Re-Run

Marathon girlIt’s a wrap: 3 uur 45 minuten en 42 seconden. Ik finishte mijn tweede marathon 20 minuten sneller dan vorig jaar, een PR met een gouden randje. Ben super blij met deze tijd. Zo blij dat ik de heilige Rotterdamse grond heb gekust. Ik heb mezelf overtroffen. Met mijn mini benen heb ik een grootse prestatie neergezet. Voor het eerst van mijn leven ben ik oprecht trots op mezelf. Nooit eerder blonk ik ergens in uit. Iets waar ik als klein meisje altijd al van droomde. Kon ik alles maar nog een keer in slowmotion afspelen. Zondag was een van de mooiste dagen uit mijn leven. Ik liep de race van mijn leven!
Extra bonus: ik was de snelste vrouw van Team Tilburg (de nummer 25 van alle deelnemende marathonlopers uit Tilburg).
Een hardloopmaatje vroeg vandaag: ‘Hoe doe jij dat?’
Ik; ‘Joh, ben stiekem half Keniaans.’
Helaas was hij niet zo goedgelovig. Alhoewel ik de fitnesstinstructeur van de lokale sportschool ooit wijsmaakte dat mijn blanke broers geadopteerd waren, ik niet.

Enfin, zonder Keniaanse DNA, maar mét een onuitputtelijke drive startte ik zondag 13 april om 10:30 vanuit startvak E. GeenMarathon 35 km papa en mama concreet plan, alleen een motto: Marathonista’s don’t sweat, they sparkle! Ik liep dan ook van start tot finish met een glimlach van oor tot oor. Oké, als u een oogje dichtknijpt, rond de 17 en 32 kilometer keek ik vertrouwd boos. Vergeeft u mij, ik had het toen even zwaar. Dat smetje duurde maar een paar luttele seconden. Een vlaag van verstandsverbijstering. De roze wolk waar ik sinds zondag op zit, kleurt perfect bij mijn roze hardloopoutfit.

Waar vorig jaar alles fout ging, verliep het deze keer volgens het hardlopersboekje. Revange! Mijn frustaties liggen ergens in de Zuidtunnel. Het breekpunt waar het toen mis ging. De enige reden dat ik mezelf afgelopen september opgaf voor de 34e editie in 010 is omdat ik nu wél onder de 4 uur wilde eindigen. Wie loopt er anders voor de lol 42,195 kilometer? Een nieuw jaar, een nieuwe kans, een re-run. Mijn droom zou ik gaan waarmaken met behulp van de magische werking van muziek. U hoort misschien ook weleens verhalen van mensen die uit een coma ontwaken door de mooie klanken van muziek. Of zingt u in de auto ook stiekem mee op die foute hit uit uw jeugd met hoge feelgoodfactor? We kennen allemaal wel een plaat-en-zijn-verhaal moment. Zo is het voor mij met muziek & rennen. Elke race heeft zijn eigen soundtrack met nummers die me blij maken: van oude Motownnummers tot dance. Alles voldoet, behalve sloom en BLØF. Calvin Harris stuwde me naar een toptijd tijdens de laatste Tilburg Ten Miles. Bij de Zevenheuvelenloop van 2012 gaf Loreen me met Euphoria nieuwe energie, net toen ik dacht dat het voltooid verleden tijd was.

Marathon ErasmubrugVrienden, loopmaatjes en familie vragen me hoe ik mijn tweede marathon heb ervaren. Lastig om te verwoorden. Mijn lichaam bewoog op de klanken van de muziek. Mijn hart zong mee met de muziek. Mijn tactiek was afgestemd op de muziek. Samen met mijn hardloopvriendin Esmah stelde ik de dag voor de marathon de perfecte playlist samen. Esmah en ik delen niet alleen onze liefde voor rennen en Bossch Bollen, maar ook voor dezelfde muziek. Mijn marathon verliep ongeveer zo: ‘Me, myself & Pharrell: together we beat the distance’, dacht ik bij de 5 kilometer. Zijn wereldhit Happy knalde door mijn oortjes. Na een trage start, kwam de diesel na de 10 kilometer beter op gang. Mijn brandstof: Eye of the tiger. Toen ik over de Erasmusbrug zweefde, zong George Michael heel toepasselijk zijn 90’ies hit Freedom. Volgens mij ging ik pas rond de 30 kilometer knallen. Dat luidde ik in met Get Lucky van Daft Punk. Samen met de Bredase dj Hardwell trok ik op de Coolsingel een laatste sprintje van 2 kilometer naar de finish. Op de beats van Beyoncé’s Crazy in love klokte ik mijn droomtijd. Zoals loopheld Mo Farah ooit zei: ‘Chasing greatness has no expiration date’. Rotterdam, tot volgend jaar!

 

Advertenties