#selfie

SelfieHet onderstaande redactioneel schreef ik voor het BZblad 2 dat op 11 april 2014 verscheen.

Toen ik 16 was stierf mijn opa. Ik hield zielsveel van hem. Hij overleed op een woensdag in mei. Mijn broer had hem die zondag ervoor nog gebeld. Hij wilde weten hoe-ie de befaamde griesmeelpudding moest maken, hét familierecept. ‘Wil je opa spreken’, vroeg mijn broer. ‘Nee, we zien hem volgende week. Ik wil dit programma afkijken’, mompelde ik terug. Drie dagen later was hij dood. Mijn schuldgevoel was intens. Ik voelde me een egoïst.

Na 20 jaar ben ik geen steek veranderd. Samen met bijna 17 miljoen landgenoten vind ik het belangrijk om me-time 24/7 door te trekken. Hét woord van 2013 was niet voor niets selfie. We maken foto’s van onszelf met onze telefoon en weten niet hoe snel we deze viraal in première moeten laten gaan. Via Facebook, Twitter of voor hipsters Instagram. De selfie van tv-host Ellen DeGeneres tijdens de Oscars van vorige maand werd 3,2 miljoen keer geretweet.

Wat is het toch met dat hedendaagse hedonisme? Natuurlijk zijn er ook de Bob Geldofs en Angelina Jolies van deze wereld. En houd je stoelriemen vast, dat zijn echt niet alleen geitenwollensokkers of publiciteitsgeile celebrities. Zo neemt de organisatie Worldmapping uit Nijmegen jongeren mee naar ontwikkelingslanden om iets bij te dragen aan hun wereldbeeld (pagina 14). Het sneue imago dat aan ontwikkelingssamenwerking leek te kleven, is er bij jongeren van af. Sterker nog: helpen met lesgeven aan kinderen in Zuid-Afrika of waterputten bouwen in Malawi heeft status gekregen. Andere mensen helpen is cool.

Er is geen geluk in de uitverkoop op Marktplaats, maar we kunnen wel ons steentje bijdragen. Dus vraag maandagochtend eens aan je collega hoe zijn of haar weekend was. Lees: niet na één zin weer over jezelf beginnen. Of informeer eens waar die stagiair al die maanden aan werkt. Hiermee bezorg je de ander een weergaloos gevoel en kickstart je de lente met een glimlach. Dat is niet alleen integer, maar ook oprecht.