Rennen met een hart

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal anders, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Blog Born to Run Michael Beenhakker

Duizenden lopers, fietsers en vrijwilligers doen komend Pinksterweekend mee met de Roparun. Directeur Michael Beenhakker (41) reist het parcours af om alle kanjers te supporteren. Naast zijn werk voor de stichting trekt de Rotterdammer zelf ook regelmatig zijn hardloopschoenen aan. ‘Als ik mezelf in de spiegel zie, staart er een hardloper terug.’

Michael Beenhakker weet hoe het is om iemand te verliezen. Op 16 januari plaatste hij het volgende op Facebook:Kanker is klote. Begin dit jaar is mijn leeftijds- en middelbare schoolgenootje overleden. Op zo’n moment realiseer ik me dat kanker niets te maken heeft met winnen of verliezen, maar met wel of geen geluk hebben. Want als iemand gevochten heeft, dan is zij het wel.’

10418955_10208834527361984_625910221062755314_nSchrijnend

Hoewel Michael er nu dagelijks mee te maken krijgt, blijft de dood hem raken. De directeur van de stichting Roparun herinnert zich zijn begintijd nog goed: ‘Belde er een vader op die een vakantiebungalow moest afzeggen, omdat zijn zoontje was overleden. Heel schrijnend. Toen ik ophing, was ik echt heel emotioneel. In de loop der jaren leerde ik beter met dit soort gesprekken om te gaan, maar normaal wordt het nooit. Kinderen horen niet te sterven.’

Mooie pruik

Dat gevoel van machteloosheid vindt de Rotterdammer verschrikkelijk. Als kind kon hij al niet tegen onrecht. ‘Op de kleuterschool zat er een meisje bij me in de klas met kanker’, herinnert hij zich. ‘Ze liep rond met een kaal hoofd en de andere kinderen staarden haar aan. Dat vond ik zielig. Had ze maar een mooie pruik dacht ik.’ Misschien is het dan ook niet zo verwonderlijk dat Michel in 2007 een baantje bij de stichting Roparun vond. Een stichting die het leven van kankerpatiënten zo aangenaam mogelijk wil maken. Onder meer door het ondersteunen van ruim 200 doelen: van vakantiebungalows voor zieke kinderen tot het ontwikkelen van speelgoed en meefinancieren van hospices. ‘We kunnen deze mensen niet genezen, maar hun leven wel een beetje beter maken’, aldus Michael.

Lach en een traan

Dat is ook de gedachte achter de jaarlijkse Roparun: rennen voor het goede doel. Over een paar dagen doen er weer duizenden lopers, fietsers en vrijwilligers mee. Ze leggen dan in teamverband, binnen 48 uur, meer dan 500 kilometer af van Parijs of Hamburg naar de magische Coolsingel. Michael reist het parcours af om iedereen een hart onder de riem te steken. Hij weet wat voor mooi avontuur de Roparunners beleven. Zelf deed hij van 2004 tot en met 2007 als loper mee. ‘De Roparun is echt een teamprestatie’, vindt hij. ‘Het is een reis met een lach en een traan. Veel deelnemers kennen iemand in hun omgeving die kanker heeft of eraan is overleden. Onderweg kunnen de emoties oplopen. Maar uiteindelijk is iedereen trots om samen over de finish te komen.’

Genieten

Als medewerker van de stichting kan Michael zelf niet meer meedoen aan de estafetteloop. Dat mist hij stiekem wel een beetje. Hardlopen noemt de Rotterdammer het leukste dat er is. Iets dat hij al ruim 16 jaar met veel plezier doet. Hij beschouwt het echter niet als vanzelfsprekend. Samen met een vriend was hij in 2008 aan het trainen voor de marathon van New York. Op een dag viel zijn loopmaatje neer en moest met spoed naar het ziekenhuis. Daar schrok hij van en besloot zich voor alle zekerheid ook eens te laten testen. ‘Kwamen de artsen erachter dat ik een aangeboren hartafwijking had’, vertelt hij. ‘Moesten we allebei ons loopavontuur laten schieten. Uiteindelijk heb ik ‘m twee jaar later alsnog gelopen. Ik denk hier nog vaak aan terug en waardeer het leven des te meer. Voor mij is het sleutelwoord: genieten.’

 

‘Hardlopen is een hobby, geen competitie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

IMG_0550Het rennen van wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. Ze traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. De druk om elke week te presteren, voelt de loopster uit Waalwijk niet meer. ‘Dat streberige ben ik kwijt. Alles draait nu om het genieten.’

‘Goed lopen gebeurt bij vlagen. Ik verkeer tegenwoordig in een wat minder snelle fase. Een paar jaar geleden zette ik het ene PR na het andere neer. Op de 10 km zat ik rond de 45 minuten en de 5 km kwam nooit boven de 23 minuten uit. Je kunt echter niet altijd toptijden rennen. Dat besef ik inmiddels ook. Ik ben nu gewoon lekker bezig met mijn grote hobby.’

Excelleren

Meedoen aan wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. De loopster uit Waalwijk traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. Ondertussen voelt ze de druk om elke week te presteren. Nee, liever nog excelleren. ‘Een goede tijd rennen gebeurt niet zomaar’, zegt ze. ‘Dat vergt zweet, doorzettingsvermogen en keihard werken. In mijn gedrevenheid legde ik mezelf te veel druk op. Ik kreeg er zelfs rugpijn van.’

Losse veters

Lianne begint 12 jaar geleden met hardlopen. Via haar man raakt ze besmet met het renvirus. Het gaat haar gemakkelijk af. Wel heeft ze last van wedstrijdstress. Door regelmatig mee te doen aan wedstrijden, krijgt ze haar zenuwen beter onder controle. Ze loopt vooral kortere afstanden: 5 km, 7,5 km en soms een 10 km wedstrijd. ‘Na 10 km gaan mijn veters los’, grapt ze. ‘Dan heb ik geen tijd meer om ze te strikken. Ik heb ooit meegedaan met de Dam tot Damloop. Dat was eens maar nooit meer.’

Crossen

Fanatiek is de moeder van 2 kinderen (14 en 17) nog steeds, maar ze draaft niet meer door. Ze loopt 4 keer per week. Op dit moment geniet ze extra. Het is haar seizoen: guur weer en crossen door de bossen. Dan leeft ze helemaal op. Ze doet in het weekend regelmatig mee met een crosswedstrijd in de regio. Een mooi weer loper is ze dus niet. In de zomer houdt ze zich wat rustiger.

Loopmaatjes

Tijdens wedstrijden blijft Lianne gefocust, maar het trainen doet ze voortaan meer ontspannen. Lekker sparren en gek doen met andere lopers, dat vindt ze leuk. ‘Het is gezellig om bij te kletsen onder het rennen’, roept ze enthousiast. ‘Dat hoeven geen diepgaande gesprekken te zijn. Ik ben niet op de hoogte van het privéleven van iedereen. Integendeel zelfs. Zo kwam ik er pas na jaren achter dat 2 van mijn loopmaatjes met elkaar waren getrouwd.’

Liberty Run 2015

Foto Kees Snepvangers

Serene rust

Om meer relaxed te lopen, sluit Lianne zich een paar jaar geleden aan bij Go Run. Dit is een hardloopgroep in Kaatsheuvel. Niks moet daar, alles mag. Ze holt het liefst door de natuur. ‘Als ik daar ren, besef ik weer waarom ik hardlopen zo leuk vind’, aldus de Brabantse. ‘Zelf woon ik vlakbij de Loonse en Drunense Duinen. Het is fantastisch om daar te lopen. Soms zie ik vossen, reeën en konijntjes voorbij komen. Het klinkt soft, maar dan voel ik een serene rust.’

11889492_10203938886745986_8280039634916080338_n

Genieten

Door alleen nog maar dingen te doen waar ze blij van wordt, staat ze met haar beide benen steviger op de grond. Hardlopen is geen competitie meer, maar een hobby. Of ze het nog een keer zou kunnen, de drang om steeds de beste te zijn? Ze denkt hard na, en spreekt dan zacht: ‘Ik denk het niet. Niet zó. Dat streberige ben ik kwijt. Heel hard rennen is niet meer het belangrijkste. Alles draait nu om het genieten. Ik wil vooral finishen met een fijn gevoel. Uiteindelijk ben ik een recreant die toevallig verslaafd is aan hardlopen.’

De hardloopfoto’s van Lianne zijn gemaakt door Kees Snepvangers
Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is gezond oud worden’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born To Run - Kees Verhoeven foto 1

Gepensioneerd zijn betekent voor Kees Verhoeven (65) niet dat hij achter de geraniums zit. De Brabander rent het liefst elke dag en staat nog elke week aan de start van een wedstrijd. Op de hardloopteller dit jaar staan meer dan 4000 kilometers. ‘Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven.’

Kees Verhoeven voelt zich in zijn element als hij door de Regte Heide rent, een stukje ongerepte natuur vlak achter zijn huis. Het verbaast hem nog steeds dat zoiets moois slechts 5 minuten lopen van hem vandaan ligt. De loper uit Goirle kent het gebied als zijn broekzak. Zo komt hij op plekken die zelfs bij dorpsgenoten onbekend zijn. ‘De omgeving en de dieren zijn hier prachtig’, vertelt hij met een glimlach. ‘Het ziet er elke week weer anders uit, vooral in het voorjaar. Mijn favoriete stuk ligt bij het riviertje de Oude Leij. Dit moeras hebben ze 5 jaar geleden in de oude staat teruggebracht, met houten vlonders en al. Er staat ook een vogelhut in de buurt. Het liefst loop ik met andere mensen, want dan kun je samen genieten van alle natuurwonderen om je heen.’

Run Together 

Daar heeft de Brabander sinds zijn pensioen alle tijd voor. Als Kees niet traint, maakt hij regelmatig een tochtje door de Regte Heide op zijn mountainbike. Bijvoorbeeld om een route uit te stippelen voor de Run Together lopen van ProRun. Het doel van deze lopen is om mensen kennis te laten maken met een natuurgebied bij een van de lopers in de buurt. Iedereen mag meedoen. Samen met de hardloopsite organiseert hij op 2 januari weer een duurloopje door zijn geliefde stukje hei. ‘Dat blijft een schitterende ronde’, roept Kees enthousiast. ‘We lopen met maximaal 20 mensen in een rustig tempo. Als voorloper neem ik de leiding en er blijft altijd een fietser achteraan om de groep bij elkaar te houden. Het is de moeite waard een keer mee te doen.’

Interview Born to Run - Kees Verhoeven foto 2

Middenvelder

Tot afgelopen voorjaar liep Kees elke dag, maar dat heeft hij op aanraden van zijn trainer teruggebracht tot 5 keer per week. Daar moest de loper in het begin wel aan wennen, want stilzitten kan hij niet. Sportief is de pensionaris dan ook altijd al geweest. Hij heeft jarenlang fanatiek gevoetbald. Als middenvelder ontwikkelde hij een hoop loopvermogen. Dat bleef niet onopgemerkt. Zijn zwagers vroegen tijdens de zomerstop van 1984 of hij een keer mee ging naar hun hardlooptraining. ‘Dat leek me wel wat’, blikt hij terug. ‘Ik wilde graag blijven bewegen. Dus waarom niet een keer een paar rondjes mee rennen. Het ging super goed. Liep ik de helft van de mannen er uit. Ze zeiden op de atletiekclub: “Kees, je hebt talent!” Het voetbalseizoen heb ik afgemaakt en ben daarna verder gegaan met hardlopen.’

Interview Born to Run - Kees Verhoeven foto 3

Competitief

Na 6 weken rende Kees zijn eerste wedstrijd. Er volgden nog honderden loopjes, 6 marathons en een aantal podiumplaatsen. Dat deed hij niet onverdienstelijk: 2.55.59 (marathon), 1 uur en 19 min (halve marathon), 59:15 (10 EM), 35.42 (10 km). ‘Ik was erg fanatiek en competitief’, bekent hij. ‘In die tijd bestond mijn leven uit trainen en wedstrijden lopen. Voor mij betekende rennen mijn blik op oneindig zetten en er keihard voor gaan. De sport heette toch niet voor niets hard lopen. Alles draaide toen om de prestaties. Ik loop nog steeds elke week een wedstrijd, maar de druk van toen voel ik gelukkig niet meer.’

Gezond & fit

De jaren van eeuwige strijd heeft hij ver achter zich gelaten. Snelle tijden doen er minder toe. Nu geniet hij tijdens zijn loopjes vooral van de omgeving en van de mensen. ‘Wijsheid komt vast met de jaren’, grapt hij. ‘Als je ouder word, krijg je meer oog voor de schoonheid van de natuur. Dat geeft me veel energie en zo blijf ik me jong voelen. Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven. Daar helpt het rennen natuurlijk ook bij. Ik eet verder goed, ga op tijd naar bed en beweeg elke dag. Hardlopen is gezond oud worden. Daarom houd ik het ook al meer dan 30 jaar vol.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

Do it like a dude

Running - Met Johan SneldersIk ben een typisch meisje. Eentje die de hele dag shopt en op hakken loopt. Het liefst torenhoog. Zo ben ik altijd al geweest. Ik speelde vroeger vooral met mijn hartsvriendinnen. We giechelden samen heel wat af, experimenteerden met make-up en vertelden elkaar onze diepste geheimen. De tijd dat ik enkel met meiden omging, ligt ver achter me. Ik zie er misschien uit als een running Barbie, maar voel me steeds meer een ‘tomboy’. Al draag ik nog fier mijn roze rokje, ik ren dit jaar vooral met mannen.

Running - Met Bas van Gestel Hart van Brabantloop 2015Trainen met een groep kerels verbreedt mijn horizon. Ik kan het alle hardlopende dames aanraden. Je wordt er niet alleen sneller van, maar gaat ook anders over dingen denken. Vrouwen moeten aan zo veel verwachtingen voldoen. Een goede moeder zijn, een leuke echtgenote, een lieve dochter. De perfecte werknemer, de tofste vriendin. Als je dat allemaal voor elkaar moet boksen. Daar pas ik voor.

Running - met Michiel van Diemen

Op dinsdag en zondag ben ik gelukkig gewoon ‘one of the guys’. Tijdens het trainen praten we over van alles. Hardlopen is een uniseks sport, maar de gesprekstof niet. Geen verhalen over gelakte nagels en menstruatiepijn. De mannen praten over de nieuwste hardloopschoenen, bier drinken of wie die week de meeste meters heeft gemaakt. Uiteraard houden ze van een smeuïge roddel, maar het zijn nooit stoten onder de gordel. Vaak is het ook gewoon slap geouwehoer. De testosteron regeert. Die recht-toe-recht-aan praat kan ik juist waarderen.

Running - Met Eric Verbiest Drunense Duinen 2014Het bevalt me dus prima om te rennen met het andere geslacht. Ik vind het eigenlijk wel verfrissend. Lekker sparren en interknallen op de weg. Ken je dat zelfvertrouwen dat kinderen hebben? Zonder angst handelen, niet bezig zijn met de verschillen tussen jongens en meisjes en nog niet weten hoe je je buik moet inhouden. Zo voel ik me als ik twee keer per week met ‘mijn mannen’ train. Daar kan ik echt mezelf zijn. Geen gezeur, gewoon rennen. Do it like a dude!

Van die nuchtere mannelijke blik op de wereld leer ik veel. Het geeft een geheel andere dimensie aan mijn eigen leven. Running - met Kees en Arie VerhoevenTuurlijk, ook de heren hebben hun onzekerheden en angsten. Het verbaast mij overigens niet dat zij vaak meer verdienen en sneller rennen. Vrouwen denken, mannen doen. Waar wij aan alles twijfelen, lullen zij zich overal doorheen. Waarom niet solliciteren op die topfunctie? Ik ben het toch waard, vinden ze zelf. Met hardlopen redeneren zij vooral in mogelijkheden. Ik heb nog nooit een man horen zeggen dat hij iets niet kan.

Duurloop met Marc en Edwin augustus 2015Een van mijn loopmatties vertelde onlangs dat rennen voor veel kerels een echte uitlaatklep is. Wanneer een man in een dip zit, loopt hij een rondje. Alles even uit het systeem gooien. Dat is zijn manier van ergens mee dealen. Mijn hardloopvriend slaat ook zelden een training over. Een verkoudheidje, stortbui of overbelaste benen weerhouden hem niet om te gaan. ‘Niet zeuren, maar gas erop’, zegt hij altijd. Daar ben ik het helemaal mee eens. Minder klagen, meer bluffen. Mijn nieuwe motto is dan ook: ‘Some girls chase boys….I pass them.’

Formidabel

Roparun 2015 - coolsingelAls je meedoet aan de Roparun heb je vrienden voor het leven. Ik heb er het afgelopen Pinksterweekend 22 bij gekregen. Hardloopmaatjes met een onvermoeibare overlevingsdrang en het hart op de juiste plek. Samen hebben we een bijzondere reis gemaakt: een estafetteloop van 48 uur van Parijs naar Rotterdam. Een race tegen de klok en een gevecht tegen de vermoeidheid. In 2 dagen heb ik slechts 2 uur geslapen. Kort samengevat bestonden onze dagen uit: eten, slapen, rennen en herhalen.

Roparun 2015 - wachten voor de brugVeel mensen hebben me de afgelopen weken gesteund in mijn loopavontuur: donaties, lieve berichtjes, steunbetuigingen via social media en staande ovaties van supporters langs de kant. Tegen al mijn verwachtingen in heb ik ruim 1.425 euro opgehaald voor de palliatieve zorg van kankerpatiënten. Dat had ik in mijn meest optimistische dromen nooit durven voorspellen. Het komt niet vaak voor, maar daar werd ik even heel stil van.

Woorden schieten tekort om te omschrijven hoe ik mijn heroïsche run heb ervaren. Lopen is emotie. Het was dan ook een avontuur met een lach en een traan. We konden samen schuddebuiken om de flauwste grapjes, maar elkaar ook weleens in stilte vervloeken. De spanningen liepen soms hoog op. Nooit lang. Want we hadden één doel: met het hele team heelhuids finishen op de Coolsingel.

Roparun 2015 - Frans heuveltjeRoparun team 334 bestond uit: 8 lopers, 4 fietsers, 2 chauffeurs, 2 bijrijders, 5 verzorgers en een teamcaptain. Onze groep was onderverdeeld in 2 teams. Samen hebben we 520 km afgelegd. Als loper holde ik 1,5 marathon en heb daarnaast ook nog een aantal stukken gefietst. Het was een mooie route, dwars door 3 landen heen. Zelf heb ik het meest genoten van de etappes door Noord-Frankrijk. Prachtig uitgestrekte landschappen, pittoreske dorpjes en uitdagende heuvels om tegen op te lopen. Nooit geweten hoe mooi dit ‘vergeten’ gebied van La Douce France is. Met elke stap steeg bij mij de adrenaline. Op zaterdagavond droegen alle lopers en fietsers voor de eerste keer lichtgevende hesjes. Kippenvel. Ik dacht alleen maar: ‘Kerstmis komt vroeg dit jaar. Dat ik dit mag meemaken.’

Het was een reis zonder enige vorm van luxe. Geen eigen bed, geen Roparun 2015 - Lopers team 1
eigen douche en geen verwarming. Je bent echt op elkaar aangewezen. Na 2 dagen zweten zit je niet altijd op een groepsknuffel te wachten. Het is dus best fijn als het onderling goed klikt. Gelukkig liep ik samen met 3 stoere mannen. Heel lief, dat waren ze voor me. Ze droegen me op handen. En qua lopen deed ik niet voor ze onder. Oh, wat waren we toch lekker fanatiek. Op een leuke manier, dat wel. Wanneer zij het over mannendingen hadden, lachte ik even hard met ze mee. Maar bovenal waren we er voor elkaar. No matter what. Ik voelde me echt ‘one of the guys’. Een groter compliment dan dat kan ik ze niet geven.

Op dit moment moet ik alles nog voor mezelf verwerken. Mijn nieuwe hardloopvrienden vertellen me dat ze een beetje Roparun 2015 - St.Annatunnel Antwerpenemotioneel waren toen we Tweede Pinksterdag over de Coolsingel liepen. Ik keek alleen beduusd om me heen. In trance. Het voelde nog zo onwerkelijk. De emoties komen bij mij pas met een vertraging. Geloof me, een dezer dagen gaan de tranen bij mij vloeien. Dan besef ik pas hoe speciaal het is om 100 procent met je hart te lopen.

De Roparun doet iets met je. Misschien is er maar één woord wat omschrijft hoe het voelt om dit mee te maken. De burgemeester van feestdorp Zele omschreef het met zijn mooie Vlaamse tongval het beste: FORMIDABEL!

De hardloopconnectie

Anouk met EdwinKent u het verhaal van de 95-jarige man die rent en een wereldrecord neerzet op de 200 meter? De Brit Charles Eugster zette onlangs een fantastische tijd neer van 55.48 seconden. Hij deed dat in categorie 95+ op het British Master-toernooi in Londen. Deze krasse knar bewijst dat je nooit te oud bent om je dromen te verwezenlijken. Daar kun je niets anders dan respect voor hebben.

The Running Ninja is gevoelig voor zulke mooie verhalen. Vooral verhalen van hardlopers intrigeren me. Wie zijn zij? Wat drijft hen? Daar moet ik iets mee doen, vond ik. Toen meneer ProRun mij begin dit jaar vroeg voor hem te komen freelancen, vertelde ik hem over mijn hersenspinsels. Tijdens mijn pitchtalk voelde ik me Roald Dahl himself en kwebbelde enthousiast over mijn masterplan. ‘Is het niet leuk om elke week een loper centraal te zetten op de website? Iedereen heeft een verhaal te vertellen. Er is altijd een kwinkslag, een onverwachte insteek, een mooi relaas.’ Meneer ProRun keek me aan en zei: DOEN! Even dacht ik dat hij me verwarde met de Grote Vriendelijke Reus (GVR) in plaats van een Pink Ninja.

En zo zag mijn rubriek Born to Run op 19 januari het levenslicht. Elke zondag staat er een interview op de site waarin Met Paola Oudejaarsloop 2014recreanten vertellen waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft. Tot nu toe heb ik met 15 mensen een kopje koffie gedronken. Ik kom altijd met pen, maar zonder vragenlijst. Van tevoren weet ik niet altijd wie ze zijn en waarom ze lopen. Dat geeft niet. Al voor het eerste bakkie spot ik wat hen drijft en vind ik een opening voor een verhaal. Daar heb ik een neus voor gekregen.

Geweldig vind ik het, om met verschillende lopers te praten. Sommige critici vinden dat ik puntjes met elkaar verbindt die er niet zijn. Soit! Ik geloof dat goede verhalen gedeeld moeten worden. Deze hardloopkanjers vertellen hun verhaal en het is mijn taak om ze goed te portretteren: eerlijk en puur. Precies zoals ze zijn.

Met Janna DE Cafe feb 2015Door elkaars ervaringen uit te wisselen, krijgen lopers die in een hardloopdipje zitten misschien weer dat ene zetje dat ze juist zo nodig hebben. Ook al is het aantrekken van hun renschoenen op zo’n moment best een opgave, de hardloopverhalen verbinden ons. Ze fungeren als cement tussen hardloopjunkies, recreatieve genieters en wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er.

Als ik aan al deze lopers denk, weet ik dat hardlopen soms een conversatie is. Het moet ons niet uitputten, zou ons ook niet moeten overweldigen, het is simpelweg een van de middelen die we hebben om met elkaar in contact te komen.

Ctr + Alt + Delete

Runner GirlIk kom er gewoon maar rond vooruit: hardlopen is niet altijd even makkelijk. Natuurlijk zou ik willen zeggen dat alles altijd op rolletjes loopt, maar dat is niet zo. Elke loper krijgt vroeg of laat te maken met tegenslag. Ik praat dan niet alleen over de fysieke pijntjes, maar ook over de dingen waar niemand graag over praat: de twijfel in je hoofd, het gebrek aan zelfvertrouwen, de faalangst, de druk om te presteren.

Achter de blije foto’s, PR-verhalen en schoenenparades op social media schuilt ongezien ook klein verdriet. Op sommige ochtenden word je wakker en lukt het gewoon niet. Het liefst kruip je weer onder de wol en wens je dat je een lange winterslaap mag houden. Nee, dan staat het huilen je nader dan het lachen. Soms is hardlopen gewoon kilometers maken. Niks meer en niks minder.

Daar kan The Running Ninja over meepraten. Zeker in aanloop naar de marathon van RotterdamRunning - 30 van Tilburg 2015 is het echt afzien. De vorm van de dag is net zo veranderlijk als het Nederlandse weer. Vorige week rende ik nog de sterren van de hemel tijdens de 30 van Tilburg. Afgelopen zondag had ik een gigantische off-day. Ik liep de wekelijkse lange duurloop met lood in mijn benen, en dat 32 km lang. Het komt niet vaak voor, maar de gevreesde ‘Man met de Hamer’ stond me mooi op te wachten. Bij de 20 km sloeg hij keihard toe. Toen ik na ruim 3 uur zwoegen thuiskwam, was ik blij dat ik deze marteling kon afvinken op mijn trainingsschema. Eentje die al maanden braaf op mijn koelkast hangt en die ik trouw afwerk. Deze training was een duidelijk geval van Ctr + Alt + Delete. Dat kon ik overigens pas doen na een lang dutje op de bank.

Running - ZeelandNa een mindere dag moet ik mezelf echt oppeppen om de moed niet te verliezen. Maar hé, niks mis met af en toe een uitdaging. Je word alleen beter als je ook een keer voelt hoe het niet moet. Als iets de eerste keer niet lukt, probeer het dan nog een keer. Tegenslag maakt elke loper sterker. Want hoe naar we ons soms ook voelen, opgeven is geen optie. Vallen, opstaan en weer doorgaan, is mijn motto.

Wat ik in mijn 4-jarige loopcarrière heb geleerd is niet alleen snel hollen, maar vooral dat er meer is dan alleen dat. Hardlopen is belangrijk, maar niet het allerbelangrijkste. Het is gebaseerd op passie en die komt bij mij in pieken en dalen. Op weg naar Rotterdam heb ik fysieke kracht nodig, maar zeker ook een mentale boost. In deze uitdagende tijden leun ik op vriendschap en vriendelijkheid. Gelukkig heb ik een vangnet van lieve loopmaatjes. We moeten elkaar er soms letterlijk doorheen trekken. Als er iemand in de put zit, zorgt de rest ervoor dat deze het gevoel voor lopen weer terugkrijgt. Dat noem ik oprechte bezorgdheid en raakt me dan ook tot op het hardloopbot.

Dus kop op, Ninja! Hou vol! De eindstreep is in zicht. De magische Coolsingel lonkt voor jou en je hardloopvrienden. Focus jeZeeland lopen op de positieve dingen. Wakker die gelukshormonen aan. Niets geeft bijvoorbeeld meer voldoening dan joggen op een mooie lenteochtend. Je huid krijgt een gezonde glow en de rest van de dag doen die blije stofjes wonderen voor je humeur. Hardlopen is bovendien de goedkoopste en meest effectieve manier om perfecte billen te kweken.

Om deze peptalk af te sluiten, citeer ik een van mijn loopmaatje. Hij zegt altijd: ‘Winnaars hebben een plan, verliezers een excuus.’ Deze wijze woorden draag ik elke dag bij me. Ik gooi de handdoek dus nog niet in de ring. Die strakke billen zie ik namelijk wel zitten.