Run with a heart

‘Jij doet toch niet aan goede doelen’, merkt een vriendin op.

‘Dat klopt, maar eens moet de eerste keer zijn’, zeg ik terug.

‘Waarom nu dan wel?’, vraagt ze.

‘De manier waarop we het geld inzamelen spreekt me aan. Dit jaar gaat de opbrengst naar de zorg aan de uitbehandelde kankerpatiënt. We rennen met ons hart’, antwoord ik. Roparun lopers team 334

Een team van Buitenlandse- en Binnenlandse Zaken doet van 23-25 mei mee aan de Roparun: 48 uur lang non-stop lopen van Parijs naar Rotterdam. Tijdens deze estafetterace leggen 8 renners een afstand af van 550 km. Dat komt neer op 65 km per persoon, oftewel 1,5 marathon de neus. Voor veel lopers staat deze run hoog op hun bucketlist. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit serieus over nagedacht.

Tot vorige maand. Het was de week voor mijn eigen marathon in Rotterdam. Ik zat thuis met een zware griep in zelfmedelijden te zwelgen. Door mijn koorts kon ik al weken niet hardlopen. Hoe meer ik klaagde, hoe harder ik moest hoesten en snotteren. Als een brave ambtenaar hield ik wel mijn e-mailverkeer in de gaten.

Mijn oog viel op een mailtje van een collega. Ene Rob. Ik kende de beste man niet, maar hij had mijn blogs weleens gelezen. Zo wist Rob van mijn hardloopverslaving en vroeg of ik interesse had in het avontuur van mijn leven. Of ik weleens had gehoord van de Roparun? Er was een loper in zijn team geblesseerd geraakt en ze zaten verlegen om een invaller. We spraken af dat ik er nog even over zou nadenken.

Run with a heartRennen voor het goede doel. Tja, een gevoelig onderwerp voor mij. Toen ik 4,5 jaar geleden begon met hardlopen, was ik vastberaden nooit mee te doen met een sponsorloop. Geld inzamelen was niks voor mij. Ik kon toch niet bij mijn familie, vrienden, collega’s en loopmaatjes bedelen om geld? Lastig dilemma, want voor het hardloopavontuur an sich was ik wel te porren. Ik besloot mijn ratio uit te schakelen en mijn hart te volgen.

Dat had ik veel eerder moeten doen. Als je volwassen wordt, sterft je hart een beetje. Zo voelt dat tenminste bij mij. Die spontane onbevangenheid die je als kind hebt, glijdt in de loop der jaren langzaam weg. Misschien moet ik meer het onverwachte in het leven omarmen. Meer betrokken raken en nieuwe mensen ontmoeten. Deze gedachte bleef hangen.

De volgende ochtend bel ik Rob om mijn deelname aan de Roparun te bevestigen. Een week later ontmoet ik mijn nieuwe hardloopvrienden voor het eerst tijdens onze generale repetitie in België. Het klikt meteen en ik krijg die dag een beter beeld van wat me te wachten staat. Team 334 laat zien dat ook ambtenaren kunnen bikkelen.

Ik heb zin in mijn loopavontuur. Het voelt fantastisch om mijn passie voor hardlopen in te zetten voor het leven van anderen.Roparun oefenen in Belgi 002 Met de kleine goede dingen maak je soms een groots gebaar. Kennelijk heb ik als cynicus ook behoefte aan iets dat me omarmt, verwarmt en een behaaglijk gevoel geeft. Uiteindelijk gaat het er in de Roparun niet om wie de snelste is, maar wie beschikt over het grootste hart.

Steun me in de heroïsche run en doneer een bijdrage op mijn naam of op naam van het team. Hierdoor ga ik niet alleen sneller hollen, maar steunt u ook het goede doel. Ik beloof u met een glimlach de eindstreep te halen. Uiteraard doe ik dat in een rokje.

Advertenties

Juichen

Running Honeycomb rokje april 2015 Yowza! Het voorjaar is nu echt begonnen. Mijn lievelingsseizoen, al jarenlang torenhoog favoriet. Van de eerste zonnestralen geniet ik tot en met. Ik heb niet alleen lentekriebels, maar ook wedstrijdkriebels. Mijn hart maakt een sprongetje, ieder jaar dat-ie weer nadert: de marathon van Rotterdam. De laatste dagen voelen als een snelle Oriënt Express. Eindbestemming: een vreugdedansje over de magische Coolsingel.

The Running Ninja loopt zondag voor de 3e keer mee. De weg naar Rotterdam kendeRoad2Rotterdam - testloop 35 km dit jaar, op een winterse start na, weinig hobbels. Tot vorige maand dan. Net na de 35 kilometer testloop, in de vorm van het moment, sloeg de marathonkoorts toe. Letterlijk. Lag ik bijna 2 weken knock-out in bed. Tijd genoeg om te slapen en eindeloos na te denken. Allerlei doembeelden spookten er door mijn hoofd. Mijn grootste angst was dat ik niet op tijd beter zou worden. Geen droomvorm, geen droomtijd, geen droomrace.

Bovendien klonk de echo van de vorige editie nog door. Toen liep ik mijn perfecte marathon en met afstand de beste wedstrijd ooit. Ik liep 42,195 km pijnvrij en het voelde alsof mijn voeten de grond nauwelijks aanraakten. Maar misschien kwam dat wel omdat ik op een roze wolk zweefde. Ik had net mijn vriend leren kennen. Een verliefde high-five in het Kralingse Bos. De kers op de taart kwam na het 35 kilometer punt. Voorbij het tweede viaduct stonden mijn ouders enthousiast te juichen. Ik ging er spontaan sneller van hollen. Helaas zijn ze dit jaar verhinderd. Echt heel erg jammer. Hoe kan ik nu mijn droommarathon evenaren? De twijfel sloeg toe. Running grijs rokje april 2015

Dat kon zo niet langer, dus besloot ik mezelf gisteren streng toe te spreken: ‘Potverdorie Ninja, herpak jezelf! Je hebt niet 16 weken als een malle getraind om een beetje zelfmedelijden te hebben.’ Misschien moest ik anders gaan denken, meer out-of the box. Als het stormt, heeft het geen zin om tegen de wind in te zeilen. Daar ging ik eerst eens een nachtje over slapen. Ik droomde die nacht waanzinnig. Ik liep in mijn roze rokje over een landweggetje. Het was in de middle of nowhere. Opeens hoorde ik gejoel, luid en duidelijk. De gedachte van enthousiaste supporters aan de kant, maakte me blij. Het voelde net echt. The Running Ninja heeft blijkbaar een zucht naar applaus.

Toen ik vanochtend wakker werd, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Laat ik Road 2 Rotterdam 2015eens gek doen, dacht ik, en een oproep doen aan jullie allemaal. Kom naar Rotterdam om me aan te moedigen! Voor de liefhebbers natuurlijk, voelt u zich niet verplicht. Het is een win-win situatie: mijn behoefte aan morele steun wordt opgepept door uw gejuich. En ik beloof u, dat ik zal lachen en enthousiast ga zwaaien.

Ik ben niet alleen weer beter, maar heb ook mijn zelfvertrouwen terug. Het kan alleen maar beter worden als je ergens in gelooft. Op naar de marathon, zonder twijfel. Wie normaal al ongeduldig is (vingers omhoog) kan niet wachten tot het startschot om klokslag 10:00 uur afgaat. Misschien heb ik mazzel en snoep ik wat van die 3:45:42 van vorig jaar af. Ik las ergens: ga altijd van start in de wetenschap dat de zon schijnt waar jij verschijnt. Dus ik adem diep in, zet mijn iPod op volume 10 en ga plankgas door Rotterdam. ‘Stand by me’ van Ben E. King staat op repeat.