albright. Ik bewonder haar als diplomate, minister en nu als voorvechtster voor vrouwenrechten. Mijn favoriete quote allertijden komt uit haar mond. Ze zei ooit: ‘There is a special place in hell for women who don’t help each other.’ Die zin staat al jaren in mijn geheugen gegrift.

Het moment in mijn leven waarop ik Madeleine Albright mijn vraag stel, is er eentje om in te lijsten. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Mevrouw De Minister bracht afgelopen juni een bliksembezoek aan het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze kwam spreken over haar werk als diplomate en de rol van vrouwen in de wereld.

IMG_0077Samen met ruim honderd collega’s, mannen en vrouwen, zit ik in de chique conferentiezaal van het ministerie. Na het betoog van Albright is er gelegenheid voor een korte Q&A. Met een gigantische hartslag durf ik de stoute schoenen aan te trekken en mijn idool te confronteren met haar beroemde uitspraak. Ik vraag hoe zij andere vrouwen steunt en inspireert. Haar antwoord is scherp, persoonlijk, en doorspekt met humor. Net als de vrouw die ze nog steeds is: ‘Women have to be active listeners and interrupters -but when you interrupt- you have to know what your are talking about.’

Wij vrouwen moeten nog veel werk verrichten. Om te beginnen bij onszelf. Mannen lijden aan de mannengriep, maar wij kennen de vrouwennijd. Dat verontrust me. Ik heb geleerd dat het een taak is van een vrouw om andere vrouwen aan te moedigen. Om voor elkaar klaar te staan. Niet om gemeen te zijn of om elkaar neer te halen. Je hebt een keuze: je kunt de vrouw die naast je staat steunen of je kunt de competitie met haar aangaan. Ik vind dat we elkaar moeten helpen.

Helaas gebeurt dat niet vaak genoeg. Herinnert u de film Mean Girls? Het gemene meisje in het verhaal heet Regina George. Deze Queen Bee regeert met ijzeren hand op de middelbare school van de hoofdrolspeelster. Ik had ooit een Regina George als vriendin. Ze brak mijn hart toen ik erachter kwam dat ze me eigenlijk intens haatte.

IMG_0173Tien jaar later krijg ik te maken met een andere wolvin in schaapskleren. We werken samen op het secretariaat van een doorsnee Nederlands kantoor. Mijn collega’s zijn net zo gemotiveerd als de helden van Debiteuren Crediteuren. De wolvin is een ambitieuze dame die op mijn baan aast. Haar missie is om mij weg te werken. Dat lukt haar niet meteen. Dus gaat ze over tot drastische maatregelen. Ze besluit me doodleuk weg te pesten.

Ik hoop op wat meer vrouwenemancipatie. Op wat meer vrouwenliefde. Tot mijn grote verdriet beschuldigt een medezuster mij van het in stand houden van de vrouwennijd. Object van kritiek: mijn interview met een hardloopster die trots is op haar maatje meer. Sterker nog: ze omarmt haar rondingen. De boze lezeres vindt dat ik met mijn artikel de verkeerde signalen uitzend. Ze bestookt de website met vervelende en nogal hatelijke tirades. Voor rede is ze helaas niet vatbaar.

Vrouwen kunnen dus serieus gemeen zijn. Alles gebeurt onderhuids. We drukken onze frustraties weg, omdat we niet altijd de confrontatie aan durven gaan. Ondertussen onthouden we alles. Wat kunnen we kritisch op elkaar zijn: zij is te dik, te dun, te lelijk, te mooi, te slim, te leuk. Er zijn bij mij serieus vriendschappen gesneuveld uit pure afgunst. Daar is nooit een officiële reden voor opgegeven. Dat raakte me diep. Ik snapte het niet. Als een Jessica Fletcher ben ik zelfs op onderzoek uitgegaan. Het mysterie is nog altijd niet ontrafeld.

Blog vrouwenliefde - Met MoniqueIk snap het nog steeds niet. Sterker nog: soms denk ik dat ik ook van Mars kom. Begrijpt u me niet verkeerd. Ik ben een vrouw met genoeg vriendinnen. Ik hou van samen meisjesdingen doen. Ik droom er nog steeds stiekem van te zingen in een meidengroep. Ik bescherm mijn medezusters tegen de boze buitenwereld. Ik ben voor een vrouwenpact waarin we elkaar steunen. Voor mijn zusters ga ik door het vuur.

Hoe anders gaat dat bij onze mannen. Ook zij staan gerust als kemphanen tegenover elkaar. Dat gaat soms hard tegen hard. Even flink stoom afblazen. Daarna drinken ze samen weer een biertje. Het verbaast me dat vrouwen dat niet kunnen. Waarom eigenlijk niet? Stelt u zich eens voor: Na een discussie trekken we onze nagels in en gaan samen gezellig shoppen. En als toegift smikkelen we van een overheerlijke appeltaart. Met een flinke dot slagroom natuurlijk.