Circle of life

Er zijn van die momenten dat je niet weet wat je moet zeggen. Soms staat de woordenstroom even stil. Zoals vandaag. Ik sprak een van mijn liefste vriendinnen. Zij ontving het nieuws dat je niet wilt horen: haar vader is ongeneeslijk ziek. Kanker. Aan zijn darmkanaal met uitzaaiingen naar de lever.

Mijn vriendin vertelde deze diagnose terwijl ik in de trein zat. Geen ideale locatie voor een persoonlijk gesprek. Ik belde haar daarom thuis meteen op. Wat zeg je in zo’n geval? Er viel geen pijnlijke stilte, het was gewoon stil. Natuurlijk overheerste bij haar intens verdriet. Ze wist het nog maar net. ‘Ik ben boos en voel me tegelijk ook machteloos’, zei ze. Er restte mij niets anders dan simpelweg mijn medeleven te tonen.

IMG_0040Zoiets zet je aan het denken. Aan de circle of life. De enige zekerheid in het leven is de dood. We weten het allemaal. Zelf vind ik dat behoorlijk eng. Ik ben niet alleen bang om te sterven, maar vrees sinds klein meisje al voor de dag dat mijn naasten heen gaan. Je hoopt altijd dat zoiets vredig gaat gebeuren. Zoals mijn stokoude oma die gewoon in haar slaap stierf. Helaas is dat voor de meeste mensen niet weggelegd.

Er zijn vandaag de dag nog te veel ziektes waar nog geen levenselixer voor bestaat. Zo is maagkanker de meest voorkomende vorm van kanker in Nederland. Iets waar ik nooit eerder bij stilstond. Er zijn ook andere vormen van maag- en darmziekten. Mijn loopmaatje Conor heeft bijvoorbeeld de chronische darmziekte colitis ulcerosa. We delen onze passie voor hardlopen en spreken elkaar daar bijna dagelijks over. Toen hij vroeg of ik hem wilde helpen geld op te halen voor het goede doel, aarzelde ik geen moment.

Conor and Anouk745x419Samen doen Conor en ik op zondag 4 september mee met de Tilburg Ten Miles. Hoe mooi is dat om 16,1 kilometer te lopen voor het goede doel in onze eigen stad. Dat doen we in een blauw shirt van de Maag Lever Darm Stichting. Met deze hardlooploopwedstrijd willen we meer bekendheid geven aan mensen met een chronische darmziekte. We zamelen geld in voor nieuw onderzoek om mensen met maag- darm en leverproblemen verder te helpen.

Het geeft een goed gevoel om mijn passie voor hardlopen nu in te zetten voor anderen. Eigenlijk was ik nooit zo sportief, maar toen ik 5,5 jaar geleden met rennen begon, wist ik dat ik mijn sport had gevonden. ‘Running is the greatest metaphor for life, because you get out of it what you put into it.’ Deze uitspraak van Oprah verwoordt precies hoe het voor mij is. Hardlopen geeft mij het gevoel dat ik leef. En zo is de cirkel weer rond.

Wil je mij sponsoren? Dat kan door een donatie te geven via mijn pagina op de website van de MLD Stichting. Ik beloof op 4 september met mijn hart te lopen.

Advertenties

Team Anouk

Trots op AnoukMijn ‘guilty pleasure’ is het kijken van The Voice of Holland. Zangeres Anouk Teeuwe is één van de coaches. In tegenstelling tot mijn beroemde naamgenoot heb ik mijn softe momenten. Eigenlijk best vaak. Ik zet dan een suikerzoet nummer op repeat en geniet van mijn zelfmedelijden. Sterker nog, je kunt me dan echt uitwringen.

Onlangs had ik zo’n moment. De recensies over mijn laatste hardloopartikel waren verdeeld. Ik kreeg de volle laag op internet van een verontwaardigde lezer. Zijn kritiek was er eentje onder de gordel. Daar raakte ik van ondersteboven. Ik ga geen discussies meer online aan, maar besloot deze meneer toch van een antwoord te voorzien. Ik plaatste een luchtige opmerking. Niet op de inhoud, maar op het gevoel.

Voor mij voelde dat als een glorieuze overwinning. Ik was eindelijk voor mezelf opgekomen. Kalm en beheerst. Al heel mijn leven vecht ik tegen mezelf en de rest van de wereld. Wel in stilte. In het echie durfde ik dat nooit. Tijdens discussies stond ik er plompverloren bij. Ik deed dan pinnig of juist stil, omdat ik onzeker was. Al die stoere en flitsende mensen om me heen leken zo adrem. Ik dacht: ‘Ze vreten me op.’ Het enige wat ik wilde was dat iedereen me aardig vond. Erbij horen. Zoeken naar bevestiging. Daar ging ik behoorlijk ver in. Zo ver dat ik mezelf steeds meer begon te verliezen. Ik vond mezelf te oninteressant, niet leuk genoeg en durfde vaak gewoon niet. Als je iets vaak genoeg inprent, ga je er uiteindelijk zelf in geloven. Elke dag. Jaar in jaar uit.

Als ik mee zou doen aan The Voice, deed ik er alles aan om 4 stoelen voor me te laten omdraaien. Vroeger had ik misschien voor de mildere Marco gekozen, maar nu zou ik steevast voor Anouk gaan. Anouk- stem als een nachtegaal, tong als een mes- is goed voor wat reuring in showbizzland. Ik vind haar een wereldwijf. Karakteristiek en kolderiek, één van mijn favoriete zangeressen. Haar stem beperkt zich niet alleen tot zingen, ben je betoeterd. Nee, zij kiest niet voor schijnheiligheid, maar voor eerlijkheid. Dat heel Nederland over haar heen valt, deert haar niet.

Enfin, ik dwaal af. Terug naar mijn zelfreflectie. Dat kon zo niet langer. Ik merkte dat ik daardoor gigantisch blokkeerde. Een paar maanden geleden besloot ik hier korte metten mee te maken. Ik las in een tijdschrift het volgende: ‘Wie wil zoekt een mogelijkheid. Wie niet wil zoekt een reden.’ Via een collega kwam ik in contact met een coach. Ons kennismakingsgesprek herinner ik me als de dag van gisteren. Een zelfverzekerde, ietwat streng ogende dame stelde zich aan me voor. Trudy heette ze. Mijn nieuwe coach gaf me een ferme handdruk. Doodsbang was ik. ‘Kun je iets over jezelf vertellen?’, vroeg ze. Als een malle begon ik te ratelen. ‘Maar wie ben je nu echt’, was haar enige reactie. We praatten beleefd wat verder over mijn werk. Ik merkte dat de automatische piloot zijn werk deed. ‘Heb je ook hobby’s?’, klonk het opeens.

Uit het niets veerde ik op. Ik vertelde over mijn passie voor hardlopen. Over mezelf dus. Dat ik niet altijd voor de gebaande paden kies. Want zo zei ik: ‘Met hardlopen kleur ik graag buiten de lijntjes. Het kleinste lopertje van het veld is niet bang om op te vallen in fel roze. Ik deed voorheen altijd wat mijn vader zei, wat mijn moeder wilde, wat mijn leraren verwachtten, wat mijn broers riepen, wat mijn vriendinnen deden. Met hardlopen heb ik mijn eigen twist.’ Trudy keek me aan. Haar strenge gezicht was verdwenen. Ik besefte dat ik haar strengheid verwarde met kundigheid. ‘Zodra je over hardlopen praat ga je helemaal stralen’, merkt ze op. ‘Zo moet je het ook doen in de andere aspecten van je leven.’

Blog Team Anouk - peace

Toen ik 1,5 uur later haar kantoor verliet, duizelde het me. Waar was ik aan begonnen? Er volgden nog 5 ontmoetingen. Vergis je niet, het waren heftige sessies. Schrap het woord comfortabel maar uit je vocabulaire. Alles wat je eng vindt, schakel je tijdelijk uit. Het is ronduit naar als een buitenstaander de vinger feilloos op de zere plek legt. Toch lukte het om me open op te stellen en de storm der opbouwende kritiek te doorstaan. Beter nog: ik deed meteen iets met de handvaten die mijn coach aanreikte. Niet slecht voor een koppig onderdeurtje.

Blog Team Anouk blond haarMisschien maak ik al jaren geen lichamelijk groeispurt meer, maar van binnen blijf ik mezelf ontwikkelen. Daar ben ik ben trots op. Authenticiteit is je eigen auteursrecht. Pas op mijn 38e heb ik het gevoel dat ik iets kan. Ik loop marathons, schrijf alleen nog maar over wat ik mooi vind en durf tegenwoordig zelfs slechtnieuwsgesprekken te voeren. En toch faal ik nog regelmatig. Want de weg vinden in een voor mij onbekende stad, lukt me nog steeds niet. Zo kwam ik vorige week te laat op een belangrijke bijeenkomst die ik als journalist moest verslaan. Puur en alleen omdat ik was verdwaald.

Blog Team Anouk - EU ambassadeursconferentie

Mijn leercurve is een steile, maar stimulerende klim. Maar het levert me ook al wat op. Vorige week werd er potverdorie gewoon naar me geluisterd. Voor het eerst luid en duidelijk. Nota bene door een gerespecteerde vakgenoot. Iemand tegen wie ik onwijs opkijk. Dat klinkt misschien raar, maar ik vond het fijn om bij mezelf te merken dat ik inmiddels ook verstand van zaken heb, en dat andere mensen dat erkennen. Net als bij mijn beroemde naamgenoot zit niet iedereen te wachten op mijn relaas. Dat zeggen ze niet, maar je hoort ze denken: ‘Top, die kleine opdonder weet het beter.’ Niet meer panikeren. Ik wil zelf die confrontatie aangaan. Want dat zijn de momenten waarop je groeit. Liever niet zo bits als de controversiële Anouk, maar wel hoppa jezelf laten horen. Je rimpels verdwijnen niet, maar jemig, wat voelt dat goed.

Vrouwenliefde

Blog vrouwenliefde - Anouk stelt vraagSinds mijn studie journalistiek ben ik fan van Madeleine Albright. Ik bewonder haar als diplomate, minister en nu als voorvechtster voor vrouwenrechten. Mijn favoriete quote allertijden komt uit haar mond. Ze zei ooit: ‘There is a special place in hell for women who don’t help each other.’ Die zin staat al jaren in mijn geheugen gegrift.

Het moment in mijn leven waarop ik Madeleine Albright mijn vraag stel, is er Blog vrouwenliefde - Madeleine Albrighteentje om in te lijsten. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Mevrouw De Minister bracht afgelopen juni een bliksembezoek aan BZ. Ze kwam spreken over haar werk als diplomate en de rol van vrouwen in de wereld.

Samen met ruim 100 collega’s, mannen en vrouwen, zit ik in de chique conferentiezaal van het ministerie. Na het betoog van Albright is er gelegenheid voor een korte Q&A. Met een gigantische hartslag durf ik de stoute schoenen aan te trekken en mijn idool te confronteren met haar beroemde uitspraak. Ik vraag hoe zij andere vrouwen steunt en inspireert. Haar antwoord is scherp, persoonlijk, en doorspekt met humor. Net als de vrouw die ze nog steeds is. ‘Women have to be active listeneres and interrupters- but when you interrupt, you have to know what your’re talking about.’

Blog vrouwenliefde-Met MoniqueWij vrouwen moeten nog veel werk verrichten. Om te beginnen bij onszelf. Mannen lijden aan de mannengriep, maar wij kennen de vrouwennijd. Dat verontrust me. Ik heb geleerd dat het een taak is van een vrouw om andere vrouwen aan te moedigen. Om voor elkaar klaar te staan. Niet om gemeen te zijn of om elkaar neer te halen. Je hebt een keuze: je kunt de vrouw die naast je staat steunen of je kunt de competitie met haar aangaan. Ik vind dat we elkaar moeten helpen.

Blog vrouwenliefde - Anouk in kerkHelaas gebeurt dat niet vaak genoeg. Herinnert u de film Mean Girls? Het gemene meisje in het verhaal heet Regina George. Deze Queen Bee regeert met ijzeren hand op de middelbare school van de hoofdrolspeelster. Ik had ooit een Regina George als vriendin. Ze brak mijn hart toen ik erachter kwam dat ze me eigenlijk intens haatte.

Tien jaar later krijg ik te maken met een andere wolvin in schaapskleren. We werken samen op het secretariaat van een doorsnee Nederlands kantoor. Mijn collega’s zijn net zo gemotiveerd als de helden van Debiteuren Crediteuren. De wolvin is een ambitieuze dame die op mijn baan aast. Haar missie is om mij weg te werken. Dat lukt haar niet meteen. Dus gaat ze over tot drastische maatregelen. Ze besluit me doodleuk weg te pesten.

Blog vrouwenliefde - Met MaaikeIk hoop op wat meer vrouwenemancipatie. Op wat meer vrouwenliefde. Tot mijn grote verdriet beschuldigt een medezuster mij gisteren van het in stand houden van de vrouwennijd. Object van kritiek: mijn interview met een hardloopster die trots is op haar maatje meer. Sterker nog: ze omarmt haar rondingen. De boze lezeres vindt dat ik met mijn artikel de verkeerde signalen uitzend. Ze bestookt de website met vervelende en nogal hatelijke tirades. Voor rede is ze helaas niet vatbaar.

Blog vrouwenliefdeVrouwen kunnen dus serieus gemeen zijn. Alles gebeurt onderhuids. We drukken onze frustraties weg, omdat we niet altijd de confrontatie aan durven gaan. Ondertussen onthouden we alles. Wat kunnen we kritisch op elkaar zijn: zij is te dik, te dun, te lelijk, te mooi, te slim, te leuk. Er zijn bij mij serieus vriendschappen gesneuveld uit pure afgunst. Daar is nooit een officiële reden voor opgegeven. Dat raakte me diep. Ik snapte het niet. Als een Jessica Fletcher ben ik zelfs op onderzoek uitgegaan. Het mysterie is nog altijd niet ontrafeld.

Blog vrouwenliefde - Met MoniqueIk snap het nog steeds niet. Sterker nog: soms denk ik dat ik ook van Mars kom. Begrijpt u me niet verkeerd. Ik ben een vrouw met genoeg vriendinnen. Ik hou van samen meisjes dingen doen. Ik droom er nog steeds stiekem van te zingen in een meidengroep. Ik bescherm mijn medezusters tegen de boze buitenwereld. Ik ben voor een vrouwenpact waarin we elkaar steunen. Voor mijn zusters ga ik door het vuur.

Hoe anders gaat dat bij onze mannen. Ook zij staan gerust als kemphanen tegenover elkaar. Dat gaat soms hard tegen hard. Even flink stoom afblazen. Daarna drinken ze samen weer samen een biertje. Het verbaast me dat vrouwen dat niet kunnen. Waarom eigenlijk niet? Stelt u zich eens voor: Na een discussie trekken we onze nagels in en gaan samen gezellig shoppen. En daarna als toegift smikkelen we van een overheerlijke stukje appeltaart. Met een flinke dot slagroom natuurlijk.

Tante Bep

Blog tante Bep - opa en Bep (versie papa)Ze is 96 en nog steeds prachtig. Typisch zo’n mevrouw die meesterlijk mooi oud is geworden: charmant, natuurlijk en vol levenslust. Dat straalt ze uit, van top tot teen. Tante Bep, het kleine zusje van mijn lievelingsopa. De favoriete tante van mijn moeder. In haar jongere jaren was ze al een echte beauty. Haar gevoel voor stijl is tijdloos. We delen onmiskenbaar onze liefde voor kekke jurkjes, zwierige rokjes en klassieke sieraden. Modemeisjes in hart en nieren.

Er zijn slechts een handjevol vrouwen die me inspireren. Tante Bep is daar eentje van. Ze maakt elke keer weer een verpletterende indruk op mij. Niet alleen met haar feilloze modegevoel, maar ook met een waanzinnig scherpe geest. Ze weet precies wat er speelt in de huidige wereld. Sterker nog, ze blijkt helemaal op de hoogte te zijn van mijn reilen en zeilen. Dat leest ze op Facebook, via het account van haar zoon Jan.

Blog tante Bep - opa en Bep als kind (versie papa)Nee, deze dame is beslist geen digibeet. Ze is een groot fan van de moderne apparatuur. Boeken leest tante Bep uitsluitend op haar e-reader. Ook heeft ze dagelijks contact met een andere zoon in Canada. Niet per telefoon, maar via FaceTime. Dan stuurt ze vanaf haar iPad leuke kiekjes naar de kleinkinderen. Onlangs maakte ze een video waarin ze de familiestukken filmde. In het filmpje vertelde ze iets meer over de geschiedenis. Voor als ze er zelf niet meer zou zijn.

Als ik haar afgelopen voorjaar weer zie, draagt ze een roze pakje met daarop een elegante broche. Eentje waar Grace Kelly haar goedkeuring aan zou geven. Tante Bep toont meteen veel interesse in mij. Dat doet ze wonderwel. In haar enthousiasme steekt ze van wal. ‘Ben je klaar voor de Roparun’, vraagt ze. ‘Wat leuk dat je meedoet aan de marathon van New York’, roept ze er achteraan. ‘Ik lees je verhaaltjes altijd met veel plezier.’ En dan tenslotte: ‘Een knappe jongen hoor, jouw vriend. Gaat het goed met jullie?’

blog-tante-bep-opa-oma-en-bep-2Omgekeerd hoor ik graag over het leven van deze bijzondere vrouw. Van mijn moeder weet ik dat ze het nodige heeft meegemaakt. Ups & downs. Ik beeld me zo’n romantische film in uit vervlogen tijden met Carice van Houten in de hoofdrol. Wie een beetje hang naar nostalgie heeft, weet haar verhalen zeker te waarderen. Vergis je niet, het zijn beslist geen vroeger-was-alles-beter-betogen. Ze is geen oude zuurpruim die kirt over futiliteiten. Integendeel: ze lijkt zich prima te vermaken in het hier en nu. Daar heb ik bewondering voor. Oké, tante Bep doet tussen de middag een dutje. Dat privilege heeft ze als hoogbejaarde dame. Maar verder gedraagt ze zich totaal niet als een fossiel. Leeftijd speelt bij haar geen rol.

Tante Bep is een voorbeeld van hoe het ook kan zijn. Wij blog-tante-bep-bep-nu-e1441216772877vrouwen moeten stoppen met negeren dat we ouder worden. Stoppen met verlangen naar de eeuwige jeugd. Je vecht vooral tegen jezelf, tegen je onvermogen te accepteren dat je niet voor altijd 18 bent. Tante blog-tanten-bep-anouk-op-bruiloft-e1441217034189Bep begrijpt dat ze ‘het verval’ toch niet kan tegen houden, maar zuur worden wel. Er zijn dames die voor eeuwig jong wensen te blijven. Wat heeft dat voor zin? Waarom zou je krampachtig vasthouden aan iets dat onherroepelijk voorbij gaat. Mens durf te leven, denk ik dan.

Zelf worstel ik totaal niet met mijn leeftijd. Bij de slijterij moet ik me nog geregeld legitimeren. Een groter compliment kun je niet krijgen. Toch schijn ik een paar grijze haren te hebben. Geen probleem. Mijn kapster tovert deze doodleuk om naar ‘natuurlijk’ zwart. En ach, die paar lachrimpeltjes onder mijn ogen onderstrepen mijn gevoel voor humor. Lach om je leeftijd. Ik roep liever: ‘Oh god, ik nader al de 40’ dan dat ik de hele tijd bij de plastisch chirurg zit. Vanaf nu bejubel ik ouder worden met ijsjes en gin tonics. Ik wil net zo cool oud worden als tante Bep.

Pijn

Anouk selfie zwart wit juni 2015Een brugpieper van 13 was ik, toen ik haar voor het eerst zag. Terwijl ik me het liefst verstopte achter mijn boekentas, paradeerde zij als een elegante zwaan door de gangen van de school. In mijn herinnering was ze het perfecte modellenplaatje: slank, blonde krullen en ellenlange benen. Typisch een cheerleader uit zo’n Amerikaanse film waar alle jongens verliefd op worden en met wie alle meisjes bevriend willen zijn. Ik noemde haar Goudlokje. De jaren erop volgde ik haar vanaf de zijlijn. Als je zo mooi en perfect bent, moet je wel heel gelukkig zijn. Daar was ik van overtuigd. Een naïeve maar oprechte redenering van een onzekere tiener.

Niets is wat het lijkt. Goudlokje stierf jong. Ze was pas 19 jaar. Zelfdoding, zo hoorde ik later. In haar afscheidsbrief stond dat ze er niet meer tegen kon. Het leven deed pijn, heel veel pijn. Haar dood maakte een onuitwisbare indruk op me. Nog steeds. Misschien grijpt het me zo naar de strot, omdat ik zelf ook veel verdriet heb gekend. Mijn dagen op de middelbare school waren een hel. Terwijl klasgenoten haar aanbaden, maakten ze mij het leven zo zuur mogelijk. Ik was het mikpunt van spot, gepest en getreiter. Soms gebeurden de vernederingen en plein public, maar vaker nog onderhuids. Elke dag nam ik me voor er iets tegen te doen. Dat is er nooit van gekomen. In plaats van dat ik voor mezelf opkwam, zat ik te snikken op de wc. Terwijl ik in de bloei van mijn leven hoorde te zijn, omhelsde ik de eenzaamheid. Daar kom ik nu zonder gêne voor uit.

Blog pijn foto 8Alles draaide om overleven. Dag in, dag uit. Radeloos, moedeloos en kansloos. Hoe fijn moest het zijn om dit niet meer te hoeven voelen. Bestond er geen Never Never Land, waarin ik zorgeloos kind kon blijven? Zou Goudlokje dat ook hebben gewenst? Wat zij had gedaan, leek me helemaal niet zo raar. Soms kun je beter zelf uit het leven stappen als het leven jou al heeft verlaten. Zij zag geen uitweg, ik vond er wel eentje. De dood heeft me juist laten leven. Gek genoeg ben ik doodsbang om te sterven. Daarom sta ik hier nog.

Blog pijn foto BerlijnDe jaren die volgden, verliepen met vallen en opstaan. Het pesten werd minder, maar verdwenen was het nooit. Tijdens mijn studie lachten klasgenoten me achter mijn rug om uit. Later op kantoor viste ik ook stelselmatig achter het net. De dames leken er een sport van te maken me te negeren. Vechten tegen je plaaggeesten voelde als een tijdrit zonder eindpunt. Als je elke dag met dat resultaat thuiskomt, stap je op den duur je bed niet meer uit. In stilte bouwde ik een betonnen muur om me heen. Niemand wist wat er zich in mijn hoofd afspeelde.

Het heeft lang geduurd voordat ik vrede kon sluiten met mijn verleden. Dat gebeurde pas vorig jaar. Via mijn werk regelde ik een stage van 6 weken op de Nederlandse ambassade in Berlijn. Een goede vriendin leende me het boek van Isa Hoes. Hierin vertelt ze over haar grote liefde Antonie Kamerling. Hoe het was om met een man te leven die de hoogste pieken en de diepste dalen kende. Iedereen weet hoe het met hem is afgelopen. Toen ik terugkwam vertelde ik mijn vriendin over mijn melancholische gedachten. Dat had ik nog nooit met iemand gedeeld. Ze herkende zich in mijn verhaal. Samen hebben we gehuild. Met de tranen die vloeiden, slipte ook het stille verdriet langzaam weg.

IMG_0077Met dichtgeknepen ogen denk ik nog weleens terug aan Goudlokje. Ik hoop dat ze het gedroomde land aan de horizon heeft gevonden. Het leven is voor sommige mensen letterlijk een gevecht op leven en dood. Dat is haast niet voor te stellen als je zoiets nog nooit hebt gevoeld. Ik ben blij dat ik de regie over mijn eigen leven weer terug heb. Een ding staat voor mij vast. De zon komt elke dag op en gaat elke dag weer onder. Het is aan mij om te beslissen of ik daar bij wil zijn.