Boston is the dream

Herken je dat? Dat je het warm krijgt van iets dat je heel graag wilt? Fit zijn als Dafne Schippers bijvoorbeeld. Wie wil dat nu niet? Supersterk, superslank en supersnel. Waar kan ik tekenen!

Zo’n lijf als dat van onze sprintkoningin krijg je natuurlijk niet zomaar. Voor haar topprestaties moet ze diep gaan. Elke dag bikkelen om beter te worden. Een ijzeren discipline heb je nodig. Geen wijntjes, minder koekjes en veel groenten. Elke dag twee keer keihard trainen, of je daar nu zin in hebt of niet. De lat ligt torenhoog.blog-boston-berlijn-voor-de-startDe snelste vrouw op aarde word ik niet (meer). Dat is natuurlijk ook nooit mijn doel geweest. Net als de meesten van jullie ben ik gewoon een recreatieve loper. Wel eentje met ambities. Op mijn eigen niveau.

In een van mijn eerdere blogs vertelde ik over mijn plan om de World Marathon Majors te lopen. Alle zes. Na New York liep ik op 25 september de Berlin Marathon. Daar kan ik kort over zijn. Het was loodzwaar! Ik kwam de Man met de Hamer tegen. Die had ik sinds mijn eerste marathon in 2013 niet meer gezien. Na de 25 kilometer viel mijn plan in duigen.

Teleurstelling hoort er ook bij. In Berlijn liep het niet zo gesmeerd als ik gewend ben. Een marathon lopen is namelijk soms over je pijngrens heengaan. De truc is om jezelf te vermannen. Rennen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik heb op karakter de resterende 17 kilometer uitgelopen. Die medaille heb ik alsnog met trots om mijn nek gehangen. Wir haben es geschafft!blog-boston-berlijn-met-medailleIk wil nu meedoen met die van Boston. Editie 2018, om precies te zijn. En dat is niet zo makkelijk. Het is de enige marathon waar je je als loper voor moet kwalificeren. Een elitemarathon dus. De lat ligt hoog, want de organisatie hanteert rappe kwalificatietijden. Alleen de beste recreatielopers mogen meedoen. Je hebt ofwel bergen talent nodig, ofwel heel veel overtuiging en doorzettingsvermogen. Tja, ik moet dus voor optie twee gaan.

In april 2018 ben ik veertig jaar. Ik moet dan binnen nu en een jaar een marathon van onder de 3 uur en 45 minuten lopen. Er dingen veel lopers mee naar een startbewijs dus de concurrentie is groot. Daarom adviseert de organisatie om ruim onder je vereiste tijd te zitten. Tijdens de kwalificatie van dit jaar moesten de lopers 2,5 minuut sneller zijn om zeker te zijn van deelname.blog-boston-op-schipholDus er wacht een zware taak. Ik heb me daarom vorige week ingeschreven voor de marathon van Rotterdam 2017. Dat betekent een strakke tijd neerzetten in Rotjeknor. Twee keer zat ik lange tijd op koers, maar op 9 april 2017 wil ik eindelijk onder die magische 3.40 lopen. Driemaal is scheepsrecht.

Boston is the dream! Voor wat extra motivatie heb ik mezelf getrakteerd op een speciaal boekje. Hierin kan ik mijn doelen noteren. En de stappen die ik ga zetten om deze te bereiken. Want: ‘A goal without a plan is just a wish.’ Zo wil ik deze keer topfit zijn voordat ik eind december aan mijn marathonschema begin. Ik heb een personal trainer ingeschakeld om me de komende drie maanden af te beulen.blog-boston-marathontrainingGelukkig vind ik sporten geen straf. Ik deed onlangs in een tijdschrift een test om te zien welke type sport of work-out voor mij het beste zou werken. Volgens de uitslag viel ik onder de categorie reiziger of loner: ‘compact en doelgericht zijn woorden die jou aanspreken. Daarom is hardlopen jouw sport.’ Mensen drukken me regelmatig op het hart dat ik moet genieten van het hardlopen. Dit is mijn manier.

Enfin, ik hoop dat ik me de komende maanden kan klaarstomen voor marathon nummer zeven. Mezelf gezond en fit houden. Het beste uit mezelf halen. Dat is een race die ik zeker wil winnen.

Circle of life

Er zijn van die momenten dat je niet weet wat je moet zeggen. Soms staat de woordenstroom even stil. Zoals vandaag. Ik sprak een van mijn liefste vriendinnen. Zij ontving het nieuws dat je niet wilt horen: haar vader is ongeneeslijk ziek. Kanker. Aan zijn darmkanaal met uitzaaiingen naar de lever.

Mijn vriendin vertelde deze diagnose terwijl ik in de trein zat. Geen ideale locatie voor een persoonlijk gesprek. Ik belde haar daarom thuis meteen op. Wat zeg je in zo’n geval? Er viel geen pijnlijke stilte, het was gewoon stil. Natuurlijk overheerste bij haar intens verdriet. Ze wist het nog maar net. ‘Ik ben boos en voel me tegelijk ook machteloos’, zei ze. Er restte mij niets anders dan simpelweg mijn medeleven te tonen.

IMG_0040Zoiets zet je aan het denken. Aan de circle of life. De enige zekerheid in het leven is de dood. We weten het allemaal. Zelf vind ik dat behoorlijk eng. Ik ben niet alleen bang om te sterven, maar vrees sinds klein meisje al voor de dag dat mijn naasten heen gaan. Je hoopt altijd dat zoiets vredig gaat gebeuren. Zoals mijn stokoude oma die gewoon in haar slaap stierf. Helaas is dat voor de meeste mensen niet weggelegd.

Er zijn vandaag de dag nog te veel ziektes waar nog geen levenselixer voor bestaat. Zo is maagkanker de meest voorkomende vorm van kanker in Nederland. Iets waar ik nooit eerder bij stilstond. Er zijn ook andere vormen van maag- en darmziekten. Mijn loopmaatje Conor heeft bijvoorbeeld de chronische darmziekte colitis ulcerosa. We delen onze passie voor hardlopen en spreken elkaar daar bijna dagelijks over. Toen hij vroeg of ik hem wilde helpen geld op te halen voor het goede doel, aarzelde ik geen moment.

Conor and Anouk745x419Samen doen Conor en ik op zondag 4 september mee met de Tilburg Ten Miles. Hoe mooi is dat om 16,1 kilometer te lopen voor het goede doel in onze eigen stad. Dat doen we in een blauw shirt van de Maag Lever Darm Stichting. Met deze hardlooploopwedstrijd willen we meer bekendheid geven aan mensen met een chronische darmziekte. We zamelen geld in voor nieuw onderzoek om mensen met maag- darm en leverproblemen verder te helpen.

Het geeft een goed gevoel om mijn passie voor hardlopen nu in te zetten voor anderen. Eigenlijk was ik nooit zo sportief, maar toen ik 5,5 jaar geleden met rennen begon, wist ik dat ik mijn sport had gevonden. ‘Running is the greatest metaphor for life, because you get out of it what you put into it.’ Deze uitspraak van Oprah verwoordt precies hoe het voor mij is. Hardlopen geeft mij het gevoel dat ik leef. En zo is de cirkel weer rond.

Wil je mij sponsoren? Dat kan door een donatie te geven via mijn pagina op de website van de MLD Stichting. Ik beloof op 4 september met mijn hart te lopen.

Operatie sixpack

Op een dag word je wakker en weet je het: ik wil een sixpack. De kerstgedachte bleef dit jaar bij mij iets te lang hangen. Vooral aan buik en heupen. Ik vind sixpack toffer klinken dan zadeltassen. Dat heeft een nare bijsmaak. En ik ben juist dol op lekker eten. Toen ik  begon met hardlopen vlogen de kilo’s er van af. Een maand op rantsoen deed de truc. Helaas blijkt dat niet meer zo gemakkelijk te gaan.

Ik ben liever geen kiloknaller, maar een kilometerknaller. Vanaf volgende week begin ik daarom echt. Herkenbaar? Ik steek mijn hand in de lucht. Mijn buikje is niet flinterdun en super strak. Nog niet. Jazeker, in mijn dromen ben ik een XS-je. In het echte leven moet ik tienduizend uur zwoegen om mijn liflafjes te laten verdwijnen. Ik las op internet dat met 1 kilo eraf je 1 minuut sneller rent. Nog meer reden om fit, strak & verantwoord te leven. In de praktijk komt dat neer op Rust, Reinheid en Regelmaat. Oftewel op tijd naar bed, gezond eten en stress vermijden. Nieuwe energie voor lichaam, hoofd en hart.

Aan ambitie ontbreekt het bij mij niet. Ik ben een meisje met een missie. Er valt in mijn ogen altijd iets te wensen. Mijn honger naar een groots en meeslepend leven is niet te stillen. Meer, beter, mooier, gekker, interessanter. Dus niet alleen die 6 blokjes in mijn buik. Nee, ik wil nog iets anders bereiken. Het begon allemaal vorige maand tijdens een informatieavond bij Run2Day in Breda. Ik was daar om meer te horen over de marathon van Berlijn. Op 25 september ga ik 42 kilometer lopen over het snelste parcours van de wereld. Samen met die van New York staat deze marathon bovenaan mijn hardloop bucket list.

Enfin, terug naar de presentatie. De mensen van de hardloopwinkel vertelden super enthousiast over de 6 grootste marathons, de zogeheten Major 6: New York, Berlijn, Chicago, Boston, Londen en Tokio. Een eliterijtje. De grand slams van de marathonsport. U voelt ‘m misschien al aankomen…. Inderdaad, ik wil ze allemaal gaan lopen. Dat is mijn ultieme droom. New York heb ik afgelopen jaar gelopen en vink ik alvast af. Berlijn komt eraan. Samen met mijn vriendin Esmah reis ik in 2017 af naar Chicago. Dan zit ik al op de helft. Een mede-hardloper vatte de informatieavond leuk samen: ‘Fijne reeks. Dat is een mooie sixpack.’

 

En zo is de cirkel rond. Nou ja, liever plat dus. Er staan mooie marathonavonturen op stapel. Ik heb zin in het nieuwe hardloopjaar. Laat ik niet op zaken vooruit lopen. Mijn focus ligt nu op de marathon van Rotterdam. Dat vergt mijn volledige aandacht. Na de lichte teleurstelling van vorig jaar wil ik me dolgraag revancheren. Ik verkeerde toen in een bloedvorm. Zo zeker was ik ervan mijn PR (3.45.42) te verbeteren. Helaas gooide een hardnekkig griepvirus mijn plannen overhoop. Tijdens de marathon liep ik op halve kracht en hoestend haalde ik de finish op de Coolsingel. Met terugwerkende kracht dringt het nu pas tot me door dat ik niet mag klagen met mijn tijd van 3.46.25, slechts 43 seconden langzamer.

Blog operatie sixpack Erasmusbrug

Ik heb grootse plannen voor 10 april. Om te slagen in mijn ambities heb ik de hulp ingeschakeld van mijn looptrainer Harrie. De beste man heeft me al 3 keer zien finishen in Rotjeknor. Hij weet hoe ik loop. Hij kent mijn tijden. Hij kent mijn sterke en zwakke punten. Hij beseft hoe graag ik wil knallen. Maar bovenal: hij schenkt mij het vertrouwen waar ik naar verlang. Het eerste wat Harrie zei was: ‘Het is hard werken, Anouk. Je krijgt het niet voor niks.’ Zijn woorden blijven hangen. Als een tegeltjeswijsheid staan ze getatoeëerd in mijn geheugen. Niks in mijn leven komt me aanwaaien. Voor alles wat ik wil bereiken, moet ik keihard zwoegen. Dat is altijd zo geweest. Voor mijn strikdiploma, voor mijn middelbare schoolexamens, voor mijn journalistenpapiertje, voor een fit lichaam en nu weer voor een marathon.

Er is dus werk aan de winkel. Ik ging vlak voor kerstmis voortvarend van start met mijn marathonschema. Helaas had de griep me dit jaar ook te pakken. Hardlopen stond even op een lager pitje. Ik ben weer hersteld, maar begin te twijfelen. Aan mezelf. Ik voel de druk om te presteren. De persoon die terug staart in de spiegel is mijn grootste tegenstander. Het is jij tegen jezelf. Geloof in eigen kunnen is belangrijk. Ik moet het zelf doen.

Waarom ik dit dan toch allemaal doe? Simpel. Hardlopen is een verslaving. Dan voel ik dat ik leef. Het is wat je uit een wedstrijd meeneemt. Dat onoverwinnelijke gevoel. Niemand neemt dat van je af. Dat is alles dat ik ooit heb gewild: passie, trots en zelfvertrouwen. Niet voor mijn trainer, niet voor mijn ouders of vriend, maar voor mezelf.

Ik ben niet meer het schuchtere meisje dat ik ooit was. Toen zat ik dagdromend uit het klaslokaal te staren. Nu maak ik mijn dromen waar. Hardlopen staat symbool voor de vrouw die ik vandaag de dag ben. Ik wil zo lang mogelijk doen wat ik het liefste doe. Zoals Rocky Balbao zegt in de film Creed: ‘cento anni, 100 years.’ Wel graag met 6 roestvrije blokjes.

‘Hardlopen is een hobby, geen competitie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

IMG_0550Het rennen van wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. Ze traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. De druk om elke week te presteren, voelt de loopster uit Waalwijk niet meer. ‘Dat streberige ben ik kwijt. Alles draait nu om het genieten.’

‘Goed lopen gebeurt bij vlagen. Ik verkeer tegenwoordig in een wat minder snelle fase. Een paar jaar geleden zette ik het ene PR na het andere neer. Op de 10 km zat ik rond de 45 minuten en de 5 km kwam nooit boven de 23 minuten uit. Je kunt echter niet altijd toptijden rennen. Dat besef ik inmiddels ook. Ik ben nu gewoon lekker bezig met mijn grote hobby.’

Excelleren

Meedoen aan wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. De loopster uit Waalwijk traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. Ondertussen voelt ze de druk om elke week te presteren. Nee, liever nog excelleren. ‘Een goede tijd rennen gebeurt niet zomaar’, zegt ze. ‘Dat vergt zweet, doorzettingsvermogen en keihard werken. In mijn gedrevenheid legde ik mezelf te veel druk op. Ik kreeg er zelfs rugpijn van.’

Losse veters

Lianne begint 12 jaar geleden met hardlopen. Via haar man raakt ze besmet met het renvirus. Het gaat haar gemakkelijk af. Wel heeft ze last van wedstrijdstress. Door regelmatig mee te doen aan wedstrijden, krijgt ze haar zenuwen beter onder controle. Ze loopt vooral kortere afstanden: 5 km, 7,5 km en soms een 10 km wedstrijd. ‘Na 10 km gaan mijn veters los’, grapt ze. ‘Dan heb ik geen tijd meer om ze te strikken. Ik heb ooit meegedaan met de Dam tot Damloop. Dat was eens maar nooit meer.’

Crossen

Fanatiek is de moeder van 2 kinderen (14 en 17) nog steeds, maar ze draaft niet meer door. Ze loopt 4 keer per week. Op dit moment geniet ze extra. Het is haar seizoen: guur weer en crossen door de bossen. Dan leeft ze helemaal op. Ze doet in het weekend regelmatig mee met een crosswedstrijd in de regio. Een mooi weer loper is ze dus niet. In de zomer houdt ze zich wat rustiger.

Loopmaatjes

Tijdens wedstrijden blijft Lianne gefocust, maar het trainen doet ze voortaan meer ontspannen. Lekker sparren en gek doen met andere lopers, dat vindt ze leuk. ‘Het is gezellig om bij te kletsen onder het rennen’, roept ze enthousiast. ‘Dat hoeven geen diepgaande gesprekken te zijn. Ik ben niet op de hoogte van het privéleven van iedereen. Integendeel zelfs. Zo kwam ik er pas na jaren achter dat 2 van mijn loopmaatjes met elkaar waren getrouwd.’

Liberty Run 2015

Foto Kees Snepvangers

Serene rust

Om meer relaxed te lopen, sluit Lianne zich een paar jaar geleden aan bij Go Run. Dit is een hardloopgroep in Kaatsheuvel. Niks moet daar, alles mag. Ze holt het liefst door de natuur. ‘Als ik daar ren, besef ik weer waarom ik hardlopen zo leuk vind’, aldus de Brabantse. ‘Zelf woon ik vlakbij de Loonse en Drunense Duinen. Het is fantastisch om daar te lopen. Soms zie ik vossen, reeën en konijntjes voorbij komen. Het klinkt soft, maar dan voel ik een serene rust.’

11889492_10203938886745986_8280039634916080338_n

Genieten

Door alleen nog maar dingen te doen waar ze blij van wordt, staat ze met haar beide benen steviger op de grond. Hardlopen is geen competitie meer, maar een hobby. Of ze het nog een keer zou kunnen, de drang om steeds de beste te zijn? Ze denkt hard na, en spreekt dan zacht: ‘Ik denk het niet. Niet zó. Dat streberige ben ik kwijt. Heel hard rennen is niet meer het belangrijkste. Alles draait nu om het genieten. Ik wil vooral finishen met een fijn gevoel. Uiteindelijk ben ik een recreant die toevallig verslaafd is aan hardlopen.’

De hardloopfoto’s van Lianne zijn gemaakt door Kees Snepvangers
Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Ik ben geen running Barbie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run - Joan Ave foto 3

Het leven van Joan Avé (46) speelt zich jarenlang af op de atletiekbaan. Daar rent ze haar eerste meters, maakt er vrienden en ontmoet de man van haar leven. De loopster uit Amstelveen doet veel voor haar sport, maar niet ten koste van alles. ‘Ik heb geen maatje 36 en dat is oké.’

Op haar blog verbaast Joan Avé zich over de huidige tendens op social media om slank te zijn. De hastags #fitgirls of #runhealthlife vliegen haar om de oren. ‘Ik zie veel mooie mensen in de hardloopwereld’, zegt ze. ‘Dat juich ik alleen maar toe. Maar veel instagrammeisjes focussen zich alleen op het uiterlijk en niet meer op het sportieve element. Dat vind ik jammer. Het gaat toch om het hardlopen.’

Maatje 36

Om een statement te maken plaatst de loopster uit Amstelveen op Instagram een foto met de tekst: ‘Girls are like country roads. The best ones have curves.’ Hierover zegt ze: ‘Zelf heb ik geen maatje 36 en dat is oké. Lange tijd wilde ik lang, blond en slank zijn. Ik heb 14 jaar geleden een tweeling op de wereld gezet. Het is niet allemaal meer zo strak als vroeger. Ik heb een vrouwelijk figuur met borsten en heupen. En weet je, ik ben blij met wie ik ben.’

Flo-Jo

Een beetje flair in de atletiek kan volgens Joan geen kwaad. Haar idool Florence Griffith-Joyner zorgt 30 jaar geleden met haar lange nagels en spectaculaire wedstrijdtenues voor een frisse wind op de baan. ‘Flo-Jo liet zien dat je als atlete ook vrouwelijk mocht zijn’, aldus Joan. ‘Het was iemand die ergens voor stond. Ze zag er niet alleen mooi uit, maar presteerde ook goed. Dat was voor mij een gouden combinatie.’

marathon New York met Joan Ave

Weilanden

Net als haar grote voorbeeld doet Joan in haar jeugd aan atletiek. Ze is 11 jaar als ze voor het eerst een voet op de baan zet. Haar favoriete onderdelen zijn hoogspringen en de 400 meter. Voortaan draait alles om het sporten. ‘Ik was erg fanatiek’, blikt ze terug. ‘Mijn hele sociale leven speelde zich af op de atletiekbaan. Daar is mijn liefde voor hardlopen ontstaan. Ik wilde de beste zijn en trainde elke dag. Dan liep ik bij ons achter rondjes om de weilanden. Ik stond bekend als dat Indische meisje dat rende. En dat ben ik blijven doen.’

Beetje vreemd

Op haar 19e ontdekt de atlete het hardlopen. Zo verschuift haar focus van het sprinten naar de langere afstanden. Joan trekt niet alleen zelf haar hardloopschoenen aan, maar verkoopt ze ook jarenlang aan lopers. Er is ondertussen natuurlijk veel veranderd op hardloopgebied. Als Joan in de jaren ’80 als verkoper bij Runnersworld begint, is het nog een mannenwereld. Er lopen niet zoveel vrouwen en ook in de winkel werken alleen mannen. ‘Het was een uitzondering om als vrouw te rennen’, zegt ze. ‘Eerlijk gezegd vonden mensen het zelfs een beetje vreemd. Als er dan al vrouwen meededen, waren het vaak van die echte marathon types.’

New York

Momenteel werkt ze als manager van atleten en organiseert ze sportevenementen. Sporten staat nog steeds centraal in het leven van Joan. Ze liep op 1 november haar eerste marathon, in New York. Natuurlijk is ze trots op haar prestatie, maar ze zal niet niet zo snel aan nog eentje meedoen. Want zo zegt ze: ‘Ik vond het geweldig om mee te maken. Vooral ook omdat ik dat samen kon delen met mijn man en kinderen. Zij waren met mij mee afgereisd naar The Big Apple. Maar eerlijk gezegd voel ik me geen echte marathonloopster. Laat mij maar lekker rustig een rondje hollen.’

Life is a sport

Hardlopen zal altijd als een rode draad door haar leven blijven lopen. De scheidslijn tussen werk en privé is bij Joan klein. ‘Ik zeg weleens gekscherend life is a sport, maar dat is bij mij ook echt van toepassing. Veel van mijn vrienden ken ik nog van uit mijn atletiekperiode. We lopen nog regelmatig samen een rondje. Mijn man heb ik 35 jaar geleden op de atletiekbaan leren kennen. Hardlopen is voor mij meer dan een hobby of een sport die je uitvoert. Het zit in mijn DNA.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is mijn redding geweest’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.11822483_1620337718251254_6904789517659681406_n

Van een stilzittende man met obesitas naar een fitte marathonloper. Edwin van der Pennen (44) gooide 5 jaar geleden het roer radicaal om. De Tilburger viel 90 kilo af en ging hardlopen. Een ommekeer in zijn leven. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven.’

Interview Edwin van der Pennen - marathon Berlijn‘Samen met mijn maatje Corné liep ik op 28 september 2014 de marathon van Berlijn. Meedoen voelde niet alleen als een sportief hoogtepunt, maar bovenal als een persoonlijke overwinning. Voor het eerst ging ik op reis zonder mijn vrouw Nicole of mijn ouders. Ik vond het best spannend om 800 kilometer van mijn familie en vertrouwde omgeving verwijderd te zijn. Ook bevond ik me toen in een moeilijke periode. Ik zat al een tijdje zonder baan en we hadden het financieel niet breed. Door alle stress kreeg ik regelmatig last van hyperventilaties. Hoewel ik van tevoren goed had getraind, ging ik zonder hoge verwachtingen de wedstrijd in. Gelukkig klopte die dag alles, van begin tot eind. Toen ik na 3 uur en 52 minuten met een glimlach over de finish kwam, viel er een last van mijn schouders. Sindsdien heb ik nooit meer een paniekaanval gehad.’

Anouk op rug Edwin

Hall of fame

Inmiddels staat de teller voor Edwin op 10 marathons. Maar die van Berlijn vindt hij de allermooiste tot nu toe. Nu heeft iedereen van de familie Van der Pennen de klassieker in de Duitse hoofdstad gelopen. Hij komt uit een echt hardloopgezin. Vader Jan was een fervent hardloper, moeder Nellie deed als eerste Tilburgse vrouw mee aan een marathon en ook broer Maikel heeft de nodige kilometers gemaakt. Inmiddels zijn zij alle drie gestopt en is Edwin de enige actieve loper in de familie. Het liefst loopt de 013-renner elke dag en doet hij geregeld mee aan loopjes in de regio. Aan de ‘hall of fame’ in zijn keuken hangt het bewijs: tientallen startbewijzen, foto’s, oorkondes en medailles.

Gezonder

Zo fit als Edwin zich nu voelt, is hij niet altijd geweest. Lange tijd zag het er naar uit dat hij niet in de voetsporen van zijn familieleden kon treden. Een paar jaar geleden was hij een zwaarlijvige man met een te hoge bloeddruk die nooit een hardloopschoen zou aantrekken. Dat kon zo niet langer, vond hij. Op zijn 39e onderging de Tilburger een bypassoperatie. Na zijn operatie besloot hij dat het tijd was om gezonder te leven. Onder begeleiding van een diëtiste en psycholoog gooide hij het roer radicaal om.

170 kilo

Edwin transformeerde van een man met obesitas naar een fitte marathonloper. Eind 2010 woog hij 170 kilo, nu is dat 85 kilo. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven’, zegt hij. ‘Ik rookte een pakje shag per dag, at ongezond en dronk graag een glaasje alcohol. Als ik een paar meter liep, was ik uitgeput. Ik zag met hoeveel passie mijn ouders en broer liepen en dacht bij mezelf: “Dat wil ik ook. Ooit gaat mij dat lukken!” Als ik de honden uitliet, probeerde ik stiekem op mijn goedkope gymschoenen te dribbelen.’

IMG_0627

Magische grens

Het afvallen verliep niet zonder slag of stoot. Er waren momenten dat hij het zwaar had en het niet zag zitten. Toch beschouwde Edwin het niet als een strijd, maar als een zware opgave. Met de sportieve prestaties van zijn familie in het achterhoofd hield hij vol. ‘Ik ben gaan wandelen en ging elke week naar het zwembad voor de nodige baantjes’, blikt hij terug. ‘Toen ik na een jaar de magische grens van onder 100 kilo bereikte, meldde ik me in maart 2011 aan voor een start to run-groep. Drie maanden later liep ik mijn eerste 10 kilometer wedstrijd.’

Drive

Hardlopen veranderde niet alleen zijn fysiek, maar ook de manier waarop hij in het leven staat. Sinds de dag dat Edwin zijn eerste renschoenen aantrok, geniet hij van elke meter die hij aflegt. Naar eigen zeggen heeft de goedlachse loper een enorme drive, misschien zelfs een tikkeltje te fanatiek. Misschien juist omdat hij van ver komt en weet hoe het is om iets niet te kunnen doen.

Hardloophart

Voor Edwin is een rondje hollen meer dan een sport. Hij kan niet meer zonder. Want zo zegt hij: ‘Toen ik in het dikke lichaam zat opgesloten, verkeerde ik in een vicieuze cirkel. Hardlopen is in alle opzichten mijn redding geweest, nog steeds. Ik geniet ervan om samen met mijn maatjes te lopen, te lachen en elkaar te motiveren. Hoe simpel kan geluk toch zijn? Of je nu snel of langzaam bent, recreant of wedstrijdloper, we hebben allemaal hetzelfde hardloophart.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is gezond oud worden’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born To Run - Kees Verhoeven foto 1

Gepensioneerd zijn betekent voor Kees Verhoeven (65) niet dat hij achter de geraniums zit. De Brabander rent het liefst elke dag en staat nog elke week aan de start van een wedstrijd. Op de hardloopteller dit jaar staan meer dan 4000 kilometers. ‘Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven.’

Kees Verhoeven voelt zich in zijn element als hij door de Regte Heide rent, een stukje ongerepte natuur vlak achter zijn huis. Het verbaast hem nog steeds dat zoiets moois slechts 5 minuten lopen van hem vandaan ligt. De loper uit Goirle kent het gebied als zijn broekzak. Zo komt hij op plekken die zelfs bij dorpsgenoten onbekend zijn. ‘De omgeving en de dieren zijn hier prachtig’, vertelt hij met een glimlach. ‘Het ziet er elke week weer anders uit, vooral in het voorjaar. Mijn favoriete stuk ligt bij het riviertje de Oude Leij. Dit moeras hebben ze 5 jaar geleden in de oude staat teruggebracht, met houten vlonders en al. Er staat ook een vogelhut in de buurt. Het liefst loop ik met andere mensen, want dan kun je samen genieten van alle natuurwonderen om je heen.’

Run Together 

Daar heeft de Brabander sinds zijn pensioen alle tijd voor. Als Kees niet traint, maakt hij regelmatig een tochtje door de Regte Heide op zijn mountainbike. Bijvoorbeeld om een route uit te stippelen voor de Run Together lopen van ProRun. Het doel van deze lopen is om mensen kennis te laten maken met een natuurgebied bij een van de lopers in de buurt. Iedereen mag meedoen. Samen met de hardloopsite organiseert hij op 2 januari weer een duurloopje door zijn geliefde stukje hei. ‘Dat blijft een schitterende ronde’, roept Kees enthousiast. ‘We lopen met maximaal 20 mensen in een rustig tempo. Als voorloper neem ik de leiding en er blijft altijd een fietser achteraan om de groep bij elkaar te houden. Het is de moeite waard een keer mee te doen.’

Interview Born to Run - Kees Verhoeven foto 2

Middenvelder

Tot afgelopen voorjaar liep Kees elke dag, maar dat heeft hij op aanraden van zijn trainer teruggebracht tot 5 keer per week. Daar moest de loper in het begin wel aan wennen, want stilzitten kan hij niet. Sportief is de pensionaris dan ook altijd al geweest. Hij heeft jarenlang fanatiek gevoetbald. Als middenvelder ontwikkelde hij een hoop loopvermogen. Dat bleef niet onopgemerkt. Zijn zwagers vroegen tijdens de zomerstop van 1984 of hij een keer mee ging naar hun hardlooptraining. ‘Dat leek me wel wat’, blikt hij terug. ‘Ik wilde graag blijven bewegen. Dus waarom niet een keer een paar rondjes mee rennen. Het ging super goed. Liep ik de helft van de mannen er uit. Ze zeiden op de atletiekclub: “Kees, je hebt talent!” Het voetbalseizoen heb ik afgemaakt en ben daarna verder gegaan met hardlopen.’

Interview Born to Run - Kees Verhoeven foto 3

Competitief

Na 6 weken rende Kees zijn eerste wedstrijd. Er volgden nog honderden loopjes, 6 marathons en een aantal podiumplaatsen. Dat deed hij niet onverdienstelijk: 2.55.59 (marathon), 1 uur en 19 min (halve marathon), 59:15 (10 EM), 35.42 (10 km). ‘Ik was erg fanatiek en competitief’, bekent hij. ‘In die tijd bestond mijn leven uit trainen en wedstrijden lopen. Voor mij betekende rennen mijn blik op oneindig zetten en er keihard voor gaan. De sport heette toch niet voor niets hard lopen. Alles draaide toen om de prestaties. Ik loop nog steeds elke week een wedstrijd, maar de druk van toen voel ik gelukkig niet meer.’

Gezond & fit

De jaren van eeuwige strijd heeft hij ver achter zich gelaten. Snelle tijden doen er minder toe. Nu geniet hij tijdens zijn loopjes vooral van de omgeving en van de mensen. ‘Wijsheid komt vast met de jaren’, grapt hij. ‘Als je ouder word, krijg je meer oog voor de schoonheid van de natuur. Dat geeft me veel energie en zo blijf ik me jong voelen. Ik vind het belangrijk om op mijn leeftijd fit te blijven. Daar helpt het rennen natuurlijk ook bij. Ik eet verder goed, ga op tijd naar bed en beweeg elke dag. Hardlopen is gezond oud worden. Daarom houd ik het ook al meer dan 30 jaar vol.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl