‘Een marathon lopen is een mentale race’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal anders, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run - Martijn Kegler foto aankondiging Facebook

Foto AV SPRINT

Nog 77 dagen en dan klinkt het startschot op de Coolsingel. In aanloop naar 10 april organiseert Marathon Rotterdam door heel het land gezamenlijke trainingslopen. In Breda loopt Martijn Kegler (37) zondag mee als pacer. ‘Het is veel leuker om samen met andere lopers het avontuur aan te gaan.’

Zijn atletiekvereniging AV SPRINT in Breda zocht 4 jaar geleden vrijwilligers voor de Road2Rotterdam trainingslopen. Samen met een aantal loopmaatjes meldde Martijn Kegler zich aan om te helpen. ‘De eerste keer stond ik bij de drankpost in de ijzige kou en zag super enthousiaste lopers voorbij komen’, herinnert hij zich. ‘Dat wilde ik ook. Dus bij de 3 resterende lopen trok ik een geel hesje aan en liep mee als pacer. Mensen vroegen waarom ik me niet opgaf voor Rotterdam. Nee, dat vond ik toen nog te vroeg. Fysiek lukte me dat wel, maar mentaal was ik er nog niet klaar voor.’

Euforisch gevoel

In de zomer van 2012 voelde Martijn dat de tijd rijp was. Hij is toen gaan trainen voor zijn eerste marathon in Amsterdam. Het gaf hem een geestelijke voorsprong dat hij die trainingslopen had gedaan. Want zo zegt hij: ‘Na een kleine 4 uur kwam ik met een euforisch gevoel over de finish. Dit wilde ik vaker gaan doen. Ik dacht: “Wanneer mag ik weer?” Ik vind het fantastisch om lange afstanden te lopen.’

Interview Born to Run - Martijn Kegler blauw

Jubileumrace

Na zijn marathondebuut in Amsterdam heeft Martijn er nog 4 gelopen: 2 keer Rotterdam, Etten-Leur en Antwerpen. Dit jaar is hij weer tempomaker (pacer) bij de Road2Rotterdam trainingslopen. Zelf is de vader van 2 zoons op 10 april niet van de partij in de Maasstad. Samen met een groepje loopmaatjes doet hij in september mee met de marathon van Berlijn. Daarom vindt hij het fijn om zo toch zijn conditie op pijl te houden. Uiteraard leeft hij mee met de lopers op weg naar hun grote dag. ‘Het is echt een feestje’, vindt Martijn. ‘We hebben super gezellige Road2Rotterdam loopgroepen. Het is veel leuker om samen met andere lopers het avontuur aan te gaan.’

Tempomakers

Doel van deze trainingslopen is om je als deelnemer optimaal voor te bereiden op het succesvol lopen van de marathon. Daarnaast is het een mooie gelegenheid om de noodzakelijke lange duurlopen in groepsverband te doen. Behalve in de regio Breda vinden er ook trainingen plaats in Groningen, Brunssum, Nijmegen, Vught en de regio’s Amsterdam en Rotterdam. Het programma bestaat uit een serie van 4 duurlopen over 20, 25, 30 en 35 kilometer. Deelnemers sluiten zich aan bij een tempogroep die de gewenste marathon-streeftijd het dichtst benadert. Uitgangspunt hierbij zijn de 5 kilometer tijden, die beginnen bij 20 minuten (4:00 min/km) en oplopen tot 32:20 minuten (6:30 min/km). De trainingslopen worden aangevoerd door ervaren en goed herkenbare tempomakers (pacers). Bij elke 5 kilometer staat een drankpost met water en sportdrank. In principe wordt alles voor je geregeld en hoef je als loper alleen maar aan te sluiten.

Mentale race

In de regel gaan er 2 pacers mee in elke tempogroep. Martijn loopt dit jaar weer met hardloopmaatje Jacqueline voorop in de 5:45-groep. De vrienden zouden vorig jaar samen meedoen aan de marathon van Rotterdam. Helaas moest Jacqueline wegens een blessure afhalen. Tijdens de trainingslopen is de opdracht vlak te lopen en het tempo voor de groep aan te geven. ‘Je kunt als pacer je voorkeurstijd aangeven’, vertelt hij. ‘Ik doe altijd mee met de 6:00 of 5:45. Dat is een tempo waarvan ik weet dat ik het goed kan bijhouden. Niet dat je jezelf tijdens zo’n loop buitenspel zet en de finish niet haalt. Vergeet niet dat de marathon een andere discipline is,’ stelt hij. ‘Het is een mentale race en zit vooral tussen je oren.’

Interview Born to Run - Martijn Kegler foto 1

Foto AV SPRINT

Vriendenteam

Hardlopen maakt hem oprecht blij. Als hij zijn hardloopschoenen aantrekt, voelt Martijn zich al een vis in het water. Hij loopt 3 tot 4 keer in de week. Dat heeft hem geholpen toen hij 8 jaar geleden van Utrecht naar Breda verhuisde. Hij hing toen zijn voetbalschoenen aan de wilgen en ging hardlopen. Hierdoor voelde hij zich al snel thuis in het Brabantse land. Martijn: ‘Goede vriend Ron vroeg of ik een keer mee ging naar AV SPRINT. Hij heeft altijd fanatiek gelopen en wilde de draad weer oppakken. Ik vond het leuk bij de club en ben er nooit meer weggegaan. Het vriendenteam van het voetballen is vervangen door een hechte hardloopgroep.’

Bekertjes

Die saamhorigheid ziet hij ook terug in de Road2Rotterdam trainingslopen. Daar is de marathonloper blij mee. Hardlopen moet leuk blijven. ‘Er hangt een goede sfeer en lopers wisselen ervaringen uit’, aldus Martijn. ‘Dat stimuleert en motiveert. Gelukkig maar want het zijn lange afstanden. Er liep een keer een vrouw mee die de kilometers omrekende in bekertjes. Na elke 5 kilometer zei ze bijvoorbeeld: “We hoeven nog maar 2 bekertjes.” Dat klinkt toch een stuk vriendelijker. Het voelt goed om elkaar erdoor heen te slepen. Iedereen traint toch voor hetzelfde doel.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl
Advertenties

‘Hardlopen is een fotogenieke sport’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run - Kees Snepvangers foto 1 fotograaf is Kees Laurijssen

Foto Kees Laurijssen

Zelf noemt hij zijn foto’s een kijk op atletiek. Kees Snepvangers (61) uit Breda is een graag geziene toeschouwer bij loopjes in de regio. Hij is daar niet om te rennen, maar om alles in beelden vast te leggen. ‘Ik wil de atleet laten zien die met de wedstrijd bezig is.’

Het crossseizoen is in volle gang. De kans is groot dat Kees Snepvangers ergens rondloopt. Vanaf de zijlijn ziet hij de wedstrijd vanuit een ander perspectief. Met zijn camera in de hand legt hij de lopers op de gevoelige lens vast. Het liefst fotografeert de Bredanaar tijdens crosswedstrijden in de winter. ‘Ik probeer de focus van de atleet vast te leggen’, legt hij uit. ‘Bij de crossen kun je dat heel goed zien op de gezichten van de atleten. Dat laat ik op mijn foto’s terugkomen. Ik zie in één pas verschillende gelaatstuitdrukkingen. Het gevecht met zichzelf, de concentratie, de gezichtsuitdrukking. Dat zijn sportfoto’s in de puurste vorm.’

Interview Born to Run - Kees Snepvangers reserve foto

Foto Kees Snepvangers

Duimen omhoog

Een sportfotograaf wil Kees zichzelf niet noemen. Met zijn beeldmateriaal geeft hij zijn kijk op atletiek. Hij wil de plaatjes klikken die niemand verwacht. Je ziet hem zelden bij de finish of de prijsuitreiking. Voor hem ook geen kiekjes van lopers die lachend in de lens zwaaien. Of erger, 2 duimen omhoog steken. ‘Dat mogen ze achteraf doen’, vindt hij. ‘Het is zonde van de energie tijdens het lopen. Ik wil juist de atleet laten zien die met de wedstrijd bezig is. De lichaamshouding zegt vaak meer dan duizend woorden.’

 Perfectionist

Fotograferen is een hobby die hij al 10 jaar uitoefent. In 2006 doet Kees zich met kerstmis een digitale camera cadeau. Zijn eerste maar zeker niet zijn laatste. Om het vak onder de knie te krijgen, oefent hij jaren op zijn techniek. Hij maakt duizenden kiekjes tijdens diverse loopjes in de regio van zijn woonplaats Breda. Als rasechte perfectionist is hij niet snel tevreden. Steeds bedenkt hij hoe hij zichzelf kan verbeteren. Daarvoor gaat hij in 2010 te rade bij een professionele fotograaf om daar privélessen te volgen.

DSC_4419

Foto Kees Snepvangers

Voetbalwedstrijd

Pas in 2012 vindt Kees dat hij meer grip heeft op de fotografie. De teller staat dan op 200.000 foto’s. Hij krijgt er ook steeds meer plezier in en besluit zijn foto’s ook op Facebook te plaatsen. De enthousiaste reacties zijn het duwtje om zijn eigen website te gaan bouwen. Vorig jaar was hij bij een cursus sportfotografie. ‘Dat was bij Tim Ras, sportfotograaf van het AD’, weet hij nog goed. ‘We gingen naar een voetbalwedstrijd. Daar had ik niets mee. Het spelletje snap ik niet. De foto’s waren dan ook niets.’

Risico

Atletiek en in het bijzonder hardlopen past wél bij wat Kees wil fotograferen. Atleten leest hij feilloos. Hardlopen noemt hij een fotogenieke sport voor zijn lens. Zijn favoriete camerastandpunt? Hij heeft een voorkeur om schuin van voren te fotograferen. Dan heeft hij een beter perspectief. Verder kijkt de fotograaf uit Breda bijna altijd iets naar boven gericht. ‘Ik ben voortdurend zoekende en pas me aan de situatie aan’, vertelt hij. ‘Ik fotografeer de lopers van relatief dichtbij. Soms zit ik weleens op mijn knieën om de goede foto te maken. Dat is risicovol, want er mislukken er veel. Maar als ik slaag, zitten er vaak een paar bijzondere exemplaren tussen.’

DSC_8443

Foto: Kees Snepvangers

Liefhebbers

Na al die jaren blijft fotograferen voor Kees puur een hobby. Zijn beeldmateriaal plaatst hij op zijn website. Hij schiet plaatjes om te delen, niet om te verkopen. ‘Het proces van foto’s uitzoeken en bewerken vind ik fascinerend’, zegt hij. ‘Als ik commercieel werk, moet ik het razendsnel online zetten. Ik neem er liever wat meer de tijd voor. Daar geniet ik zelf ook meer van. Als liefhebber maak ik foto’s voor liefhebbers. Dat is mijn verslag van de wedstrijd.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is een hobby, geen competitie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

IMG_0550Het rennen van wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. Ze traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. De druk om elke week te presteren, voelt de loopster uit Waalwijk niet meer. ‘Dat streberige ben ik kwijt. Alles draait nu om het genieten.’

‘Goed lopen gebeurt bij vlagen. Ik verkeer tegenwoordig in een wat minder snelle fase. Een paar jaar geleden zette ik het ene PR na het andere neer. Op de 10 km zat ik rond de 45 minuten en de 5 km kwam nooit boven de 23 minuten uit. Je kunt echter niet altijd toptijden rennen. Dat besef ik inmiddels ook. Ik ben nu gewoon lekker bezig met mijn grote hobby.’

Excelleren

Meedoen aan wedstrijden staat lange tijd centraal in het leven van Lianne Ivens. De loopster uit Waalwijk traint jaren fanatiek om fitter, sneller en beter te worden. Ondertussen voelt ze de druk om elke week te presteren. Nee, liever nog excelleren. ‘Een goede tijd rennen gebeurt niet zomaar’, zegt ze. ‘Dat vergt zweet, doorzettingsvermogen en keihard werken. In mijn gedrevenheid legde ik mezelf te veel druk op. Ik kreeg er zelfs rugpijn van.’

Losse veters

Lianne begint 12 jaar geleden met hardlopen. Via haar man raakt ze besmet met het renvirus. Het gaat haar gemakkelijk af. Wel heeft ze last van wedstrijdstress. Door regelmatig mee te doen aan wedstrijden, krijgt ze haar zenuwen beter onder controle. Ze loopt vooral kortere afstanden: 5 km, 7,5 km en soms een 10 km wedstrijd. ‘Na 10 km gaan mijn veters los’, grapt ze. ‘Dan heb ik geen tijd meer om ze te strikken. Ik heb ooit meegedaan met de Dam tot Damloop. Dat was eens maar nooit meer.’

Crossen

Fanatiek is de moeder van 2 kinderen (14 en 17) nog steeds, maar ze draaft niet meer door. Ze loopt 4 keer per week. Op dit moment geniet ze extra. Het is haar seizoen: guur weer en crossen door de bossen. Dan leeft ze helemaal op. Ze doet in het weekend regelmatig mee met een crosswedstrijd in de regio. Een mooi weer loper is ze dus niet. In de zomer houdt ze zich wat rustiger.

Loopmaatjes

Tijdens wedstrijden blijft Lianne gefocust, maar het trainen doet ze voortaan meer ontspannen. Lekker sparren en gek doen met andere lopers, dat vindt ze leuk. ‘Het is gezellig om bij te kletsen onder het rennen’, roept ze enthousiast. ‘Dat hoeven geen diepgaande gesprekken te zijn. Ik ben niet op de hoogte van het privéleven van iedereen. Integendeel zelfs. Zo kwam ik er pas na jaren achter dat 2 van mijn loopmaatjes met elkaar waren getrouwd.’

Liberty Run 2015

Foto Kees Snepvangers

Serene rust

Om meer relaxed te lopen, sluit Lianne zich een paar jaar geleden aan bij Go Run. Dit is een hardloopgroep in Kaatsheuvel. Niks moet daar, alles mag. Ze holt het liefst door de natuur. ‘Als ik daar ren, besef ik weer waarom ik hardlopen zo leuk vind’, aldus de Brabantse. ‘Zelf woon ik vlakbij de Loonse en Drunense Duinen. Het is fantastisch om daar te lopen. Soms zie ik vossen, reeën en konijntjes voorbij komen. Het klinkt soft, maar dan voel ik een serene rust.’

11889492_10203938886745986_8280039634916080338_n

Genieten

Door alleen nog maar dingen te doen waar ze blij van wordt, staat ze met haar beide benen steviger op de grond. Hardlopen is geen competitie meer, maar een hobby. Of ze het nog een keer zou kunnen, de drang om steeds de beste te zijn? Ze denkt hard na, en spreekt dan zacht: ‘Ik denk het niet. Niet zó. Dat streberige ben ik kwijt. Heel hard rennen is niet meer het belangrijkste. Alles draait nu om het genieten. Ik wil vooral finishen met een fijn gevoel. Uiteindelijk ben ik een recreant die toevallig verslaafd is aan hardlopen.’

De hardloopfoto’s van Lianne zijn gemaakt door Kees Snepvangers
Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Ik ben geen running Barbie’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run - Joan Ave foto 3

Het leven van Joan Avé (46) speelt zich jarenlang af op de atletiekbaan. Daar rent ze haar eerste meters, maakt er vrienden en ontmoet de man van haar leven. De loopster uit Amstelveen doet veel voor haar sport, maar niet ten koste van alles. ‘Ik heb geen maatje 36 en dat is oké.’

Op haar blog verbaast Joan Avé zich over de huidige tendens op social media om slank te zijn. De hastags #fitgirls of #runhealthlife vliegen haar om de oren. ‘Ik zie veel mooie mensen in de hardloopwereld’, zegt ze. ‘Dat juich ik alleen maar toe. Maar veel instagrammeisjes focussen zich alleen op het uiterlijk en niet meer op het sportieve element. Dat vind ik jammer. Het gaat toch om het hardlopen.’

Maatje 36

Om een statement te maken plaatst de loopster uit Amstelveen op Instagram een foto met de tekst: ‘Girls are like country roads. The best ones have curves.’ Hierover zegt ze: ‘Zelf heb ik geen maatje 36 en dat is oké. Lange tijd wilde ik lang, blond en slank zijn. Ik heb 14 jaar geleden een tweeling op de wereld gezet. Het is niet allemaal meer zo strak als vroeger. Ik heb een vrouwelijk figuur met borsten en heupen. En weet je, ik ben blij met wie ik ben.’

Flo-Jo

Een beetje flair in de atletiek kan volgens Joan geen kwaad. Haar idool Florence Griffith-Joyner zorgt 30 jaar geleden met haar lange nagels en spectaculaire wedstrijdtenues voor een frisse wind op de baan. ‘Flo-Jo liet zien dat je als atlete ook vrouwelijk mocht zijn’, aldus Joan. ‘Het was iemand die ergens voor stond. Ze zag er niet alleen mooi uit, maar presteerde ook goed. Dat was voor mij een gouden combinatie.’

marathon New York met Joan Ave

Weilanden

Net als haar grote voorbeeld doet Joan in haar jeugd aan atletiek. Ze is 11 jaar als ze voor het eerst een voet op de baan zet. Haar favoriete onderdelen zijn hoogspringen en de 400 meter. Voortaan draait alles om het sporten. ‘Ik was erg fanatiek’, blikt ze terug. ‘Mijn hele sociale leven speelde zich af op de atletiekbaan. Daar is mijn liefde voor hardlopen ontstaan. Ik wilde de beste zijn en trainde elke dag. Dan liep ik bij ons achter rondjes om de weilanden. Ik stond bekend als dat Indische meisje dat rende. En dat ben ik blijven doen.’

Beetje vreemd

Op haar 19e ontdekt de atlete het hardlopen. Zo verschuift haar focus van het sprinten naar de langere afstanden. Joan trekt niet alleen zelf haar hardloopschoenen aan, maar verkoopt ze ook jarenlang aan lopers. Er is ondertussen natuurlijk veel veranderd op hardloopgebied. Als Joan in de jaren ’80 als verkoper bij Runnersworld begint, is het nog een mannenwereld. Er lopen niet zoveel vrouwen en ook in de winkel werken alleen mannen. ‘Het was een uitzondering om als vrouw te rennen’, zegt ze. ‘Eerlijk gezegd vonden mensen het zelfs een beetje vreemd. Als er dan al vrouwen meededen, waren het vaak van die echte marathon types.’

New York

Momenteel werkt ze als manager van atleten en organiseert ze sportevenementen. Sporten staat nog steeds centraal in het leven van Joan. Ze liep op 1 november haar eerste marathon, in New York. Natuurlijk is ze trots op haar prestatie, maar ze zal niet niet zo snel aan nog eentje meedoen. Want zo zegt ze: ‘Ik vond het geweldig om mee te maken. Vooral ook omdat ik dat samen kon delen met mijn man en kinderen. Zij waren met mij mee afgereisd naar The Big Apple. Maar eerlijk gezegd voel ik me geen echte marathonloopster. Laat mij maar lekker rustig een rondje hollen.’

Life is a sport

Hardlopen zal altijd als een rode draad door haar leven blijven lopen. De scheidslijn tussen werk en privé is bij Joan klein. ‘Ik zeg weleens gekscherend life is a sport, maar dat is bij mij ook echt van toepassing. Veel van mijn vrienden ken ik nog van uit mijn atletiekperiode. We lopen nog regelmatig samen een rondje. Mijn man heb ik 35 jaar geleden op de atletiekbaan leren kennen. Hardlopen is voor mij meer dan een hobby of een sport die je uitvoert. Het zit in mijn DNA.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen met een rokje is fun’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.12310061_1085097961522360_6751989749350679849_oKekke hardlooprokjes, maar ook topjes, tights en kousen in felle prints. Hartsvriendinnen Jenne van den Berg en Else van Es bewijzen dat je hip én vrouwelijk kunt sporten. Met hun webshop hiphardlopen.nl laten ze zien dat dit juist perfect samen gaat. ‘Er leuk uitzien zorgt ervoor dat je nog harder gaat hollen.’

CPC loop 2015

DEN HAAG – CPC loop 2015 Foto Bart Hoogveld

Kies een baan die je leuk vindt en je zult nooit meer hoeven werken, aldus Confucius. Dat geldt zeker voor Jenne van den Berg en Else van Es. De muur van hun kantoor in Woerden hangt vol met kaarten en foto’s van klanten. ‘Elke keer als we hier naar kijken weten we weer waar we het voor doen’, vertelt Jenne. ‘We zijn vereerd dat ze zoveel vertrouwen in ons hebben. Wat ons nog steeds raakt is het verhaal van de vrouw die een hartje aan haar startnummer had gedaan. Het was die dag snikheet. Ze droeg een rokje van ons en dat hielp haar de marathon van Utrecht uit te lopen. Dat soort verhalen tonen de menselijkheid van het hardlopen. Elke loper heeft een eigen verhaal. Mensen die uit blessures komen, extreem zijn afgevallen, borstkanker hebben overwonnen of gewoon heel trots zijn dat ze lopen.’

Feelgood factor

Jenne en Else zijn 2 enthousiaste, modebewuste vrouwen die graag hardlopen en vinden dat het ook leuker en hipper kan op het gebied van dé outfit. Waarom is hardloopkleding bijna altijd stom, saai en zo anders dan gewone, leuke fashion’, vragen ze zich hardop af. Daarom startten ze bijna 6 jaar geleden met hun eigen webshop: hiphardlopen.nl. ‘Het dragen van de kleurrijke rokjes en broekjes in allerlei prints zorgt voor een instant blij gevoel’, vinden beide dames. ‘Dat is ook de essentie van de kleding: vrouwelijk, mooi gemaakt en grappig. Functioneel en hip gaan goed samen. Maar het allerbelangrijkste: hardlopen met een rokje is fun. We hopen dat vrouwen zin krijgen om hun hardloopschoenen aan te trekken. Er leuk uitzien zorgt ervoor dat je nog harder gaat hollen.’

Ladies Run

De hartsvriendinnen leren elkaar kennen via hun hardloopclubje in Nieuwerbrug. Ze zijn al een paar jaar loopmaatjes wanneer ze in 2010 ook op professioneel vlak fuseren. ‘We liepen elke week samen en hadden het weleens over een webshop’, blikt Else terug. ‘Het leek ons leuk om samen iets te doen, maar we wisten nog niet wat. Dat kwam pas later. Samen met 2 andere vriendinnen deden we die zomer mee met de Ladies Run in Rotterdam. Jenne had bedacht om met zijn vieren in een rokje te gaan lopen. Stonden we daar aan de start in rokje, sokken van de Hema en het shirt van de Ladies Run. We kregen zo veel leuke reacties van andere vrouwen. Toen wisten we allebei: we gaan een webshop beginnen voor hardloopkleding, alleen voor vrouwen.’

Buik en billen

En met hardloopkleding voor vrouwen, bedoelen Jenne en Else ook voor alle vrouwen. De hippe rokjes en tights zijn er voor iedereen. Voor dames die hun eerste 5 km hebben gelopen tot ultraloopsters die 100 km afleggen. Onze kleding is ook leverbaar in grotere maten. Jenne: ‘Dames met een volslank figuur hoeven niet meer in het donker te lopen of hun buik en billen te camoufleren met een jackje. Weg met die schaamte. Laat jezelf zien, je mag er wezen! Een paar jaar geleden spraken we een vrouw bij onze stand en die vroeg of we de volgende keer kleding in grote maten wilden meenemen. Dat deden we. Ze was zo blij, want nu kon ze ook eens een keer hip hardlopen.’

Tweede huwelijk

Voor de 2 vrouwen is hun samenwerking een bijna logisch gevolg van de manier waarop ze allebei in het leven staan. Behalve de hardloopconnectie hebben ze meer met elkaar gemeen: sterrenbeeld Stier, beiden 45 (ze schelen slechts 4 dagen) en moeder van 2 kinderen. Hun relatie is als een schaakspel. Want zo zegt Jenne: ‘De één doet iets en de ander reageert erop, vaak zonder woorden. We vertrouwen elkaar 100 procent, er is gewoon een instant klik tussen ons. Else en ik zijn loopmaatjes, beste vriendinnen, zakenpartners en familie. Lol maken is belangrijk, anders houd je het niet vol. We beginnen onze dag altijd samen met een lach. Soms kunnen we mensen niet te woord staan, omdat we in een deuk liggen. Als je veel met elkaar hebt gelopen, leer je elkaar beter kennen. We hebben elkaar letterlijk door dingen heen getrokken. Onze relatie voelt als een tweede huwelijk.’

Not for boys and men

Sinds hiphardlopen.nl lopen ze niet meer zo vaak samen, want één van de twee moet een oogje in het zeil houden op de dagelijkse gang van zaken. Het is hard gegaan met de webshop. De vrouwenmarkt is booming, merken Else en Jenne. Als je niet sport, ben je haast een uitzondering. Ze hebben inmiddels klanten van over heel de wereld. Met hiphardlopen.nl bieden ze een totaalcollectie. Ze begonnen met rokjes en tights maar hebben het assortiment nu uitgebreid met shirts, mutsen, jurkjes, sokken en hoofdbanden. Geen bh’s en schoenen. Daar wagen ze zich niet aan, want daar heb je andere specialistische merken voor. Ook niet aan hippe kleding voor mannen. Hun motto is niet voor niets: ‘not for boys and men’.

Rokjesdag

De onderneemsters zijn 24 uur per dag bezig met hun bedrijf, achter de computer, aan de telefoon en in hun hoofd. Zelf zijn ze het boegbeeld van hiphardlopen.nl. Ze dragen altijd hun eigen kleding. De beste promotie is het bezoeken van evenementen, weten de onderneemsters. Zo zijn ze in de lente standaard aanwezig bij Rokjesdag in Amsterdam. ‘Dat is een superleuke funrun’, aldus Else. ‘Echt een soort feestdag voor ons. Iedereen loopt daar in een rokje. Het wordt steeds uitbundiger. De tutu’s, ballerina’s en strikjes worden uit de kast gehaald. Vrouwen durven steeds meer zichzelf te zijn. Dat vertellen ze ons ook.’

 

Interview Born to Run - hiphardlopen aankodiging Facebook

Interview Born to Run - hiphardlopen foto 2

Kleur

Niet alleen krijgen Jenne en Else positieve reacties van hun vrouwelijke klanten, ook de mannen vinden het leuk. Else: ‘Als we bij een evenement staan met onze stand, komen ze naar ons toe. Ze zeggen: “Fijn dat jullie wat kleur en vrouwelijkheid in het hardlopen brengen.” Ze kopen ook vaak iets voor hun vrouw of vriendin. Komen ze met een lijstje en laten ze foto’s van de gewenste outfit zien op hun telefoon. Wanneer we mensen verbinden bij onze stand, verschillende groepen elkaar ontmoeten en met elkaar in gesprek raken, zijn we erg blij. Hardlopen is meer dan alleen hippe kleding, het fungeert als cement tussen mensen.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Hardlopen is mijn redding geweest’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.11822483_1620337718251254_6904789517659681406_n

Van een stilzittende man met obesitas naar een fitte marathonloper. Edwin van der Pennen (44) gooide 5 jaar geleden het roer radicaal om. De Tilburger viel 90 kilo af en ging hardlopen. Een ommekeer in zijn leven. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven.’

Interview Edwin van der Pennen - marathon Berlijn‘Samen met mijn maatje Corné liep ik op 28 september 2014 de marathon van Berlijn. Meedoen voelde niet alleen als een sportief hoogtepunt, maar bovenal als een persoonlijke overwinning. Voor het eerst ging ik op reis zonder mijn vrouw Nicole of mijn ouders. Ik vond het best spannend om 800 kilometer van mijn familie en vertrouwde omgeving verwijderd te zijn. Ook bevond ik me toen in een moeilijke periode. Ik zat al een tijdje zonder baan en we hadden het financieel niet breed. Door alle stress kreeg ik regelmatig last van hyperventilaties. Hoewel ik van tevoren goed had getraind, ging ik zonder hoge verwachtingen de wedstrijd in. Gelukkig klopte die dag alles, van begin tot eind. Toen ik na 3 uur en 52 minuten met een glimlach over de finish kwam, viel er een last van mijn schouders. Sindsdien heb ik nooit meer een paniekaanval gehad.’

Anouk op rug Edwin

Hall of fame

Inmiddels staat de teller voor Edwin op 10 marathons. Maar die van Berlijn vindt hij de allermooiste tot nu toe. Nu heeft iedereen van de familie Van der Pennen de klassieker in de Duitse hoofdstad gelopen. Hij komt uit een echt hardloopgezin. Vader Jan was een fervent hardloper, moeder Nellie deed als eerste Tilburgse vrouw mee aan een marathon en ook broer Maikel heeft de nodige kilometers gemaakt. Inmiddels zijn zij alle drie gestopt en is Edwin de enige actieve loper in de familie. Het liefst loopt de 013-renner elke dag en doet hij geregeld mee aan loopjes in de regio. Aan de ‘hall of fame’ in zijn keuken hangt het bewijs: tientallen startbewijzen, foto’s, oorkondes en medailles.

Gezonder

Zo fit als Edwin zich nu voelt, is hij niet altijd geweest. Lange tijd zag het er naar uit dat hij niet in de voetsporen van zijn familieleden kon treden. Een paar jaar geleden was hij een zwaarlijvige man met een te hoge bloeddruk die nooit een hardloopschoen zou aantrekken. Dat kon zo niet langer, vond hij. Op zijn 39e onderging de Tilburger een bypassoperatie. Na zijn operatie besloot hij dat het tijd was om gezonder te leven. Onder begeleiding van een diëtiste en psycholoog gooide hij het roer radicaal om.

170 kilo

Edwin transformeerde van een man met obesitas naar een fitte marathonloper. Eind 2010 woog hij 170 kilo, nu is dat 85 kilo. ‘Met mijn ongezonde levensstijl was ik de ideale kandidaat om vroegtijdig te sterven’, zegt hij. ‘Ik rookte een pakje shag per dag, at ongezond en dronk graag een glaasje alcohol. Als ik een paar meter liep, was ik uitgeput. Ik zag met hoeveel passie mijn ouders en broer liepen en dacht bij mezelf: “Dat wil ik ook. Ooit gaat mij dat lukken!” Als ik de honden uitliet, probeerde ik stiekem op mijn goedkope gymschoenen te dribbelen.’

IMG_0627

Magische grens

Het afvallen verliep niet zonder slag of stoot. Er waren momenten dat hij het zwaar had en het niet zag zitten. Toch beschouwde Edwin het niet als een strijd, maar als een zware opgave. Met de sportieve prestaties van zijn familie in het achterhoofd hield hij vol. ‘Ik ben gaan wandelen en ging elke week naar het zwembad voor de nodige baantjes’, blikt hij terug. ‘Toen ik na een jaar de magische grens van onder 100 kilo bereikte, meldde ik me in maart 2011 aan voor een start to run-groep. Drie maanden later liep ik mijn eerste 10 kilometer wedstrijd.’

Drive

Hardlopen veranderde niet alleen zijn fysiek, maar ook de manier waarop hij in het leven staat. Sinds de dag dat Edwin zijn eerste renschoenen aantrok, geniet hij van elke meter die hij aflegt. Naar eigen zeggen heeft de goedlachse loper een enorme drive, misschien zelfs een tikkeltje te fanatiek. Misschien juist omdat hij van ver komt en weet hoe het is om iets niet te kunnen doen.

Hardloophart

Voor Edwin is een rondje hollen meer dan een sport. Hij kan niet meer zonder. Want zo zegt hij: ‘Toen ik in het dikke lichaam zat opgesloten, verkeerde ik in een vicieuze cirkel. Hardlopen is in alle opzichten mijn redding geweest, nog steeds. Ik geniet ervan om samen met mijn maatjes te lopen, te lachen en elkaar te motiveren. Hoe simpel kan geluk toch zijn? Of je nu snel of langzaam bent, recreant of wedstrijdloper, we hebben allemaal hetzelfde hardloophart.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl

‘Ik ben een moslima en loop marathons’

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal verschillend, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

Interview Born to Run Esmah Lahlah -foto 1 marathon Erasmusbrug_jpgWie zegt dat moslima’s geen marathons kunnen lopen? Esmah Lahlah (36) bewijst het tegendeel. De marathonista met Marokkaans bloed kijkt terug op een mooi hardloopjaar: ze finishte met een big smile in Parijs en New York. ‘Het dragen van een hoofddoekje heeft beperkingen, maar belemmert me niet in mijn ambitie.’

IMG_2132Zoals duizenden vrouwen in Nederland is Esmah Lahlah besmet met het hardloopvirus. Ze rent 3 keer per week, doet af en toe mee aan een wedstrijdje en voelt zich superfit. Haar instelling verschilt niet veel van de meeste hardloopsters. Alleen draagt zij een hoofddoekje en bedekkende kleding, ook tijdens het lopen. ‘Ik realiseer me wel degelijk dat mensen niet iedere dag een moslima zien joggen’, zegt ze. ‘Het dragen van mijn hoofddoekje heeft beperkingen. In de zomer moet ik bijvoorbeeld waken voor oververhitting en zorgen dat ik genoeg water drink. Maar het belemmert me niet in mijn ambities. Ik heb mijn passie gevonden. Hardlopen hoort bij mij.’

Sneller

De universitair docente begon 7 jaar geleden met hardlopen. Dat deed ze aanvankelijk wanneer het haar uitkwam. In de praktijk betekende dat een paar maanden wel en dan weer enkele maanden niet. Totdat ze in 2012 het roer omgooide en begon met trainen voor haar eerste halve marathon. ‘Ik liep vaker, sneller en langer’, blikt ze terug. ‘Mijn conditie ging met sprongen vooruit. Dat smaakte naar meer. Het jaar daarop deed ik weer mee, maar kreeg daarna last van vervelende blaren op mijn voet. In mijn enthousiasme nam ik te veel hooi op mijn vork.’

30 van Tilburg

Daarop nam ze gas terug en besloot onder begeleiding te gaan lopen. Via Google kwam de Tilburgse hardloopster terecht bij een lokale marathongroep. Haar doel was om de 30 van Tilburg onder de 3 uur te lopen. Meedoen kon geen kwaad, redeneerde ze. Esmah: ‘Eerlijk gezegd wilde ik een paar weken mee trainen, maar het beviel me zo goed dat ik tot het einde ben gebleven. Ik genoot van het lopen met deze club mensen. Na het lopen van die 30 kilometer begon het toch te kriebelen. De trainer zei dat ik er klaar voor was. Ik besloot last-minute met de rest mee te gaan naar Rotterdam. Mijn eerste marathon was een bijzondere ervaring.’

Wereldvrede

Inmiddels heeft Esmah ook de marathons van Parijs en New York gelopen. Voorlopig laat ze het daar even bij. Ze wil het komende jaar niet de druk van het moeten trainen voelen. Genieten staat voor haar voorop. Hardlopen is meer dan alleen fit blijven. De loopster ervaart het als een moment van bezinning. ‘Als ik eenmaal ren, zie ik alles helder’, zegt ze. ‘Mijn brein draait op volle toeren. Ik bedenk voor alles een oplossing, zelfs voor wereldvrede. Oké, die laatste gedachte kan ik na een paar dagen weer opzij schuiven. Feit blijft dat hardlopen me een gevoel van vrijheid geeft. Na een rondje lopen stuiter ik weer van de energie.’

Pinguïn

Er zijn in ons land niet veel zichtbare moslima’s die hardlopen. De deelname van Esmah aan wedstrijdjes brengt uiteenlopende reacties teweeg. Het gaat van vervelende elleboogstoten van medeloopsters tot enthousiaste supporters langs de kant. Meestal probeert ze niet te letten op de starende blikken en haalt ze haar schouders op. Want zo zegt ze: ‘Iedereen vindt iets van je. Zeker als ik mijn hardloopschoenen aantrek. Natuurlijk begrijp ik het dat mensen zich omdraaien wanneer ik voorbij hol. Het meest bizarre wat ik ooit heb gehoord, gebeurde vorig jaar. Ik deed mijn rondje langs het kanaal en opeens riep een man heel hard: “He, daar loopt een pinguïn.” Tja, daar zie ik ook wel de humor van in.’

 Positieve energie

Gelukkig heeft Esmah een olifantenhuid ontwikkeld en kan ze nu beter omgaan met kritiek. Haar frustratie zet ze om in positieve energie. ‘Zo deed ik 2 jaar geleden mee aan de Ladies Run van de Tilburg Ten Miles’, vertelt ze. ‘Toen ik bij het verzamelpunt arriveerde, vroeg ik aan een andere loopster of ik in het startvak voor de 10 kilometer stond. Ze keek me aan en zei: “Hier starten de vrouwen die onder het uur lopen. Ik denk dat jij hier verkeerd staat.” Nou, ik dacht: “Zij blijft mooi achter mij.” Door haar opmerking raakte ik extra gemotiveerd goed te presteren. Ik ging als een speer en liep een PR van 47:29. De dame met de grote mond finishte ruim achter mij.’

 Trots

Ook de mensen in de directe omgeving keken in het begin met gemengde gevoelens naar haar hardloopaspiraties. ‘Het voelde geloof ik nog een beetje onwennig voor ze’, legt ze uit. ‘Natuurlijk was mijn familie trots toen ik in New York liep. Tegelijkertijd verklaarden ze me voor gek dat ik wilde hardlopen. Waarom doe ik dat toch? Laten we eerlijk wezen, je bent voor veel mensen toch die loopster met dat hoofddoekje. Dat klopt. Ik ben een moslima en loop marathons.’

Dit interview was eerder gepubliceerd in mijn rubriek ‘Born to Run’ op ProRun.nl