Pijn

Anouk selfie zwart wit juni 2015Een brugpieper van 13 was ik, toen ik haar voor het eerst zag. Terwijl ik me het liefst verstopte achter mijn boekentas, paradeerde zij als een elegante zwaan door de gangen van de school. In mijn herinnering was ze het perfecte modellenplaatje: slank, blonde krullen en ellenlange benen. Typisch een cheerleader uit zo’n Amerikaanse film waar alle jongens verliefd op worden en met wie alle meisjes bevriend willen zijn. Ik noemde haar Goudlokje. De jaren erop volgde ik haar vanaf de zijlijn. Als je zo mooi en perfect bent, moet je wel heel gelukkig zijn. Daar was ik van overtuigd. Een naïeve maar oprechte redenering van een onzekere tiener.

Niets is wat het lijkt. Goudlokje stierf jong. Ze was pas 19 jaar. Zelfdoding, zo hoorde ik later. In haar afscheidsbrief stond dat ze er niet meer tegen kon. Het leven deed pijn, heel veel pijn. Haar dood maakte een onuitwisbare indruk op me. Nog steeds. Misschien grijpt het me zo naar de strot, omdat ik zelf ook veel verdriet heb gekend. Mijn dagen op de middelbare school waren een hel. Terwijl klasgenoten haar aanbaden, maakten ze mij het leven zo zuur mogelijk. Ik was het mikpunt van spot, gepest en getreiter. Soms gebeurden de vernederingen en plein public, maar vaker nog onderhuids. Elke dag nam ik me voor er iets tegen te doen. Dat is er nooit van gekomen. In plaats van dat ik voor mezelf opkwam, zat ik te snikken op de wc. Terwijl ik in de bloei van mijn leven hoorde te zijn, omhelsde ik de eenzaamheid. Daar kom ik nu zonder gêne voor uit.

Blog pijn foto 8Alles draaide om overleven. Dag in, dag uit. Radeloos, moedeloos en kansloos. Hoe fijn moest het zijn om dit niet meer te hoeven voelen. Bestond er geen Never Never Land, waarin ik zorgeloos kind kon blijven? Zou Goudlokje dat ook hebben gewenst? Wat zij had gedaan, leek me helemaal niet zo raar. Soms kun je beter zelf uit het leven stappen als het leven jou al heeft verlaten. Zij zag geen uitweg, ik vond er wel eentje. De dood heeft me juist laten leven. Gek genoeg ben ik doodsbang om te sterven. Daarom sta ik hier nog.

Blog pijn foto BerlijnDe jaren die volgden, verliepen met vallen en opstaan. Het pesten werd minder, maar verdwenen was het nooit. Tijdens mijn studie lachten klasgenoten me achter mijn rug om uit. Later op kantoor viste ik ook stelselmatig achter het net. De dames leken er een sport van te maken me te negeren. Vechten tegen je plaaggeesten voelde als een tijdrit zonder eindpunt. Als je elke dag met dat resultaat thuiskomt, stap je op den duur je bed niet meer uit. In stilte bouwde ik een betonnen muur om me heen. Niemand wist wat er zich in mijn hoofd afspeelde.

Het heeft lang geduurd voordat ik vrede kon sluiten met mijn verleden. Dat gebeurde pas vorig jaar. Via mijn werk regelde ik een stage van 6 weken op de Nederlandse ambassade in Berlijn. Een goede vriendin leende me het boek van Isa Hoes. Hierin vertelt ze over haar grote liefde Antonie Kamerling. Hoe het was om met een man te leven die de hoogste pieken en de diepste dalen kende. Iedereen weet hoe het met hem is afgelopen. Toen ik terugkwam vertelde ik mijn vriendin over mijn melancholische gedachten. Dat had ik nog nooit met iemand gedeeld. Ze herkende zich in mijn verhaal. Samen hebben we gehuild. Met de tranen die vloeiden, slipte ook het stille verdriet langzaam weg.

IMG_0077Met dichtgeknepen ogen denk ik nog weleens terug aan Goudlokje. Ik hoop dat ze het gedroomde land aan de horizon heeft gevonden. Het leven is voor sommige mensen letterlijk een gevecht op leven en dood. Dat is haast niet voor te stellen als je zoiets nog nooit hebt gevoeld. Ik ben blij dat ik de regie over mijn eigen leven weer terug heb. Een ding staat voor mij vast. De zon komt elke dag op en gaat elke dag weer onder. Het is aan mij om te beslissen of ik daar bij wil zijn.

Advertenties

Mijn Amerikaanse droom

New York Times 1Start spreading the news! Ik doe op 1 november mee aan de Marathon van New York. Samen met mijn goede vriendin Esmah ga ik het loopavontuur aan. We gaan niet alleen een simplistisch verbond met elkaar aan, maar ook een spannende affaire met de stad die nooit in slaap sukkelt. In The Big Apple gebeuren vele magische dingen. Ik kan er makkelijk 14 pagina’s mee vullen. En dan houd ik me nog in. Ongelooflijk hoe blij je van een stad kunt worden. De voorpret is begonnen. De ringtone op mijn telefoon staat al maanden ingesteld op mijn lijflied ‘Empire State of Mind’.

Anouk en EsmahEsmah en ik zijn pas een jaar met elkaar bevriend. Toch voelden we vanaf de eerste dag een instant klik. We delen heel wat verborgen eigenschappen en ambities met elkaar. Nadat we vorig jaar allebei waren uitgeloot, sloten we een geheim pact: de volgende editie zijn we erbij. Als echte loopprinsesjes hebben we onszelf getrakteerd op een first class reis naar New York. De reis is niet goedkoop, maar de ervaring wordt onbetaalbaar. Ons loopavontuur staat symbool voor vrijheid. Allebei om verschillende redenen. Voor mij is New York de stad waar ik heb uitgehuild na de breuk met mijn toenmalige geliefde. Ik tastte in het duister, wist niet meer wie ik was. Een dieptepunt in mijn leven.

Ho stop! Dat kon zo niet langer, vond ik. Ik moest mezelf opnieuw ontdekken. Daarom besloot ik mezelf de tijd te geven om dat onderzoek aan te gaan en me weer onafhankelijk te voelen. Waar kon ik dat beter doen dan in New York? Als ik daar niet wist te overleven, zou het me nergens meer lukken. Via mijn werk regelde ik binnen een maand een interne stage bij de Nederlandse Permanente Vertegenwoordiging bij de Verenigde Naties. In mijn eentje maakte ik de oversteek naar de andere kant van de oceaan. Een kleine ninja in de grote stad.

New York

Dat was 5 jaar geleden. Toen ik hartje winter in Gotham City arriveerde, was het liefde op het eerste gezicht. Bij het zien van de skyline was ik direct verkocht. Ik landde op JFK airport en kreeg daar een vip-ontvangst. Een collega haalde me op van het vliegveld en de chauffeur van de ambassade reed me naar mijn appartement in Manhattan. Onderweg keek ik vol ontzag uit het raam.

Anouk selfie juni 2015In New York voelde ik me weer vrij en blij. Ik transformeerde van een zielig hoopje ellende in een echte Manhattan Girl. Vergis je niet. Mijn verblijf was een pittige periode waarin ik diep moest gaan. Het lukte me om op een plek dicht bij mezelf te komen. Eentje waarvan ik dacht: ik accepteer mezelf en als ik val is dat prima. Dan krabbel ik weer op. Dat voelde als een bevrijding. Met gemengde gevoelens nam ik na 2 maanden afscheid van mijn geliefde stad. Ik maakte met mezelf de afspraak dat ik ooit zou terugkomen om de marathon te lopen. Mijn Amerikaanse droom.

Ik doe op dit moment alles om deze droom te financieren. Dat is niet altijd even makkelijk. Mijn dagen bestaan de laatste maanden vooral uit stukjes tikken voor BZ, trainen, wedstrijdjes lopen en schrijven over hardlopers. Aan al die duizend en één andere dingen op mijn to do-lijst kom ik nauwelijks toe. Soms lijk ik te vergeten waar het om draait in het leven. Waarom freelance ik me in mijn vrije tijd eigenlijk zo suf? Deze gedachten spookten steeds vaker door mijn hoofd.

Running - Gilze 2015Totdat ik vorige maand een filmpje op internet bekeek van The Ginger Runner. Deze Amerikaanse loper legde zijn eerste marathonervaring in New York vast op film. Tranen vloeiden over mijn wangen. Dit is waar ik altijd van had gedroomd. Hiervoor gaf ik al mijn vrije tijd voor op. Ik ben vastberaden om super fit, afgetraind en flitsend aan de start op Staten Island te staan. Of dat gaat lukken? Ze zeggen dat New York een betonnen jungle is waar dromen uitkomen. En anders biedt de uitspraak van mijn Amerikaanse loopvriend me soelaas: ‘Holy crap, what an amazing run!