Rennen met een hart

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal anders, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Blog Born to Run Michael Beenhakker

Duizenden lopers, fietsers en vrijwilligers doen komend Pinksterweekend mee met de Roparun. Directeur Michael Beenhakker (41) reist het parcours af om alle kanjers te supporteren. Naast zijn werk voor de stichting trekt de Rotterdammer zelf ook regelmatig zijn hardloopschoenen aan. ‘Als ik mezelf in de spiegel zie, staart er een hardloper terug.’

Michael Beenhakker weet hoe het is om iemand te verliezen. Op 16 januari plaatste hij het volgende op Facebook:Kanker is klote. Begin dit jaar is mijn leeftijds- en middelbare schoolgenootje overleden. Op zo’n moment realiseer ik me dat kanker niets te maken heeft met winnen of verliezen, maar met wel of geen geluk hebben. Want als iemand gevochten heeft, dan is zij het wel.’

10418955_10208834527361984_625910221062755314_nSchrijnend

Hoewel Michael er nu dagelijks mee te maken krijgt, blijft de dood hem raken. De directeur van de stichting Roparun herinnert zich zijn begintijd nog goed: ‘Belde er een vader op die een vakantiebungalow moest afzeggen, omdat zijn zoontje was overleden. Heel schrijnend. Toen ik ophing, was ik echt heel emotioneel. In de loop der jaren leerde ik beter met dit soort gesprekken om te gaan, maar normaal wordt het nooit. Kinderen horen niet te sterven.’

Mooie pruik

Dat gevoel van machteloosheid vindt de Rotterdammer verschrikkelijk. Als kind kon hij al niet tegen onrecht. ‘Op de kleuterschool zat er een meisje bij me in de klas met kanker’, herinnert hij zich. ‘Ze liep rond met een kaal hoofd en de andere kinderen staarden haar aan. Dat vond ik zielig. Had ze maar een mooie pruik dacht ik.’ Misschien is het dan ook niet zo verwonderlijk dat Michel in 2007 een baantje bij de stichting Roparun vond. Een stichting die het leven van kankerpatiënten zo aangenaam mogelijk wil maken. Onder meer door het ondersteunen van ruim 200 doelen: van vakantiebungalows voor zieke kinderen tot het ontwikkelen van speelgoed en meefinancieren van hospices. ‘We kunnen deze mensen niet genezen, maar hun leven wel een beetje beter maken’, aldus Michael.

Lach en een traan

Dat is ook de gedachte achter de jaarlijkse Roparun: rennen voor het goede doel. Over een paar dagen doen er weer duizenden lopers, fietsers en vrijwilligers mee. Ze leggen dan in teamverband, binnen 48 uur, meer dan 500 kilometer af van Parijs of Hamburg naar de magische Coolsingel. Michael reist het parcours af om iedereen een hart onder de riem te steken. Hij weet wat voor mooi avontuur de Roparunners beleven. Zelf deed hij van 2004 tot en met 2007 als loper mee. ‘De Roparun is echt een teamprestatie’, vindt hij. ‘Het is een reis met een lach en een traan. Veel deelnemers kennen iemand in hun omgeving die kanker heeft of eraan is overleden. Onderweg kunnen de emoties oplopen. Maar uiteindelijk is iedereen trots om samen over de finish te komen.’

Genieten

Als medewerker van de stichting kan Michael zelf niet meer meedoen aan de estafetteloop. Dat mist hij stiekem wel een beetje. Hardlopen noemt de Rotterdammer het leukste dat er is. Iets dat hij al ruim 16 jaar met veel plezier doet. Hij beschouwt het echter niet als vanzelfsprekend. Samen met een vriend was hij in 2008 aan het trainen voor de marathon van New York. Op een dag viel zijn loopmaatje neer en moest met spoed naar het ziekenhuis. Daar schrok hij van en besloot zich voor alle zekerheid ook eens te laten testen. ‘Kwamen de artsen erachter dat ik een aangeboren hartafwijking had’, vertelt hij. ‘Moesten we allebei ons loopavontuur laten schieten. Uiteindelijk heb ik ‘m twee jaar later alsnog gelopen. Ik denk hier nog vaak aan terug en waardeer het leven des te meer. Voor mij is het sleutelwoord: genieten.’

 

Advertenties

Formidabel

Roparun 2015 - coolsingelAls je meedoet aan de Roparun heb je vrienden voor het leven. Ik heb er het afgelopen Pinksterweekend 22 bij gekregen. Hardloopmaatjes met een onvermoeibare overlevingsdrang en het hart op de juiste plek. Samen hebben we een bijzondere reis gemaakt: een estafetteloop van 48 uur van Parijs naar Rotterdam. Een race tegen de klok en een gevecht tegen de vermoeidheid. In 2 dagen heb ik slechts 2 uur geslapen. Kort samengevat bestonden onze dagen uit: eten, slapen, rennen en herhalen.

Roparun 2015 - wachten voor de brugVeel mensen hebben me de afgelopen weken gesteund in mijn loopavontuur: donaties, lieve berichtjes, steunbetuigingen via social media en staande ovaties van supporters langs de kant. Tegen al mijn verwachtingen in heb ik ruim 1.425 euro opgehaald voor de palliatieve zorg van kankerpatiënten. Dat had ik in mijn meest optimistische dromen nooit durven voorspellen. Het komt niet vaak voor, maar daar werd ik even heel stil van.

Woorden schieten tekort om te omschrijven hoe ik mijn heroïsche run heb ervaren. Lopen is emotie. Het was dan ook een avontuur met een lach en een traan. We konden samen schuddebuiken om de flauwste grapjes, maar elkaar ook weleens in stilte vervloeken. De spanningen liepen soms hoog op. Nooit lang. Want we hadden één doel: met het hele team heelhuids finishen op de Coolsingel.

Roparun 2015 - Frans heuveltjeRoparun team 334 bestond uit: 8 lopers, 4 fietsers, 2 chauffeurs, 2 bijrijders, 5 verzorgers en een teamcaptain. Onze groep was onderverdeeld in 2 teams. Samen hebben we 520 km afgelegd. Als loper holde ik 1,5 marathon en heb daarnaast ook nog een aantal stukken gefietst. Het was een mooie route, dwars door 3 landen heen. Zelf heb ik het meest genoten van de etappes door Noord-Frankrijk. Prachtig uitgestrekte landschappen, pittoreske dorpjes en uitdagende heuvels om tegen op te lopen. Nooit geweten hoe mooi dit ‘vergeten’ gebied van La Douce France is. Met elke stap steeg bij mij de adrenaline. Op zaterdagavond droegen alle lopers en fietsers voor de eerste keer lichtgevende hesjes. Kippenvel. Ik dacht alleen maar: ‘Kerstmis komt vroeg dit jaar. Dat ik dit mag meemaken.’

Het was een reis zonder enige vorm van luxe. Geen eigen bed, geen Roparun 2015 - Lopers team 1
eigen douche en geen verwarming. Je bent echt op elkaar aangewezen. Na 2 dagen zweten zit je niet altijd op een groepsknuffel te wachten. Het is dus best fijn als het onderling goed klikt. Gelukkig liep ik samen met 3 stoere mannen. Heel lief, dat waren ze voor me. Ze droegen me op handen. En qua lopen deed ik niet voor ze onder. Oh, wat waren we toch lekker fanatiek. Op een leuke manier, dat wel. Wanneer zij het over mannendingen hadden, lachte ik even hard met ze mee. Maar bovenal waren we er voor elkaar. No matter what. Ik voelde me echt ‘one of the guys’. Een groter compliment dan dat kan ik ze niet geven.

Op dit moment moet ik alles nog voor mezelf verwerken. Mijn nieuwe hardloopvrienden vertellen me dat ze een beetje Roparun 2015 - St.Annatunnel Antwerpenemotioneel waren toen we Tweede Pinksterdag over de Coolsingel liepen. Ik keek alleen beduusd om me heen. In trance. Het voelde nog zo onwerkelijk. De emoties komen bij mij pas met een vertraging. Geloof me, een dezer dagen gaan de tranen bij mij vloeien. Dan besef ik pas hoe speciaal het is om 100 procent met je hart te lopen.

De Roparun doet iets met je. Misschien is er maar één woord wat omschrijft hoe het voelt om dit mee te maken. De burgemeester van feestdorp Zele omschreef het met zijn mooie Vlaamse tongval het beste: FORMIDABEL!

Run with a heart

‘Jij doet toch niet aan goede doelen’, merkt een vriendin op.

‘Dat klopt, maar eens moet de eerste keer zijn’, zeg ik terug.

‘Waarom nu dan wel?’, vraagt ze.

‘De manier waarop we het geld inzamelen spreekt me aan. Dit jaar gaat de opbrengst naar de zorg aan de uitbehandelde kankerpatiënt. We rennen met ons hart’, antwoord ik. Roparun lopers team 334

Een team van Buitenlandse- en Binnenlandse Zaken doet van 23-25 mei mee aan de Roparun: 48 uur lang non-stop lopen van Parijs naar Rotterdam. Tijdens deze estafetterace leggen 8 renners een afstand af van 550 km. Dat komt neer op 65 km per persoon, oftewel 1,5 marathon de neus. Voor veel lopers staat deze run hoog op hun bucketlist. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit serieus over nagedacht.

Tot vorige maand. Het was de week voor mijn eigen marathon in Rotterdam. Ik zat thuis met een zware griep in zelfmedelijden te zwelgen. Door mijn koorts kon ik al weken niet hardlopen. Hoe meer ik klaagde, hoe harder ik moest hoesten en snotteren. Als een brave ambtenaar hield ik wel mijn e-mailverkeer in de gaten.

Mijn oog viel op een mailtje van een collega. Ene Rob. Ik kende de beste man niet, maar hij had mijn blogs weleens gelezen. Zo wist Rob van mijn hardloopverslaving en vroeg of ik interesse had in het avontuur van mijn leven. Of ik weleens had gehoord van de Roparun? Er was een loper in zijn team geblesseerd geraakt en ze zaten verlegen om een invaller. We spraken af dat ik er nog even over zou nadenken.

Run with a heartRennen voor het goede doel. Tja, een gevoelig onderwerp voor mij. Toen ik 4,5 jaar geleden begon met hardlopen, was ik vastberaden nooit mee te doen met een sponsorloop. Geld inzamelen was niks voor mij. Ik kon toch niet bij mijn familie, vrienden, collega’s en loopmaatjes bedelen om geld? Lastig dilemma, want voor het hardloopavontuur an sich was ik wel te porren. Ik besloot mijn ratio uit te schakelen en mijn hart te volgen.

Dat had ik veel eerder moeten doen. Als je volwassen wordt, sterft je hart een beetje. Zo voelt dat tenminste bij mij. Die spontane onbevangenheid die je als kind hebt, glijdt in de loop der jaren langzaam weg. Misschien moet ik meer het onverwachte in het leven omarmen. Meer betrokken raken en nieuwe mensen ontmoeten. Deze gedachte bleef hangen.

De volgende ochtend bel ik Rob om mijn deelname aan de Roparun te bevestigen. Een week later ontmoet ik mijn nieuwe hardloopvrienden voor het eerst tijdens onze generale repetitie in België. Het klikt meteen en ik krijg die dag een beter beeld van wat me te wachten staat. Team 334 laat zien dat ook ambtenaren kunnen bikkelen.

Ik heb zin in mijn loopavontuur. Het voelt fantastisch om mijn passie voor hardlopen in te zetten voor het leven van anderen.Roparun oefenen in Belgi 002 Met de kleine goede dingen maak je soms een groots gebaar. Kennelijk heb ik als cynicus ook behoefte aan iets dat me omarmt, verwarmt en een behaaglijk gevoel geeft. Uiteindelijk gaat het er in de Roparun niet om wie de snelste is, maar wie beschikt over het grootste hart.

Steun me in de heroïsche run en doneer een bijdrage op mijn naam of op naam van het team. Hierdoor ga ik niet alleen sneller hollen, maar steunt u ook het goede doel. Ik beloof u met een glimlach de eindstreep te halen. Uiteraard doe ik dat in een rokje.