‘Op de trails ben ik thuis’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

10

Diederik en hond Charlie / foto Sander Tangen

Diederik van Hoogstraten (47) rent jarenlang fanatiek mee met de snelle jongens in Central Park. Totdat een hardnekkige blessure roet in het eten gooit en hij weer opnieuw moet leren hardlopen. De Nederlandse journalist verruilt de betonnen wegen van New York voor de zandpaden van LA. In zijn nieuwe boek ‘Los’ vertelt hij hoe hij zich ontwikkelt van hardlooptornado naar trailrunner. ‘Ik probeer graag dingen waarvan ik niet weet of ze mogelijk zijn.’

‘Het voelt fantastisch als ik om 5.30 uur opsta en voor het ontbijt al 1,5 uur heb gelopen. Eerlijk gezegd ben ik wel bevoorrecht in Los Angeles. Ik trek mijn hardloopschoenen aan, doe mijn rugzakje om en loop de deur uit. Ik kom op de meest magnifieke plekken ter wereld, ren over ruige bergpaden en geniet van grootse uitzichten. Elke stap is anders. Na ontelbare kilometers in de stadsjungle voel ik me ontketend in deze groene weelde.’

King of the world

Zo onthaast als Diederik van Hoogstraten nu leeft, zo gehaast sjeest hij jarenlang door de straten van New York. In die tijd luidt zijn renmantra: snel sneller snelst. De Amerikacorrespondent rent zes dagen per week, maakt deel uit van de hechte loopgemeenschap in Central Park en loopt vier marathons onder de 3.15 uur. ‘Ik ging als een trein en voelde me King of the world. Was ik opnieuw verslaafd, aan hardlopen? Ik heb jarenlang gevochten tegen mijn overmatige nicotine- en alcoholconsumptie. Ach, liever deze gezonde gewoonte dan de zelfverachting van weleer.’

dvh_coast4

Genieten van de natuur / foto Joey Ray

Moe

En dan, patsboem, slaat het noodlot toe. In het voorjaar van 2011 voelt Diederik dat zijn lijf moe is. Hij breekt een botje in zijn voet en zit vijf maanden thuis. Daar blijft het niet bij. Er volgen meer blessures en zijn zelfvertrouwen verdwijnt. De pijn wordt heviger en de dokters weten niet of hij ooit nog kan hardlopen. ‘Nooit meer rennen! Ik wilde niet stoppen of rusten. Nog erger vond ik dat de hoogste versnelling moeilijker te vinden was tijdens de wekelijkse intervaltrainingen. Ik kon maar moeilijk verkroppen dat rennen er niet meer in zat. Als bankzitter vond ik mezelf niet goed genoeg meer. Verwoed probeerde ik het hoofd boven water te houden, positief te blijven, de waarde in te zien van wandelen en fietsen.’

Droge wildernis

In Hollywoodfilms gaat de ommekeer vlot, maar dat geldt niet voor de filmjournalist. Voet en rug zijn in orde, maar het lijf blijft haperen na de tropenjaren van intense training. Op de harde weg lopen lukt niet meer. Wie is hij als hij niet meer kan hardlopen? In semipermanente state van misère besluit Diederik in 2013 naar Los Angeles te verhuizen. Misschien dat de zon en het optimisme van Californië uitkomst kunnen bieden. En dat gebeurt. Hij maakt kennis met het trailrunnen en leert op een andere manier bewegen. Eentje die minder belastend is voor zijn lichaam. ‘Het is hardlopen, maar dan van de weg af. Dat kan zijn in de duinen, bergen of bossen. In de droge wildernis rond Los Angeles vond ik rust op de zandpaden. Ik sloot me aan bij de Trailrunners Club. Mijn nieuwe hardloopvrienden verwelkomden me met open armen. Hun tempo lag lager, de ondergrond was zachter, de competitiedrang minder scherp. Trailrunner, ultrarunner zou ik worden.’

Vertrouwensband

Op en om de trails ontdekt Diederik samen met zijn hond Charlie een hele nieuwe wereld. De Nederlander besluit zijn ervaringen op papier vast te leggen. In zijn boek ‘Los’ vertelt hij over zijn ontmoetingen met internationale toplopers en doodgewone recreanten. ‘Ik heb kennis gemaakt met mensen van allerlei pluimage die elkaar vinden in een intense liefde voor de natuur en het langeafstandslopen. Dokters, huisvrouwen, wiskundigen, gepensioneerden. Onder traillopers bestaat een vanzelfsprekende vertrouwensband. Op de bergpaden worden vriendschappen gesloten die elders niet makkelijk te vinden zijn. De natuur biedt ons de ruimte om onszelf te zijn.’

Bergopwaarts

Onder de Californische zon bloeit Diederik op. Al snel gaat niet alleen ieder zandpad, maar ook de rest van zijn leven bergopwaarts. Hij trouwt met zijn grote liefde Kelly, werkt als razende reporter in Hollywood en geniet van het lopen in de natuur. ‘Ik kan het iedereen aanraden van de gebaande paden af te wijken. Trailrunnen is toegankelijk voor iedereen. Je hoeft geen ultralange afstanden af te leggen om te genieten van de natuur. Ook mensen die niet van plan zijn zich suf te trainen, kennen de lokroep van het paadje dat in de verte omhoog kringelt.’

Advertenties

Cruise control

Blog Cruise Control - ik en Esmah laatste trainingWinston Churchill zei ooit: ‘Success is not final, failure is not fatal: it’s the courage to continue that counts’. Deze woorden van de voormalige Britse premier spoken de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. Ik kamp namelijk met wat fysieke tegenslag. Vorige week kreeg ik plotseling hevige steken in mijn rechterenkel. Ook aan mijn linkerenkel knaagt het. Net op de valreep van New York.

Komt dit nog goed? De tijd dringt. Morgen vertrek ik naar Manhattan. Als journalist werk ik dagelijks met deadlines. Toegegeven: meestal haal ik deze op het nippertje. Maar een blessure is andere koek. Hier heb ik geen controle over. De fysio doet wat hij kan, maar meer dan rekken en strekken gaat zijn werk niet. Hij tapet vanmiddag mijn enkels nog in. Meedoen aan de marathon moet volgens hem lukken. Uiteindelijk is het mijn beslissing, zegt hij. Wel adviseert hij me het na de marathon over een andere boeg te gooien. En toen zei hij de 2 gevreesde woorden: langzaam & rustig. Ik mag een paar maanden geen wedstrijden rennen.

Blog Cruise Control - AlohaKak, ik moet vanaf volgende week een tandje terug doen. Fysiek en geestelijk. Misschien ook niet zo raar. Ik kijk terug op een bewogen jaar. De schaarse vrije tijd die ik had, benutte ik om te freelancen. Met mijn schrijfsels financierde ik de reis naar New York. Mijn leven bestond uit: werken, forenzen, interviewen, schrijven, trainen en wedstrijden lopen. Slapen deed ik amper. Op miraculeuze wijze ging dat lange tijd goed. Alles lukte. Ik deed mee aan de marathon van Rotterdam, ontdekte de magie van de Roparun en liep af en toe een nieuw PR.

IMG_1215Ondertussen raakte ik met mezelf in de knoop. Missie New York was niet altijd leuk voor mijn vriend. We zien elkaar al weinig, en de afgelopen maanden nog minder. Ook op het werk veranderde er veel. Stilzitten zat er niet bij. De prijs die ik betaalde voor mijn hardloopambitie was hoog. Toen ik in september meedeed aan de Vredesloop in Den Haag kwam de ommekeer. Het parcours van 10 km voelde aan als een marathon. Ik genoot niet meer van het lopen. Moe, moeier, vermoeid was ik. In mijn hoofd had ik een dieptepunt bereikt. De motor leek op. Dat ik nog een redelijke tijd had neergezet, verbaasde me dan ook enorm.

Blog Cruise Control - happyIn de trein naar huis dacht ik terug aan waar ik stond toen ik net begon. Als ik vroeger dacht aan later, had ik nooit kunnen bedenken dat ik een fervent hardloopster zou worden. Laat staan een marathonista. Hoe trots was ik toen ik mijn eerste wedstrijdje holde. Wat een boost kreeg ik na mijn eerste keer Rotterdam. Uitzinnige vreugde voelde ik bij mijn 3:45-prestatie het jaar erop. Dat enthousiasme wilde ik weer voelen. Nog diezelfde avond heb ik heel mijn agenda leeggemaakt. Geen freelancewerk meer. Niet meer elke week een blog. Meer rust in mijn hoofd.

Blog Cruise Control - station BredaEen stapje terug doen, is soms de juiste zet. De adrenaline stroomt langzaam weer door mijn lichaam. Ik heb er zin in. Qua conditie zit ik gebeiteld. Ik heb heel het jaar door getraind. De vaart zit er in. In mijn hoofd zit het ook weer goed. Het is nu vooral een medisch dingetje. Tijdens de marathon kan ik niet plankgas vooruit. Zoals het er nu uit ziet, mag ik blij zijn als ik de eindstreep haal. Dat knaagt aan me. Dat doet pijn. Ik ben een streber. Lopen zonder tijd vind ik gewoon niet leuk. Zoiets voelt als een pizza Hawaii zonder ananas.

Dat mag de pret niet drukken. Aan de vooravond van mijn loopavontuurBlog Cruise Control - We are meant to do great things begint het tot me door te dringen hoe bijzonder ik het allemaal vind. Met één van mijn beste vriendinnen ga ik naar The Big Apple. Samen gaan we onze Amerikaanse droom najagen. Ik herinner me nog goed dat we fantaseerden om mee te doen aan de marathon van New York. Het is niet bij woorden gebleven. Na 2 jaar gaat het eindelijk gebeuren. Twee kleine loopstertjes staan op 1 november aan de start van het grootste loopevenement ter wereld. Ik wil dit prachtige hardloopfeest voor geen goud missen.

Voor zondag stel ik dus mijn plannen bij. Tijd is bij wijze van uitzondering Blog Cruise Control - ik en Esmah verbondnu niet meer mijn voornaamste doel. Heel ‘onorthodox’ ga ik puur voor het uitlopen. Ik ga die finish halen. Al moet ik kruipend over die eindstreep. Hardloopjargon als negatieve split, koolhydraten stapelen en vals plat gooi ik overboord. Ik probeer een eigen ontspannen ritme te vinden en daar houd ik aan vast. Niet meer een droomtijd rennen, maar genieten van een droomrace in mijn favoriete stad. In cruise control.

Ik vertrouw op het waanzinnige publiek in New York. Een overdosis Amerikaans optimisme kan ik goed gebruiken. De New Yorkers weten als geen ander hoe ze hun lopers moeten aanmoedigen. Duizenden mensen die ‘Yes, you can do it!’ scanderen. Ik ga naar ze zwaaien en lachen. Natuurlijk geeft dat geen garanties voor een pijnvrije 42 km. Waarschijnlijk bijt ik verschillende keren door de zure appel heen. Niet zomaar eentje, maar The Big Apple!

Mijn Amerikaanse droom

New York Times 1Start spreading the news! Ik doe op 1 november mee aan de Marathon van New York. Samen met mijn goede vriendin Esmah ga ik het loopavontuur aan. We gaan niet alleen een simplistisch verbond met elkaar aan, maar ook een spannende affaire met de stad die nooit in slaap sukkelt. In The Big Apple gebeuren vele magische dingen. Ik kan er makkelijk 14 pagina’s mee vullen. En dan houd ik me nog in. Ongelooflijk hoe blij je van een stad kunt worden. De voorpret is begonnen. De ringtone op mijn telefoon staat al maanden ingesteld op mijn lijflied ‘Empire State of Mind’.

Anouk en EsmahEsmah en ik zijn pas een jaar met elkaar bevriend. Toch voelden we vanaf de eerste dag een instant klik. We delen heel wat verborgen eigenschappen en ambities met elkaar. Nadat we vorig jaar allebei waren uitgeloot, sloten we een geheim pact: de volgende editie zijn we erbij. Als echte loopprinsesjes hebben we onszelf getrakteerd op een first class reis naar New York. De reis is niet goedkoop, maar de ervaring wordt onbetaalbaar. Ons loopavontuur staat symbool voor vrijheid. Allebei om verschillende redenen. Voor mij is New York de stad waar ik heb uitgehuild na de breuk met mijn toenmalige geliefde. Ik tastte in het duister, wist niet meer wie ik was. Een dieptepunt in mijn leven.

Ho stop! Dat kon zo niet langer, vond ik. Ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Daarom besloot ik mezelf de tijd te geven om dat onderzoek aan te gaan en me weer onafhankelijk te voelen. Waar kon ik dat beter doen dan in New York? Als ik daar niet wist te overleven, zou het me nergens meer lukken. Via mijn werk regelde ik binnen een maand een interne stage bij de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties. In mijn eentje maakte ik de oversteek naar de andere kant van de oceaan. Een kleine ninja in de grote stad.

New York

Dat was 5 jaar geleden. Toen ik hartje winter in Gotham City arriveerde, was het liefde op het eerste gezicht. Bij het zien van de skyline was ik direct verkocht. Ik landde op JFK airport en kreeg daar een vip-ontvangst. Een collega haalde me op van het vliegveld en de chauffeur van de ambassade reed me naar mijn appartement in Manhattan. Onderweg keek ik vol ontzag uit het raam.

Anouk selfie juni 2015In New York voelde ik me weer vrij en blij. Ik transformeerde van een zielig hoopje ellende in een echte Manhattan Girl. Vergis je niet. Mijn verblijf was een pittige periode waarin ik diep moest gaan. Het lukte me om op een plek dicht bij mezelf te komen. Eentje waarvan ik dacht: ik accepteer mezelf en als ik val is dat prima. Dan krabbel ik weer op. Dat voelde als een bevrijding. Met gemengde gevoelens nam ik na 2 maanden afscheid van mijn geliefde stad. Ik maakte met mezelf de afspraak dat ik ooit zou terugkomen om de marathon te lopen. Mijn Amerikaanse droom.

Ik doe op dit moment alles om deze droom te financieren. Dat is niet altijd even makkelijk. Mijn dagen bestaan de laatste maanden vooral uit stukjes tikken voor BZ, trainen, wedstrijdjes lopen en schrijven over hardlopers. Aan al die duizend en één andere dingen op mijn to do-lijst kom ik nauwelijks toe. Soms lijk ik te vergeten waar het om draait in het leven. Waarom freelance ik me in mijn vrije tijd eigenlijk zo suf? Deze gedachten spookten steeds vaker door mijn hoofd.

Running - Gilze 2015Totdat ik vorige maand een filmpje op internet bekeek van The Ginger Runner. Deze Amerikaanse loper legde zijn eerste marathonervaring in New York vast op film. Tranen vloeiden over mijn wangen. Dit is waar ik altijd van had gedroomd. Hiervoor gaf ik al mijn vrije tijd voor op. Ik ben vastberaden om super fit, afgetraind en flitsend aan de start op Staten Island te staan. Of dat gaat lukken? Ze zeggen dat New York een betonnen jungle is waar dromen uitkomen. En anders biedt de uitspraak van mijn Amerikaanse loopvriend me soelaas: ‘Holy crap, what an amazing run!

Born to run

Jump runningThe Running Ninja heeft een niet te stuiten roeping: het lopen van de marathon van New York. Deze droom staat bovenaan mijn bucket list. Sterker: het was de reden om 4 jaar geleden te beginnen met hardlopen. Het lijkt me waanzinnig om in mijn roze rokje met 50.000 hardlopers over de straten van Manhattan te zweven.

Voor mijn werk heb ik een paar maanden in New York gewoond. Dat maakt het voor mij extra bijzonder. I heart NYC! Hier bruist en suist het, dag en nacht. Alle mensen die iets groots willen doen, komen naar The Big Apple. Het is een stad waar elke cultuur aanwezig is, zodat het lijkt alsof het de hele wereld in één stad is. Ik kijk met een glimlach terug op mijn tijd als New Yorker.

Dus heb ik me net ingeschreven voor de loting van de TCS New York City Marathon. De kans dat ik één van de gelukkige mensen ben die een startbewijs krijgt, is klein. Iedereen wil op 1 november de ultieme runner’s high ervaren: vanaf de start op Staten Island via Brooklyn, Queens en The Bronx naar de finish in Central Park. Vorig jaar deed ik ook mee, maar viste achter het net. Tja, dat was te wijten aan de helaasheid der dingen.

Enfin, dit jaar pak ik het radicaal anders aan. Ik laat mijn geluk niet afhangen van een grabbelton. Als ik niet word ingeloot, New York Marathonkoop ik een kant-en-klare marathonreis naar New York. Daar hangt een duur prijskaartje aan, maar dat geld sprokkel ik zelf bij elkaar. Ik werk sinds begin dit jaar als freelance journalist voor ProRun. Met het schrijven over rennen, ga ik mijn hardloopdroom sponsoren. Voor mijn droom zet ik alles opzij: cold turkey geen soaps meer kijken, shoptegoed bevriezen en heel veel extra schrijfmeters maken. Ik mevrouw-gat-in-de-hand heb zelfs een speciale spaarrekening geopend. Jazeker, die 3000 euro piep ik binnen. Operatie New York is niet iets wat ik per se nodig heb, maar waar ik wel ongelooflijk veel plezier aan ga beleven.

Born to RunToch knijp ik ‘m een beetje. Het lijkt op papier een krankzinnig idee. Pfff, is het lopen van 2 marathons per jaar niet absurd? Ga ik dit allemaal wel bolwerken? Neem ik niet te veel hooi op mijn vork? Snel denk ik aan het cadeau dat mijn collega’s me gaven nadat ik mijn eerste marathon had gelopen. Een mok met daarop de tekst: ‘Anouk born to run’. Ik merk dat ik er extra strijdlust van krijg. Hallo New York, stad van de onbegrensde mogelijkheden.

Wie in zijn dromen niet vliegt, komt nooit van de grond. Het is toch het allerleukste om jezelf doelen te stellen die onmogelijk lijken en ze dan door hard te werken te halen? Ik leg me dus niet neer bij minder als meer mogelijk is. Wie mij straks over de finish ziet dartelen, weet dat ik mijn Amerikaanse droom heb waargemaakt. Onmogelijkheid bestaat niet. Punt.