Alles wat is

Pink ladyNog 2 dagen en het is alweer 2015. Zoals elk jaar komt dan alles samen: mijmeringen over wat was en voorpret over wat komt. Zeperds van het voorbije jaar en opperbeste voornemens voor het nieuwe. Maar deze keer niet. Ik moet eerlijk tegen mezelf zijn. Nee, ik kan er niet om heen. Houd uw stoelriemen vast. Want: Ik ben gelukkig!

Jazeker, u leest het goed. Mevrouw-het-kan-altijd-beter-en-leuker- is tevreden. Het was dan ook een jaar waarin alles lukte: het lopen van de perfecte marathon (3 uur en 45 minuten), stage lopen in Berlijn (super toll), het lanceren van mijn eigen blog (calling all Ninja fans) en verliefd worden op iemand die ook op mij is (dag Bridget Jones fiasco dates).

Berlijn Checkpoint CharlieHet meest trots ben ik op mijn lef eindelijk te doen wat ik het liefste doe: schrijven. Als klein meisje was ik er al dol op. Via mijn lieve dagboek, schoolopstellen en afstudeerscripties naar mijn eigen blog nu. Geen onderwerp was mij te min. Ik schreef over mijn lievelingsjurk, de nieuwste clip van Madonna, logeerpartijtjes bij mijn nichtje Marjolijn (plus wat tante Rita had gekookt). Dat wil niet zeggen dat ik grote onderwerpen schuwde. Nog steeds niet. Ik pen ook over onrechtvaardigheid, pesten, hoop en verlangens. Over de grote onderwerpen doe ik luchtig, de kleine neem ik serieus. En ik maak alles persoonlijk.

Geestig en scherp, zo wilde ik worden. Net als mijn literaire helden Roald Dahl en Stieg Larsson. Voor mij zijn zij J van het. Hun boeken zijn zo verslavend mooi opgeschreven dat ik ze allemaal in één adem heb uitgelezen. Tijdens het lezen van hun boeken kruip ik in de huid van de hoofdpersoon. Hoe heerlijk is het om te beschikken over de magische krachten van Matilda? Of te denken met het megabrein van Lisbeth Salander? Als ik geniet van zo’n moment, wil ik erin blijven, heel even. Albert Einstein zei niets voor niets: ‘Logica brengt je van A naar B, maar verbeelding brengt je overal.’

Anouk oktober 2014Het dagdromen is afgelopen jaar minder geworden. Ik ben weer terug op aarde en waardeer voor het eerst het alledaagse. Soms geniet ik zelfs van de kracht van het nietsdoen. Een keer niet trainen? Prima. Op zondag uitslapen? Graag zelfs. En ik accepteer dat je soms niet krijgt wat je wilt. Geen promotie? Volgende keer beter. Het is zoals het is. Dat laagje vernis kan er nu wel van af. Het is zoals de duikgoal van Robin van Persie tegen Spanje. Je ergens aan overgeven is meer dan alleen maar springen. Het is een duik in het onbekende, zonder angst om te vallen.

Maakt u zich geen zorgen. Ik ben niet opeens van mijn strebertjes-geloof gevallen. Dat vuurtje in mij zal nooit doven, maar misschien hoeft het niet altijd zo hard te branden. We moeten ons niet blindstaren op goede voornemens. Laten we simpelweg het leven vieren dat we nu leven. Met volle teugen.

Material Girl

Chanel walkMadonna zong in 1984 al over leven in een materialistische wereld. Dertig jaar later draait het nog steeds om cash, coolness & couture. Althans voor mij, tot afgelopen weekend. Toen ik op ‘zwarte zaterdag’ werd beroofd van mijn handtas en in een paar seconden mijn hele materiele leven kwijtraakte. Sneller dan de bliksem inslaat, voelde ik me opeens nog kleiner dan ik al was. Geen blikschade, maar wel een knock-out in mijn zelfvertrouwen.

Ik kick nu noodgedwongen af van mijn smartphone verslaving en hang naar materialisme. Cold turkey. Geen iPhone en designertas voelt als Roy Donders zonder huispak of Ronaldo minus kam. Net als mijn jeugdidool was ik een material girl. Ik stortte me als een junk op mijn smartphone, iedere keer als het lampje flikkerde. En mijn vintage laarzen liet ik voor meer geld repareren dan waarvoor ik ze ooit had gekocht.

Mijn moeder zegt dat je overal iets positiefs in moet zien, goede of slechte ervaringen. En mama heeft altijd gelijk! Ondanks mijn boos- en hopeloosheid, besef ik maar al te goed dat het altijd erger kan en dat mensen het ergens anders op aarde veel slechter hebben. Dat het op de meeste momenten niet de oh-my-god-meest geweldige-tijd-ever was, maar gewoon prima.

Nee, ik ben niet opeens getransformeerd tot een zweverige hippie. Wel zie ik alles net iets meer in perspectief. Keep it real, zeg maar. Als ik in het weeshuis in Seoul was opgegroeid, had mijn leven er immers totaal anders uitgezien. Geen ouders, geen geld en geen liefde. Dus: Op mijn wishlist voor 2014 stond: een vintage Chaneltas en een zonvakantie op Curaçao. Ik kies nu voor hapiness – van top tot teen, inclusief een million dollar glimlach