Het vergeten kind

Hallo moeder uit Korea,

Blog Het vergeten kind - kleine Anouk op strandIk heb er een nieuwe hartsvriendin bij. Ze heet Joan. We werken allebei op het ministerie. Ja, ik denk dat je haar wel mag. Het is een lieve en goedlachse collega. Net als ik heeft ze zwarte lokken, spleetoogjes en kuiltjes in haar wangen. Joan is ook geadopteerd. Sterker nog: ze is in Zuid-Korea geboren.

De vriendschap is nog pril. Toch voelen we ons vanaf het eerste moment met elkaar verbonden. Mijn chingu Joan is deze zomer een maand naar haar familie in Korea geweest. Zij wel. Zoals je weet, hoeft dat voor mij niet. Haar vader en moeder leven niet meer. Om een lang verhaal kort te houden. De oudste broer heeft haar jaren geleden opgespoord. Daar wil ik je graag over vertellen, mailt ze me vlak voor vertrek. We spreken af na de zomer samen te lunchen.

Blog Het vergeten kind - Met JoanOp een regenachtige dag in september zitten 2 vrolijke Koreaantjes tegenover elkaar. Ik verheug me op de vakantieverhalen van Joan. Ondertussen eten we samen witte rijst met hete saus. ‘Eerlijk gezegd ben ik blij hier in Nederland te wonen’, begint ze. ‘In Korea was ik huisvrouw geworden, of in ieder geval een tamme vrouw.’ Ik knik. Dat lijkt me nogal wiedes. Was jij ook gedwee mama? Mijn ogen zijn op Joan gericht. Ik verwacht een ik-ben-een-sterke-vrouw betoog. Iets wat ik uiteraard zal toejuichen. Wat ze me gaat vertellen, overdondert me totaal.

Na de Koreaanse oorlog heerst er grote armoede in het land. Ouders gaan tot het uiterste om hun kinderen een betere toekomst te geven. Dat dwingt hen vaak tot drastische acties. Alles om te overleven. Daar weet jij waarschijnlijk alles van. Joan is 6 jaar als ze met haar jongere broertje en zusje naar Nederland komt. Haar 2 oudere broers en zus blijven achter in Korea, bij de biologische ouders. Mijn vriendin ziet haar familie op jonge leeftijd uiteenvallen. Dat zal niet de eerste keer zijn.

Op een ochtend zit Joan met haar ouders, broertje en zusje in de bus naar de stad. Dat is de dag dat haar leven voorgoed verandert. Joan voelt dat er iets gaat gebeuren. Haar vader en moeder gedragen zich anders dan normaal. ‘Ze vertellen ons dat de tijd is gekomen om bij een “oom en tante” in een ander land te gaan wonen’, blikt Joan terug. ‘Daar denk ik verder niet bij na. Ik ben een gehoorzaam kind. Als we bij een groot gebouw aankomen, gaan mijn ouders even naar het toilet. Ze komen ons nooit meer ophalen.’

Blog Het vergeten kind - kleine Anouk met mamaMijn maag krimpt ineen. Volgens Joan moet het ook vreselijk geweest zijn voor haar moeder. Ik kijk haar verbaasd aan. Het blijft stil. Dan gaat ze verder: ‘Het afstaan van haar 3 jongste kinderen was niet haar eigen idee. Ze heeft dit nooit gewild. Je moet weten dat mijn familie erg traditioneel is. In Korea is het oudste familielid de baas. Of in ieder geval de man. De dag dat mijn moeder ons achterliet, stierf haar hart van binnen. Sindsdien heeft ze nooit meer gelachen. Dat hoorde ik later van mijn oudste broer. Hij is inmiddels zelf overleden. Mijn vader heeft op zijn manier verdriet gehad en later ook spijt.’ Werd jij ook gedwongen mij weg te geven mama?

Terug naar het kindertehuis. Joan en haar broertje en zusje zijn ‘wees’ geworden. Echt snappen doet ze het niet. Plotseling vervult ze de rol van vader, moeder en grote zus tegelijk. ‘Ik voel veel maar mag niet breken’, fluistert ze. ‘Mijn broertje is een baby en krijgt nog altijd borstvoeding. Ik moet dus voor melk zorgen. Elke dag kijk ik om me heen naar vrouwen met grote tieten. Ik vraag of hij aan de borst mag. Er werkt een vrouw in het kindertehuis die hem wel wil voeden. Dat is dan in ieder geval geregeld.’

Blog Het vergeten kind - kleine Anouk babyNa een enkele weken wordt het drietal geadopteerd door een jong stel uit Nederland. Met hun nieuwe moeder klikt het niet. ‘Het voelde vanaf het begin niet goed’, vertelt Joan. ‘Moet je voorstellen dat je van de ene op de andere dag in een wildvreemd land terecht komt. Ik mis mijn eigen mama verschrikkelijk. Opeens staat er de naam Johanna in mijn paspoort. De mensen uit het dorp noemen me liefkozend Johanneke. In Korea at ik 3 keer per dag rijst en hier krijg ik boterhammen met pindakaas, en melk.’ Bij dat laatste trek ik een vies gezicht. ‘Gelukkig pas je je als kind snel aan’, zegt ze.

Na 3 jaar gaan de nieuwe ouders van Joan scheiden. Weer wordt er een gezin uit elkaar gerukt. De vrouw neemt haar broertje mee en de meiden komen weer in een kindertehuis terecht. Deze keer in Rotterdam. Uiteindelijk brengen Joan en haar zusje de rest van hun kinderjaren door bij een oom en tante in Rijswijk. Zij nemen de 2 nichtjes liefdevol op in hun gezin. ‘Daar leer ik voor het eerst hoe het voelt om ergens bij te horen’, vertelt ze. ‘Dat familiegevoel had ik erg gemist.’

Blog Het vergeten Kind - boekenleggerIk ben onder de indruk van Joan. Het verhaal van haar zoektocht naar een eigen thuis raakt me diep. Zelf heb ik geen herinneringen aan jou. Dat vind ik prima zo. De volgende dag geeft Joan me een cadeautje uit Korea. Het is een boekenlegger met daarop een traditionele Koreaanse jurk. Ik stop het in de biografie van Madeleine Albright. Een souvenir aan een geboorteland waar ik weinig van af weet. Opeens schiet me iets te binnen wat ik je nog altijd wil voorleggen. Ooit las ik ergens: ‘Het is niet de taak van een kind om van de ouders te houden. Maar van de ouders om van het kind te houden.’ Ik hoop dat jij dat ook zo voelt. Een kind afstaan doe je vast niet voor je lol.

Blog Het vergeten kind - PiushavenIk ben ervan overtuigd dat niet iedereen halsoverkop mag adopteren. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet in de wieg gelegd voor het ouderschap. De pleegmoeder van Joan kon het niet aan. Ze besefte niet dat het hard werken is om een ontheemd kind weer een veilig thuis te geven. Je hebt daar ook een bepaald inlevingsvermogen voor nodig. Dat schattige Chineesje heeft vaak al veel meegemaakt en neemt zijn bagage mee naar Nederland. Niet alle weesjes hebben het geluk een nieuw huis te vinden. Zij brengen de rest van hun jeugd in het weeshuis door. Ook zij verdienen een kans op een beter leven. Ik ben blij dat jij me die mogelijkheid hebt gegeven, eomeoni.

Je dochter uit Nederland

PR

Blog PR - Drunense DuinenEr zijn slechts een handjevol dingen waar ik trots op ben: therunningninja.nl, de marathonprestatie van 2014 en mijn gave gebit. Ik kan makkelijk fungeren als uithangbord voor elk willekeurig tandpastamerk: geen gaatjes en blinkende witte tanden. Stiekem verdenk ik mijn tandarts ervan dat hij na elk bezoekje een sticker achter mijn naam plakt.

De dag na de Tilburg Ten Miles lig ik voor mijn halfjaarlijkse controle op de tandartsstoel. Nu moet je weten dat ik altijd een dubbele date maak. Eerst prikt de tandarts een paar keer in mijn tanden. Dat duurt hooguit een minuut. ‘Keurig weer mevrouw Bakker,’ is zijn vaste oordeel. Vervolgens maakt de mondhygiëniste mijn gebit grondig schoon.

De mondhygiëniste is een rustige vrouw, maar die ochtend moest haar Blog PR - foto no matter whatduidelijk iets van het hart. ‘Heb jij toevallig zondag ook meegelopen?’, vraagt ze. Ik knik. ‘Dacht al dat ik een bekend gezicht voorbij zag komen.’ Nog een knikje lijkt mij een gepast antwoord. ‘Mijn man en zwager deden ook mee. Wat voor tijd liep jij?’ De tandarts is er ondertussen bij komen staan. ‘Eh ik liep 1:16’, antwoord ik. Het blijft stil. ‘Dat is wel erg rap’, constateert ze. ‘Liep jij een hele 16 km? En dat met jouw korte pootjes’, vult de tandarts aan. De mondhygiëniste wil nog veel meer vragen. Dat doet ze niet. Voor haar ben ik nu waarschijnlijk het meisje met die witte tanden die sneller holde dan haar man.

Blog PR - Bels Lijntje 2015Dat ik nu train voor mijn 4e marathon, vertel ik maar niet. Zij en haar baas zijn niet de enige mensen die verrast zijn door mijn hobby. Blijkbaar wek ik niet de indruk dat ik tot zoiets in staat ben. De tijd dat hardlopen iets exclusiefs was voor dunne mannen met lange benen ligt achter ons. Met mijn 1.55 meter bewijs ik dat het me lukt om aardig mee te komen met de gemiddelde recreant. Ik ben misschien een onderdeurtje, maar wel eentje met een XXL doorzettingsvermogen. Mijn gebrek aan lengte compenseer ik met een dosis tomeloze energie.

Blog PR - TTM 1De beste lopers zijn niet perse de lopers met het sterkste lichaam. Hardlopen is vooral een mindset. Het echte werk speelt zich af in je koppie. Op dit moment ben ik mentaal ijzersterk. Er gaat ineens een hele nieuwe wereld voor me open. Bijzondere ervaringen blijken voor het oprapen te liggen zodra je ervoor open staat. Kwestie van alle plannen even laten voor wat ze zijn en je overgeven aan hoe het loopt. Letterlijk. En het zijn juist die ongeplande gebeurtenissen waar je het jaren later nog over hebt.

Door deze nieuwe instelling voel ik me een stuk relaxter. Daar pluk ik nu de vruchten van. Ik liep afgelopen week maar liefst 2 keer een PR. Eerst vliegt mijn record op de Tilburg Ten Miles (1:16:11) eraan. Met dank aan de waanzinnige supporters aan de kant zoef ik door mijn thuiswedstrijd heen. Wat een bijzondere ervaring als je wordt toegejuicht door honderden stadsgenoten. Volgens mij heb ik mijn naam nog nooit zo vaak gehoord. Van zoveel enthousiasme gaat mijn renhart sneller kloppen.

BLog PR - Bels Lijntje 2015 2Zes dagen later treed ik eindelijk toe tot de 45-club op de 10 km. Hell yeah! Het zat er namelijk al een jaar aan te komen. Toch moet je het  zien waar te maken. De 10 km is namelijk niet mijn favoriete afstand. Integendeel: het is mijn angstgegner. Des te zoeter smaakt de ‘overwinning’. Als ik over de finish storm, zie ik dat de klok nog net op 45:59 staat. Wat een magistraal moment. Ik tover een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Dat wordt zeker niet mijn laatste.

Naar mijn gevoel zit er nog veel meer in. Dat belooft nog wat voor New York. Over een kleine 7 weken sta ik aan de start op Staten Island. Dit is het summum, dat voel ik. Hier wil ik dolgraag iets moois presteren. If you can make it here, you can make it anywhere. De eindsprint naar een droommarathon is ingezet. Mijn rokje & ik zijn er klaar voor.

Tante Bep

Blog tante Bep - opa en Bep (versie papa)Ze is 96 en nog steeds prachtig. Typisch zo’n mevrouw die meesterlijk mooi oud is geworden: charmant, natuurlijk en vol levenslust. Dat straalt ze uit, van top tot teen. Tante Bep, het kleine zusje van mijn lievelingsopa. De favoriete tante van mijn moeder. In haar jongere jaren was ze al een echte beauty. Haar gevoel voor stijl is tijdloos. We delen onmiskenbaar onze liefde voor kekke jurkjes, zwierige rokjes en klassieke sieraden. Modemeisjes in hart en nieren.

Er zijn slechts een handjevol vrouwen die me inspireren. Tante Bep is daar eentje van. Ze maakt elke keer weer een verpletterende indruk op mij. Niet alleen met haar feilloze modegevoel, maar ook met een waanzinnig scherpe geest. Ze weet precies wat er speelt in de huidige wereld. Sterker nog, ze blijkt helemaal op de hoogte te zijn van mijn reilen en zeilen. Dat leest ze op Facebook, via het account van haar zoon Jan.

Blog tante Bep - opa en Bep als kind (versie papa)Nee, deze dame is beslist geen digibeet. Ze is een groot fan van de moderne apparatuur. Boeken leest tante Bep uitsluitend op haar e-reader. Ook heeft ze dagelijks contact met een andere zoon in Canada. Niet per telefoon, maar via FaceTime. Dan stuurt ze vanaf haar iPad leuke kiekjes naar de kleinkinderen. Onlangs maakte ze een video waarin ze de familiestukken filmde. In het filmpje vertelde ze iets meer over de geschiedenis. Voor als ze er zelf niet meer zou zijn.

Als ik haar afgelopen voorjaar weer zie, draagt ze een roze pakje met daarop een elegante broche. Eentje waar Grace Kelly haar goedkeuring aan zou geven. Tante Bep toont meteen veel interesse in mij. Dat doet ze wonderwel. In haar enthousiasme steekt ze van wal. ‘Ben je klaar voor de Roparun’, vraagt ze. ‘Wat leuk dat je meedoet aan de marathon van New York’, roept ze er achteraan. ‘Ik lees je verhaaltjes altijd met veel plezier.’ En dan tenslotte: ‘Een knappe jongen hoor, jouw vriend. Gaat het goed met jullie?’

blog-tante-bep-opa-oma-en-bep-2Omgekeerd hoor ik graag over het leven van deze bijzondere vrouw. Van mijn moeder weet ik dat ze het nodige heeft meegemaakt. Ups & downs. Ik beeld me zo’n romantische film in uit vervlogen tijden met Carice van Houten in de hoofdrol. Wie een beetje hang naar nostalgie heeft, weet haar verhalen zeker te waarderen. Vergis je niet, het zijn beslist geen vroeger-was-alles-beter-betogen. Ze is geen oude zuurpruim die kirt over futiliteiten. Integendeel: ze lijkt zich prima te vermaken in het hier en nu. Daar heb ik bewondering voor. Oké, tante Bep doet tussen de middag een dutje. Dat privilege heeft ze als hoogbejaarde dame. Maar verder gedraagt ze zich totaal niet als een fossiel. Leeftijd speelt bij haar geen rol.

Tante Bep is een voorbeeld van hoe het ook kan zijn. Wij blog-tante-bep-bep-nu-e1441216772877vrouwen moeten stoppen met negeren dat we ouder worden. Stoppen met verlangen naar de eeuwige jeugd. Je vecht vooral tegen jezelf, tegen je onvermogen te accepteren dat je niet voor altijd 18 bent. Tante blog-tanten-bep-anouk-op-bruiloft-e1441217034189Bep begrijpt dat ze ‘het verval’ toch niet kan tegen houden, maar zuur worden wel. Er zijn dames die voor eeuwig jong wensen te blijven. Wat heeft dat voor zin? Waarom zou je krampachtig vasthouden aan iets dat onherroepelijk voorbij gaat. Mens durf te leven, denk ik dan.

Zelf worstel ik totaal niet met mijn leeftijd. Bij de slijterij moet ik me nog geregeld legitimeren. Een groter compliment kun je niet krijgen. Toch schijn ik een paar grijze haren te hebben. Geen probleem. Mijn kapster tovert deze doodleuk om naar ‘natuurlijk’ zwart. En ach, die paar lachrimpeltjes onder mijn ogen onderstrepen mijn gevoel voor humor. Lach om je leeftijd. Ik roep liever: ‘Oh god, ik nader al de 40’ dan dat ik de hele tijd bij de plastisch chirurg zit. Vanaf nu bejubel ik ouder worden met ijsjes en gin tonics. Ik wil net zo cool oud worden als tante Bep.