You never walk alone

‘Heb jij een hele marathon gelopen?’ Deze vraag is me de afgelopen weken regelmatig gesteld. Toegegeven, ik zie eruit als een meisje dat haar moeder net kwijt is geraakt. Niet als een marathonista. Met mijn korte pootjes zet ik twee keer zoveel pasjes. Dat voelt ook als twee keer zo hard doorstappen. Daardoor weet ik dat je soms moet strijden voordat iets een keer lukt.

Blog superwoman - pink lady 1Op 7 april liep ik marathon nummer zeven, in mijn geliefde Rotterdam. Toen ik de finish aantikte, gierde er een tsunami aan emoties door mijn lijf. Het was alsof ik uit een dolle rit in de achtbaan stapte. Want het blijft natuurlijk een tering end lopen. Ik dacht 42 kilometer lang aan van alles. Aan het blessureleed van vorig jaar. Aan vieze gelletjes. Aan de afwas. Aan frietjes met veel mayonaise.

Op de hoek van de Coolsingel, bij de 41 kilometer zag ik mijn trainer Harrie staan. Ik zag de twinkeling in zijn ogen. We wisten allebei dat het goed zat. Al die maanden keihard werken aan iets waar we allebei ontzettend in geloofden, was werkelijkheid geworden. En hoe. Ik wist mijn PR met ruim drie minuten aan te scherpen: 3.39.12.

Blog You never walk alone - Coolsingel

De laatste meters op de Coolsingel

Hoewel ik er nu zeven op mijn naam heb staan, blijft het lopen van een marathon speciaal. Ik ben niet gezegend met bergen looptalent, dus moet ik er veel voor doen. Het komt helaas niet vanzelf aanwaaien. Bij elke marathon begin je weer vanaf nul. Je bent zo goed als je laatste prestatie. Ik wilde daarom die nare bijsmaak van de marathon in Berlijn wegspoelen. Geen man met de hamer meer. Niet meer bijna afhaken bij de 28 kilometer. Ik was teleurgesteld in mezelf en zat daarna maanden in een helse hardloopdip.

Dat moest deze marathon anders. In aanloop naar Rotterdam heb ik de hulp ingeschakeld van een aantal lieve mensen: een loopcoach, een personal trainer, een fysiotherapeut en een masseur. Het is tof om een team van professionals achter je te hebben staan. Een marathon lopen doe je niet alleen. Ik niet tenminste.

Blog You never walk alone - met Harrie

Met mijn hardloopcoach Harrie

Als ik eenmaal iets wil, ga ik er ook voor de volle honderd procent voor. Ik heb me maandenlang de pleuris gewerkt. Naast vier keer in de week trainen, ging ik ook twee keer per week naar de sportschool. Dat was best pittig voor een amateurtje met een fulltime baan aan de andere kant van het land. Het voelde vaak als drie slagen in de rondte squatten, van links naar rechts en van onder naar boven.

Er waren dagen dat ik het echt niet meer leuk vond. Het ging namelijk niet meteen van een leien dakje. Pas na een paar maanden merkte ik vooruitgang. Ik werd fitter, sneller en viel prompt vijf kilo af. Maar de belangrijkste les die ik had geleerd was om gewoon mijn leven te leiden. Niet te veel nadenken. Toen ik weer begon te genieten van het lopen en blij was met wat ik had in het leven, ging het vanzelf beter.

Ik kijk met een glimlach terug op mijn vrijwillige sportmartelingen. Het werd loon naar werken. Ik loop nu een half decennium marathons en deze laatste in Rotterdam vind ik mijn mooiste tot nu toe. Dat was het moment waarop alles klopte. Wat een euforie! Ik voelde die dag iets ongewoons, het heet gelukkig zijn. Na afloop flaneerde ik trots met mijn medaille over de Coolsingel. Het bewijs dat ik mee had gedaan. Aan een hele.

Boston is the dream

Herken je dat? Dat je het warm krijgt van iets dat je heel graag wilt? Fit zijn als Dafne Schippers bijvoorbeeld. Wie wil dat nu niet? Supersterk, superslank en supersnel. Waar kan ik tekenen!

Zo’n lijf als dat van onze sprintkoningin krijg je natuurlijk niet zomaar. Voor haar topprestaties moet ze diep gaan. Elke dag bikkelen om beter te worden. Een ijzeren discipline heb je nodig. Geen wijntjes, minder koekjes en veel groenten. Elke dag twee keer keihard trainen, of je daar nu zin in hebt of niet. De lat ligt torenhoog.blog-boston-berlijn-voor-de-startDe snelste vrouw op aarde word ik niet (meer). Dat is natuurlijk ook nooit mijn doel geweest. Net als de meesten van jullie ben ik gewoon een recreatieve loper. Wel eentje met ambities. Op mijn eigen niveau.

In een van mijn eerdere blogs vertelde ik over mijn plan om de World Marathon Majors te lopen. Alle zes. Na New York liep ik op 25 september de Berlin Marathon. Daar kan ik kort over zijn. Het was loodzwaar! Ik kwam de Man met de Hamer tegen. Die had ik sinds mijn eerste marathon in 2013 niet meer gezien. Na de 25 kilometer viel mijn plan in duigen.

Teleurstelling hoort er ook bij. In Berlijn liep het niet zo gesmeerd als ik gewend ben. Een marathon lopen is namelijk soms over je pijngrens heengaan. De truc is om jezelf te vermannen. Rennen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik heb op karakter de resterende 17 kilometer uitgelopen. Die medaille heb ik alsnog met trots om mijn nek gehangen. Wir haben es geschafft!blog-boston-berlijn-met-medailleIk wil nu meedoen met die van Boston. Editie 2018, om precies te zijn. En dat is niet zo makkelijk. Het is de enige marathon waar je je als loper voor moet kwalificeren. Een elitemarathon dus. De lat ligt hoog, want de organisatie hanteert rappe kwalificatietijden. Alleen de beste recreatielopers mogen meedoen. Je hebt ofwel bergen talent nodig, ofwel heel veel overtuiging en doorzettingsvermogen. Tja, ik moet dus voor optie twee gaan.

In april 2018 ben ik veertig jaar. Ik moet dan binnen nu en een jaar een marathon van onder de 3 uur en 45 minuten lopen. Er dingen veel lopers mee naar een startbewijs dus de concurrentie is groot. Daarom adviseert de organisatie om ruim onder je vereiste tijd te zitten. Tijdens de kwalificatie van dit jaar moesten de lopers 2,5 minuut sneller zijn om zeker te zijn van deelname.blog-boston-op-schipholDus er wacht een zware taak. Ik heb me daarom vorige week ingeschreven voor de marathon van Rotterdam 2017. Dat betekent een strakke tijd neerzetten in Rotjeknor. Twee keer zat ik lange tijd op koers, maar op 9 april 2017 wil ik eindelijk onder die magische 3.40 lopen. Driemaal is scheepsrecht.

Boston is the dream! Voor wat extra motivatie heb ik mezelf getrakteerd op een speciaal boekje. Hierin kan ik mijn doelen noteren. En de stappen die ik ga zetten om deze te bereiken. Want: ‘A goal without a plan is just a wish.’ Zo wil ik deze keer topfit zijn voordat ik eind december aan mijn marathonschema begin. Ik heb een personal trainer ingeschakeld om me de komende drie maanden af te beulen.blog-boston-marathontrainingGelukkig vind ik sporten geen straf. Ik deed onlangs in een tijdschrift een test om te zien welke type sport of work-out voor mij het beste zou werken. Volgens de uitslag viel ik onder de categorie reiziger of loner: ‘compact en doelgericht zijn woorden die jou aanspreken. Daarom is hardlopen jouw sport.’ Mensen drukken me regelmatig op het hart dat ik moet genieten van het hardlopen. Dit is mijn manier.

Enfin, ik hoop dat ik me de komende maanden kan klaarstomen voor marathon nummer zeven. Mezelf gezond en fit houden. Het beste uit mezelf halen. Dat is een race die ik zeker wil winnen.

‘Ik ben geen running Barbie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run - Joan Ave foto 3

Het leven van Joan Avé (46) speelt zich jarenlang af op de atletiekbaan. Daar rent ze haar eerste meters, maakt er vrienden en ontmoet de man van haar leven. De loopster uit Amstelveen doet veel voor haar sport, maar niet ten koste van alles. ‘Ik heb geen maatje 36 en dat is oké.’

Op haar blog verbaast Joan Avé zich over de huidige tendens op social media om slank te zijn. De hastags #fitgirls of #runhealthlife vliegen haar om de oren. ‘Ik zie veel mooie mensen in de hardloopwereld’, zegt ze. ‘Dat juich ik alleen maar toe. Maar veel instagrammeisjes focussen zich alleen op het uiterlijk en niet meer op het sportieve element. Dat vind ik jammer. Het gaat toch om het hardlopen.’

Maatje 36

Om een statement te maken plaatst de loopster uit Amstelveen op Instagram een foto met de tekst: ‘Girls are like country roads. The best ones have curves.’ Hierover zegt ze: ‘Zelf heb ik geen maatje 36 en dat is oké. Lange tijd wilde ik lang, blond en slank zijn. Ik heb 14 jaar geleden een tweeling op de wereld gezet. Het is niet allemaal meer zo strak als vroeger. Ik heb een vrouwelijk figuur met borsten en heupen. En weet je, ik ben blij met wie ik ben.’

Flo-Jo

Een beetje flair in de atletiek kan volgens Joan geen kwaad. Haar idool Florence Griffith-Joyner zorgt 30 jaar geleden met haar lange nagels en spectaculaire wedstrijdtenues voor een frisse wind op de baan. ‘Flo-Jo liet zien dat je als atlete ook vrouwelijk mocht zijn’, aldus Joan. ‘Het was iemand die ergens voor stond. Ze zag er niet alleen mooi uit, maar presteerde ook goed. Dat was voor mij een gouden combinatie.’

marathon New York met Joan Ave

Weilanden

Net als haar grote voorbeeld doet Joan in haar jeugd aan atletiek. Ze is 11 jaar als ze voor het eerst een voet op de baan zet. Haar favoriete onderdelen zijn hoogspringen en de 400 meter. Voortaan draait alles om het sporten. ‘Ik was erg fanatiek’, blikt ze terug. ‘Mijn hele sociale leven speelde zich af op de atletiekbaan. Daar is mijn liefde voor hardlopen ontstaan. Ik wilde de beste zijn en trainde elke dag. Dan liep ik bij ons achter rondjes om de weilanden. Ik stond bekend als dat Indische meisje dat rende. En dat ben ik blijven doen.’

Beetje vreemd

Op haar 19e ontdekt de atlete het hardlopen. Zo verschuift haar focus van het sprinten naar de langere afstanden. Joan trekt niet alleen zelf haar hardloopschoenen aan, maar verkoopt ze ook jarenlang aan lopers. Er is ondertussen natuurlijk veel veranderd op hardloopgebied. Als Joan in de jaren ’80 als verkoper bij Runnersworld begint, is het nog een mannenwereld. Er lopen niet zoveel vrouwen en ook in de winkel werken alleen mannen. ‘Het was een uitzondering om als vrouw te rennen’, zegt ze. ‘Eerlijk gezegd vonden mensen het zelfs een beetje vreemd. Als er dan al vrouwen meededen, waren het vaak van die echte marathon types.’

New York

Momenteel werkt ze als manager van atleten en organiseert ze sportevenementen. Sporten staat nog steeds centraal in het leven van Joan. Ze liep op 1 november haar eerste marathon, in New York. Natuurlijk is ze trots op haar prestatie, maar ze zal niet niet zo snel aan nog eentje meedoen. Want zo zegt ze: ‘Ik vond het geweldig om mee te maken. Vooral ook omdat ik dat samen kon delen met mijn man en kinderen. Zij waren met mij mee afgereisd naar The Big Apple. Maar eerlijk gezegd voel ik me geen echte marathonloopster. Laat mij maar lekker rustig een rondje hollen.’

Life is a sport

Hardlopen zal altijd als een rode draad door haar leven blijven lopen. De scheidslijn tussen werk en privé is bij Joan klein. ‘Ik zeg weleens gekscherend life is a sport, maar dat is bij mij ook echt van toepassing. Veel van mijn vrienden ken ik nog van uit mijn atletiekperiode. We lopen nog regelmatig samen een rondje. Mijn man heb ik 35 jaar geleden op de atletiekbaan leren kennen. Hardlopen is voor mij meer dan een hobby of een sport die je uitvoert. Het zit in mijn DNA.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl