Blessuretijd

Ik geloof niet in een God, maar ben wél bijgelovig. Geen zwarte katten, niet onder een ladder lopen en altijd afkloppen. Want geloven in iets geeft houvast. Maakt het leven net wat leuker. Soms moet het gewoon zo zijn. Ridge en Brooke komen altijd bij elkaar en Madonna blijft Queen of Pop. Tijdens de marathon in New York ben ik blij en vooral opgelucht. Wat een wonder dat ik zo ontspannen kan rennen. Alsof er een engeltje op mijn schouders meeloopt. Mijn Amerikaanse droom krijgt een onverwacht spiritueel tintje.

Dat gebeurt halverwege de rit, op de grens tussen Queens en Manhattan. Ik heb net mijn Himalaya beklommen: de Queensborough Brigde. Eén van de vijf bruggen die alle marathonlopers moeten trotseren. Net als alles in de VS is ook deze brug van serieus grote proporties. Er lijkt geen einde aan te komen. Elke renner krijgt er mee te maken: het breekpunt in de wedstrijd. Van binnen vervloek ik alles wat God verboden heeft. Wat een Mother F*cker! Waarom doe ik mee aan een marathon die van begin tot eind heuvelachtig is? Mijn lichaam lijdt. Ik vecht tegen mijn demonen. Tegen de man met de hamer. Tegen mijn blessure. De pijn aan mijn enkels voelt ondraaglijk.

Als een zombie kom ik aan op First Avenue. Terug in Manhattan. Terwijl de warme zonnestralen op mijn afgepeigerde lichaam schijnen, verdwijnen de laatste wolken in de lucht. En dan zie ik hem staan. Tussen de honderden supporters aan de kant. Die ene Amerikaanse man. Hij houdt enthousiast een groot spandoek omhoog. Het staat er in zwarte blokletters: ‘Pain is temporary, pride is forever’. Ik beschouw het als een teken. Voor een paar seconden ben ik pijnvrij en zweef over het asfalt. Langs het waanzinnige publiek dat me over mijn dip heen tilt.

Symbolisch geef ik mezelf een schop onder mijn kont. Ondertussen flitsen er allerlei gedachten door me heen. Mijn voorbereiding op de marathon is niet optimaal. Lange afstanden heb ik niet getraind. De avond van tevoren lijkt het er op dat ik niet kan lopen. Ik loop weliswaar voor de pacer van 3:45, maar mijn blessure begint steeds meer op te spelen. Mijn Garmin-horloge lijkt ook niet te werken. Controle over de wedstrijd heb ik niet meer. Is dat een ander teken? Laat de controle helemaal varen en geniet van dit mooie avontuur, print ik mezelf in. Voor een loopster die het liefst op tijd rent, is dit een lastige opgave.

Marathon New York Brooklyn BridgeGeen tijd voor zelfmedelijden. Opgeven is geen optie. Ik kies voor de medaille om mijn nek. Als ik het 16 miles-punt bereik, besef ik dat het nog maar 10 miles is tot aan de finish. Nog even een Tilburg Ten Miles lopen, roep ik. Mijn thuiswedstrijd. Deze gedachte helpt. Voordat ik het weet, nader ik Central Park. Het einde is in zicht. De laatste 3 miles weet ik nog een beetje te versnellen. Op mijn iPod zingt Alicia Keys over haar stad. Mijn favoriete nummer allertijden. Achteraf hoor ik dat de zangeres ook de marathon heeft gelopen. Is zij mijn beschermengel?

Jawel hoor, ik loop met pijn 26.2 miles uit. Tegen alle verwachtingen in finish ik ruim onder de 4 uur. De vrijwilligers van de New York Road Runners klappen voor me. Een aardige mevrouw hangt die felbegeerde gouden medaille om mijn nek. Ik voel me een held. Dat vind ik zo leuk aan de Amerikanen. Iedereen wordt onthaald als een winnaar. Niemand vraagt naar je tijd. Zo hoort het ook. Dat is hardlopen.

De afgelopen dagen zijn een achtbaan met een lach, een traan en vooral veel plezier. Ik glimlach nog steeds van trots. Hardlopen zit in mijn hart. Voor het eerst loop ik een wedstrijd op karakter. Met een blessure hol ik de marathon der marathons in 3.55.26. In het knaloranje. En dat in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Door de stad die nooit slaapt.

Dat doet iets met me. Bij de start stromen de tranen over mijn wangen. Alles raakt me. Hoe bijzonder is het dat ik als Nederlander mag meedoen aan het grootste loopevenement ter wereld? Dat besef ik ook na afloop. Ik voel me nederig en dankbaar. De emoties van de afgelopen maanden komen eruit. Ik huil uit bij mijn loopmaatje Arjan. Ook hij houdt het niet droog.

New York was klaar voor het onderdeurtje uit Tilburg. Het is misschien niet mijn makkelijkste of snelste marathon, maar wél de allermooiste. Dit pakt niemand meer van me af. Ik ben een New York Marathon finisher! Daar ben ik trots op. Als beloning mag ik shoppen op Fith Avenue. Daar trakteer ik mezelf op een designer handtas. De andere kers op de taart. God bless America!

Advertenties

Mijn Amerikaanse droom

New York Times 1Start spreading the news! Ik doe op 1 november mee aan de Marathon van New York. Samen met mijn goede vriendin Esmah ga ik het loopavontuur aan. We gaan niet alleen een simplistisch verbond met elkaar aan, maar ook een spannende affaire met de stad die nooit in slaap sukkelt. In The Big Apple gebeuren vele magische dingen. Ik kan er makkelijk 14 pagina’s mee vullen. En dan houd ik me nog in. Ongelooflijk hoe blij je van een stad kunt worden. De voorpret is begonnen. De ringtone op mijn telefoon staat al maanden ingesteld op mijn lijflied ‘Empire State of Mind’.

Anouk en EsmahEsmah en ik zijn pas een jaar met elkaar bevriend. Toch voelden we vanaf de eerste dag een instant klik. We delen heel wat verborgen eigenschappen en ambities met elkaar. Nadat we vorig jaar allebei waren uitgeloot, sloten we een geheim pact: de volgende editie zijn we erbij. Als echte loopprinsesjes hebben we onszelf getrakteerd op een first class reis naar New York. De reis is niet goedkoop, maar de ervaring wordt onbetaalbaar. Ons loopavontuur staat symbool voor vrijheid. Allebei om verschillende redenen. Voor mij is New York de stad waar ik heb uitgehuild na de breuk met mijn toenmalige geliefde. Ik tastte in het duister, wist niet meer wie ik was. Een dieptepunt in mijn leven.

Ho stop! Dat kon zo niet langer, vond ik. Ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Daarom besloot ik mezelf de tijd te geven om dat onderzoek aan te gaan en me weer onafhankelijk te voelen. Waar kon ik dat beter doen dan in New York? Als ik daar niet wist te overleven, zou het me nergens meer lukken. Via mijn werk regelde ik binnen een maand een interne stage bij de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties. In mijn eentje maakte ik de oversteek naar de andere kant van de oceaan. Een kleine ninja in de grote stad.

New York

Dat was 5 jaar geleden. Toen ik hartje winter in Gotham City arriveerde, was het liefde op het eerste gezicht. Bij het zien van de skyline was ik direct verkocht. Ik landde op JFK airport en kreeg daar een vip-ontvangst. Een collega haalde me op van het vliegveld en de chauffeur van de ambassade reed me naar mijn appartement in Manhattan. Onderweg keek ik vol ontzag uit het raam.

Anouk selfie juni 2015In New York voelde ik me weer vrij en blij. Ik transformeerde van een zielig hoopje ellende in een echte Manhattan Girl. Vergis je niet. Mijn verblijf was een pittige periode waarin ik diep moest gaan. Het lukte me om op een plek dicht bij mezelf te komen. Eentje waarvan ik dacht: ik accepteer mezelf en als ik val is dat prima. Dan krabbel ik weer op. Dat voelde als een bevrijding. Met gemengde gevoelens nam ik na 2 maanden afscheid van mijn geliefde stad. Ik maakte met mezelf de afspraak dat ik ooit zou terugkomen om de marathon te lopen. Mijn Amerikaanse droom.

Ik doe op dit moment alles om deze droom te financieren. Dat is niet altijd even makkelijk. Mijn dagen bestaan de laatste maanden vooral uit stukjes tikken voor BZ, trainen, wedstrijdjes lopen en schrijven over hardlopers. Aan al die duizend en één andere dingen op mijn to do-lijst kom ik nauwelijks toe. Soms lijk ik te vergeten waar het om draait in het leven. Waarom freelance ik me in mijn vrije tijd eigenlijk zo suf? Deze gedachten spookten steeds vaker door mijn hoofd.

Running - Gilze 2015Totdat ik vorige maand een filmpje op internet bekeek van The Ginger Runner. Deze Amerikaanse loper legde zijn eerste marathonervaring in New York vast op film. Tranen vloeiden over mijn wangen. Dit is waar ik altijd van had gedroomd. Hiervoor gaf ik al mijn vrije tijd voor op. Ik ben vastberaden om super fit, afgetraind en flitsend aan de start op Staten Island te staan. Of dat gaat lukken? Ze zeggen dat New York een betonnen jungle is waar dromen uitkomen. En anders biedt de uitspraak van mijn Amerikaanse loopvriend me soelaas: ‘Holy crap, what an amazing run!