Operatie sixpack

Op een dag word je wakker en weet je het: ik wil een sixpack. De kerstgedachte bleef dit jaar bij mij iets te lang hangen. Vooral aan buik en heupen. Ik vind sixpack toffer klinken dan zadeltassen. Dat heeft een nare bijsmaak. En ik ben juist dol op lekker eten. Toen ik  begon met hardlopen vlogen de kilo’s er van af. Een maand op rantsoen deed de truc. Helaas blijkt dat niet meer zo gemakkelijk te gaan.

Ik ben liever geen kiloknaller, maar een kilometerknaller. Vanaf volgende week begin ik daarom echt. Herkenbaar? Ik steek mijn hand in de lucht. Mijn buikje is niet flinterdun en super strak. Nog niet. Jazeker, in mijn dromen ben ik een XS-je. In het echte leven moet ik tienduizend uur zwoegen om mijn liflafjes te laten verdwijnen. Ik las op internet dat met 1 kilo eraf je 1 minuut sneller rent. Nog meer reden om fit, strak & verantwoord te leven. In de praktijk komt dat neer op Rust, Reinheid en Regelmaat. Oftewel op tijd naar bed, gezond eten en stress vermijden. Nieuwe energie voor lichaam, hoofd en hart.

Aan ambitie ontbreekt het bij mij niet. Ik ben een meisje met een missie. Er valt in mijn ogen altijd iets te wensen. Mijn honger naar een groots en meeslepend leven is niet te stillen. Meer, beter, mooier, gekker, interessanter. Dus niet alleen die 6 blokjes in mijn buik. Nee, ik wil nog iets anders bereiken. Het begon allemaal vorige maand tijdens een informatieavond bij Run2Day in Breda. Ik was daar om meer te horen over de marathon van Berlijn. Op 25 september ga ik 42 kilometer lopen over het snelste parcours van de wereld. Samen met die van New York staat deze marathon bovenaan mijn hardloop bucket list.

Enfin, terug naar de presentatie. De mensen van de hardloopwinkel vertelden super enthousiast over de 6 grootste marathons, de zogeheten Major 6: New York, Berlijn, Chicago, Boston, Londen en Tokio. Een eliterijtje. De grand slams van de marathonsport. U voelt ‘m misschien al aankomen…. Inderdaad, ik wil ze allemaal gaan lopen. Dat is mijn ultieme droom. New York heb ik afgelopen jaar gelopen en vink ik alvast af. Berlijn komt eraan. Samen met mijn vriendin Esmah reis ik in 2017 af naar Chicago. Dan zit ik al op de helft. Een mede-hardloper vatte de informatieavond leuk samen: ‘Fijne reeks. Dat is een mooie sixpack.’

 

En zo is de cirkel rond. Nou ja, liever plat dus. Er staan mooie marathonavonturen op stapel. Ik heb zin in het nieuwe hardloopjaar. Laat ik niet op zaken vooruit lopen. Mijn focus ligt nu op de marathon van Rotterdam. Dat vergt mijn volledige aandacht. Na de lichte teleurstelling van vorig jaar wil ik me dolgraag revancheren. Ik verkeerde toen in een bloedvorm. Zo zeker was ik ervan mijn PR (3.45.42) te verbeteren. Helaas gooide een hardnekkig griepvirus mijn plannen overhoop. Tijdens de marathon liep ik op halve kracht en hoestend haalde ik de finish op de Coolsingel. Met terugwerkende kracht dringt het nu pas tot me door dat ik niet mag klagen met mijn tijd van 3.46.25, slechts 43 seconden langzamer.

Blog operatie sixpack Erasmusbrug

Ik heb grootse plannen voor 10 april. Om te slagen in mijn ambities heb ik de hulp ingeschakeld van mijn looptrainer Harrie. De beste man heeft me al 3 keer zien finishen in Rotjeknor. Hij weet hoe ik loop. Hij kent mijn tijden. Hij kent mijn sterke en zwakke punten. Hij beseft hoe graag ik wil knallen. Maar bovenal: hij schenkt mij het vertrouwen waar ik naar verlang. Het eerste wat Harrie zei was: ‘Het is hard werken, Anouk. Je krijgt het niet voor niks.’ Zijn woorden blijven hangen. Als een tegeltjeswijsheid staan ze getatoeëerd in mijn geheugen. Niks in mijn leven komt me aanwaaien. Voor alles wat ik wil bereiken, moet ik keihard zwoegen. Dat is altijd zo geweest. Voor mijn strikdiploma, voor mijn middelbare schoolexamens, voor mijn journalistenpapiertje, voor een fit lichaam en nu weer voor een marathon.

Er is dus werk aan de winkel. Ik ging vlak voor kerstmis voortvarend van start met mijn marathonschema. Helaas had de griep me dit jaar ook te pakken. Hardlopen stond even op een lager pitje. Ik ben weer hersteld, maar begin te twijfelen. Aan mezelf. Ik voel de druk om te presteren. De persoon die terug staart in de spiegel is mijn grootste tegenstander. Het is jij tegen jezelf. Geloof in eigen kunnen is belangrijk. Ik moet het zelf doen.

Waarom ik dit dan toch allemaal doe? Simpel. Hardlopen is een verslaving. Dan voel ik dat ik leef. Het is wat je uit een wedstrijd meeneemt. Dat onoverwinnelijke gevoel. Niemand neemt dat van je af. Dat is alles dat ik ooit heb gewild: passie, trots en zelfvertrouwen. Niet voor mijn trainer, niet voor mijn ouders of vriend, maar voor mezelf.

Ik ben niet meer het schuchtere meisje dat ik ooit was. Toen zat ik dagdromend uit het klaslokaal te staren. Nu maak ik mijn dromen waar. Hardlopen staat symbool voor de vrouw die ik vandaag de dag ben. Ik wil zo lang mogelijk doen wat ik het liefste doe. Zoals Rocky Balbao zegt in de film Creed: ‘cento anni, 100 years.’ Wel graag met 6 roestvrije blokjes.

Blessuretijd

Ik geloof niet in een God, maar ben wél bijgelovig. Geen zwarte katten, niet onder een ladder lopen en altijd afkloppen. Want geloven in iets geeft houvast. Maakt het leven net wat leuker. Soms moet het gewoon zo zijn. Ridge en Brooke komen altijd bij elkaar en Madonna blijft Queen of Pop. Tijdens de marathon in New York ben ik blij en vooral opgelucht. Wat een wonder dat ik zo ontspannen kan rennen. Alsof er een engeltje op mijn schouders meeloopt. Mijn Amerikaanse droom krijgt een onverwacht spiritueel tintje.

Dat gebeurt halverwege de rit, op de grens tussen Queens en Manhattan. Ik heb net mijn Himalaya beklommen: de Queensborough Brigde. Eén van de vijf bruggen die alle marathonlopers moeten trotseren. Net als alles in de VS is ook deze brug van serieus grote proporties. Er lijkt geen einde aan te komen. Elke renner krijgt er mee te maken: het breekpunt in de wedstrijd. Van binnen vervloek ik alles wat God verboden heeft. Wat een Mother F*cker! Waarom doe ik mee aan een marathon die van begin tot eind heuvelachtig is? Mijn lichaam lijdt. Ik vecht tegen mijn demonen. Tegen de man met de hamer. Tegen mijn blessure. De pijn aan mijn enkels voelt ondraaglijk.

Als een zombie kom ik aan op First Avenue. Terug in Manhattan. Terwijl de warme zonnestralen op mijn afgepeigerde lichaam schijnen, verdwijnen de laatste wolken in de lucht. En dan zie ik hem staan. Tussen de honderden supporters aan de kant. Die ene Amerikaanse man. Hij houdt enthousiast een groot spandoek omhoog. Het staat er in zwarte blokletters: ‘Pain is temporary, pride is forever’. Ik beschouw het als een teken. Voor een paar seconden ben ik pijnvrij en zweef over het asfalt. Langs het waanzinnige publiek dat me over mijn dip heen tilt.

Symbolisch geef ik mezelf een schop onder mijn kont. Ondertussen flitsen er allerlei gedachten door me heen. Mijn voorbereiding op de marathon is niet optimaal. Lange afstanden heb ik niet getraind. De avond van tevoren lijkt het er op dat ik niet kan lopen. Ik loop weliswaar voor de pacer van 3:45, maar mijn blessure begint steeds meer op te spelen. Mijn Garmin-horloge lijkt ook niet te werken. Controle over de wedstrijd heb ik niet meer. Is dat een ander teken? Laat de controle helemaal varen en geniet van dit mooie avontuur, print ik mezelf in. Voor een loopster die het liefst op tijd rent, is dit een lastige opgave.

Marathon New York Brooklyn BridgeGeen tijd voor zelfmedelijden. Opgeven is geen optie. Ik kies voor de medaille om mijn nek. Als ik het 16 miles-punt bereik, besef ik dat het nog maar 10 miles is tot aan de finish. Nog even een Tilburg Ten Miles lopen, roep ik. Mijn thuiswedstrijd. Deze gedachte helpt. Voordat ik het weet, nader ik Central Park. Het einde is in zicht. De laatste 3 miles weet ik nog een beetje te versnellen. Op mijn iPod zingt Alicia Keys over haar stad. Mijn favoriete nummer allertijden. Achteraf hoor ik dat de zangeres ook de marathon heeft gelopen. Is zij mijn beschermengel?

Jawel hoor, ik loop met pijn 26.2 miles uit. Tegen alle verwachtingen in finish ik ruim onder de 4 uur. De vrijwilligers van de New York Road Runners klappen voor me. Een aardige mevrouw hangt die felbegeerde gouden medaille om mijn nek. Ik voel me een held. Dat vind ik zo leuk aan de Amerikanen. Iedereen wordt onthaald als een winnaar. Niemand vraagt naar je tijd. Zo hoort het ook. Dat is hardlopen.

De afgelopen dagen zijn een achtbaan met een lach, een traan en vooral veel plezier. Ik glimlach nog steeds van trots. Hardlopen zit in mijn hart. Voor het eerst loop ik een wedstrijd op karakter. Met een blessure hol ik de marathon der marathons in 3.55.26. In het knaloranje. En dat in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Door de stad die nooit slaapt.

Dat doet iets met me. Bij de start stromen de tranen over mijn wangen. Alles raakt me. Hoe bijzonder is het dat ik als Nederlander mag meedoen aan het grootste loopevenement ter wereld? Dat besef ik ook na afloop. Ik voel me nederig en dankbaar. De emoties van de afgelopen maanden komen eruit. Ik huil uit bij mijn loopmaatje Arjan. Ook hij houdt het niet droog.

New York was klaar voor het onderdeurtje uit Tilburg. Het is misschien niet mijn makkelijkste of snelste marathon, maar wél de allermooiste. Dit pakt niemand meer van me af. Ik ben een New York Marathon finisher! Daar ben ik trots op. Als beloning mag ik shoppen op Fith Avenue. Daar trakteer ik mezelf op een designer handtas. De andere kers op de taart. God bless America!

Cruise control

Blog Cruise Control - ik en Esmah laatste trainingWinston Churchill zei ooit: ‘Success is not final, failure is not fatal: it’s the courage to continue that counts’. Deze woorden van de voormalige Britse premier spoken de laatste dagen regelmatig door mijn hoofd. Ik kamp namelijk met wat fysieke tegenslag. Vorige week kreeg ik plotseling hevige steken in mijn rechterenkel. Ook aan mijn linkerenkel knaagt het. Net op de valreep van New York.

Komt dit nog goed? De tijd dringt. Morgen vertrek ik naar Manhattan. Als journalist werk ik dagelijks met deadlines. Toegegeven: meestal haal ik deze op het nippertje. Maar een blessure is andere koek. Hier heb ik geen controle over. De fysio doet wat hij kan, maar meer dan rekken en strekken gaat zijn werk niet. Hij tapet vanmiddag mijn enkels nog in. Meedoen aan de marathon moet volgens hem lukken. Uiteindelijk is het mijn beslissing, zegt hij. Wel adviseert hij me het na de marathon over een andere boeg te gooien. En toen zei hij de 2 gevreesde woorden: langzaam & rustig. Ik mag een paar maanden geen wedstrijden rennen.

Blog Cruise Control - AlohaKak, ik moet vanaf volgende week een tandje terug doen. Fysiek en geestelijk. Misschien ook niet zo raar. Ik kijk terug op een bewogen jaar. De schaarse vrije tijd die ik had, benutte ik om te freelancen. Met mijn schrijfsels financierde ik de reis naar New York. Mijn leven bestond uit: werken, forenzen, interviewen, schrijven, trainen en wedstrijden lopen. Slapen deed ik amper. Op miraculeuze wijze ging dat lange tijd goed. Alles lukte. Ik deed mee aan de marathon van Rotterdam, ontdekte de magie van de Roparun en liep af en toe een nieuw PR.

IMG_1215Ondertussen raakte ik met mezelf in de knoop. Missie New York was niet altijd leuk voor mijn vriend. We zien elkaar al weinig, en de afgelopen maanden nog minder. Ook op het werk veranderde er veel. Stilzitten zat er niet bij. De prijs die ik betaalde voor mijn hardloopambitie was hoog. Toen ik in september meedeed aan de Vredesloop in Den Haag kwam de ommekeer. Het parcours van 10 km voelde aan als een marathon. Ik genoot niet meer van het lopen. Moe, moeier, vermoeid was ik. In mijn hoofd had ik een dieptepunt bereikt. De motor leek op. Dat ik nog een redelijke tijd had neergezet, verbaasde me dan ook enorm.

Blog Cruise Control - happyIn de trein naar huis dacht ik terug aan waar ik stond toen ik net begon. Als ik vroeger dacht aan later, had ik nooit kunnen bedenken dat ik een fervent hardloopster zou worden. Laat staan een marathonista. Hoe trots was ik toen ik mijn eerste wedstrijdje holde. Wat een boost kreeg ik na mijn eerste keer Rotterdam. Uitzinnige vreugde voelde ik bij mijn 3:45-prestatie het jaar erop. Dat enthousiasme wilde ik weer voelen. Nog diezelfde avond heb ik heel mijn agenda leeggemaakt. Geen freelancewerk meer. Niet meer elke week een blog. Meer rust in mijn hoofd.

Blog Cruise Control - station BredaEen stapje terug doen, is soms de juiste zet. De adrenaline stroomt langzaam weer door mijn lichaam. Ik heb er zin in. Qua conditie zit ik gebeiteld. Ik heb heel het jaar door getraind. De vaart zit er in. In mijn hoofd zit het ook weer goed. Het is nu vooral een medisch dingetje. Tijdens de marathon kan ik niet plankgas vooruit. Zoals het er nu uit ziet, mag ik blij zijn als ik de eindstreep haal. Dat knaagt aan me. Dat doet pijn. Ik ben een streber. Lopen zonder tijd vind ik gewoon niet leuk. Zoiets voelt als een pizza Hawaii zonder ananas.

Dat mag de pret niet drukken. Aan de vooravond van mijn loopavontuurBlog Cruise Control - We are meant to do great things begint het tot me door te dringen hoe bijzonder ik het allemaal vind. Met één van mijn beste vriendinnen ga ik naar The Big Apple. Samen gaan we onze Amerikaanse droom najagen. Ik herinner me nog goed dat we fantaseerden om mee te doen aan de marathon van New York. Het is niet bij woorden gebleven. Na 2 jaar gaat het eindelijk gebeuren. Twee kleine loopstertjes staan op 1 november aan de start van het grootste loopevenement ter wereld. Ik wil dit prachtige hardloopfeest voor geen goud missen.

Voor zondag stel ik dus mijn plannen bij. Tijd is bij wijze van uitzondering Blog Cruise Control - ik en Esmah verbondnu niet meer mijn voornaamste doel. Heel ‘onorthodox’ ga ik puur voor het uitlopen. Ik ga die finish halen. Al moet ik kruipend over die eindstreep. Hardloopjargon als negatieve split, koolhydraten stapelen en vals plat gooi ik overboord. Ik probeer een eigen ontspannen ritme te vinden en daar houd ik aan vast. Niet meer een droomtijd rennen, maar genieten van een droomrace in mijn favoriete stad. In cruise control.

Ik vertrouw op het waanzinnige publiek in New York. Een overdosis Amerikaans optimisme kan ik goed gebruiken. De New Yorkers weten als geen ander hoe ze hun lopers moeten aanmoedigen. Duizenden mensen die ‘Yes, you can do it!’ scanderen. Ik ga naar ze zwaaien en lachen. Natuurlijk geeft dat geen garanties voor een pijnvrije 42 km. Waarschijnlijk bijt ik verschillende keren door de zure appel heen. Niet zomaar eentje, maar The Big Apple!

PR

Blog PR - Drunense DuinenEr zijn slechts een handjevol dingen waar ik trots op ben: therunningninja.nl, de marathonprestatie van 2014 en mijn gave gebit. Ik kan makkelijk fungeren als uithangbord voor elk willekeurig tandpastamerk: geen gaatjes en blinkende witte tanden. Stiekem verdenk ik mijn tandarts ervan dat hij na elk bezoekje een sticker achter mijn naam plakt.

De dag na de Tilburg Ten Miles lig ik voor mijn halfjaarlijkse controle op de tandartsstoel. Nu moet je weten dat ik altijd een dubbele date maak. Eerst prikt de tandarts een paar keer in mijn tanden. Dat duurt hooguit een minuut. ‘Keurig weer mevrouw Bakker,’ is zijn vaste oordeel. Vervolgens maakt de mondhygiëniste mijn gebit grondig schoon.

De mondhygiëniste is een rustige vrouw, maar die ochtend moest haar Blog PR - foto no matter whatduidelijk iets van het hart. ‘Heb jij toevallig zondag ook meegelopen?’, vraagt ze. Ik knik. ‘Dacht al dat ik een bekend gezicht voorbij zag komen.’ Nog een knikje lijkt mij een gepast antwoord. ‘Mijn man en zwager deden ook mee. Wat voor tijd liep jij?’ De tandarts is er ondertussen bij komen staan. ‘Eh ik liep 1:16’, antwoord ik. Het blijft stil. ‘Dat is wel erg rap’, constateert ze. ‘Liep jij een hele 16 km? En dat met jouw korte pootjes’, vult de tandarts aan. De mondhygiëniste wil nog veel meer vragen. Dat doet ze niet. Voor haar ben ik nu waarschijnlijk het meisje met die witte tanden die sneller holde dan haar man.

Blog PR - Bels Lijntje 2015Dat ik nu train voor mijn 4e marathon, vertel ik maar niet. Zij en haar baas zijn niet de enige mensen die verrast zijn door mijn hobby. Blijkbaar wek ik niet de indruk dat ik tot zoiets in staat ben. De tijd dat hardlopen iets exclusiefs was voor dunne mannen met lange benen ligt achter ons. Met mijn 1.55 meter bewijs ik dat het me lukt om aardig mee te komen met de gemiddelde recreant. Ik ben misschien een onderdeurtje, maar wel eentje met een XXL doorzettingsvermogen. Mijn gebrek aan lengte compenseer ik met een dosis tomeloze energie.

Blog PR - TTM 1De beste lopers zijn niet perse de lopers met het sterkste lichaam. Hardlopen is vooral een mindset. Het echte werk speelt zich af in je koppie. Op dit moment ben ik mentaal ijzersterk. Er gaat ineens een hele nieuwe wereld voor me open. Bijzondere ervaringen blijken voor het oprapen te liggen zodra je ervoor open staat. Kwestie van alle plannen even laten voor wat ze zijn en je overgeven aan hoe het loopt. Letterlijk. En het zijn juist die ongeplande gebeurtenissen waar je het jaren later nog over hebt.

Door deze nieuwe instelling voel ik me een stuk relaxter. Daar pluk ik nu de vruchten van. Ik liep afgelopen week maar liefst 2 keer een PR. Eerst vliegt mijn record op de Tilburg Ten Miles (1:16:11) eraan. Met dank aan de waanzinnige supporters aan de kant zoef ik door mijn thuiswedstrijd heen. Wat een bijzondere ervaring als je wordt toegejuicht door honderden stadsgenoten. Volgens mij heb ik mijn naam nog nooit zo vaak gehoord. Van zoveel enthousiasme gaat mijn renhart sneller kloppen.

BLog PR - Bels Lijntje 2015 2Zes dagen later treed ik eindelijk toe tot de 45-club op de 10 km. Hell yeah! Het zat er namelijk al een jaar aan te komen. Toch moet je het  zien waar te maken. De 10 km is namelijk niet mijn favoriete afstand. Integendeel: het is mijn angstgegner. Des te zoeter smaakt de ‘overwinning’. Als ik over de finish storm, zie ik dat de klok nog net op 45:59 staat. Wat een magistraal moment. Ik tover een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Dat wordt zeker niet mijn laatste.

Naar mijn gevoel zit er nog veel meer in. Dat belooft nog wat voor New York. Over een kleine 7 weken sta ik aan de start op Staten Island. Dit is het summum, dat voel ik. Hier wil ik dolgraag iets moois presteren. If you can make it here, you can make it anywhere. De eindsprint naar een droommarathon is ingezet. Mijn rokje & ik zijn er klaar voor.