Perfecte jurk

Mevrouw Bakker?’, klinkt het opeens. Het is dinsdagochtend en het regent buiten. Ik ben op het gemeentehuis om een nieuw paspoort aan te vragen. Terwijl de schelle vrouwenstem door de wachtruimte tettert, sta ik op en loop naar balie 1. De dame aan de andere kant van het bureau kijkt verbaasd op. ‘Eh, mevrouw Bakker?’ Ik rol met mijn ogen. ‘Goedemorgen, Anouk Bakker’, zeg ik en steek mijn hand uit. ‘Maar u bent….’, stamelt ze. ‘Is Bakker uw getrouwde naam?’, probeert ze nog. Ik was net 18.

Vroeger met kinderwagen Zo gaat het al 37 jaar. Iedereen herkent mij, alleen niet in combinatie met mijn naam. Anouk vond ik stom, simpel en te gewoontjes. Als kind droomde ik van een andere voornaam. Eentje die mooier was, meer mij. Misschien Serena, Julia of Madonna? De drempel lag niet hoog. Toen ik wat ouder was, hoopte ik gewoon een geschikte achternaam te trouwen. Sergi Bruguera, Paolo Maldini, Leonardi DiCaprio. De shortlist bleek een tikkeltje ambitieus.

Uiteindelijk koos ik niet voor een verstandshuwelijk met een man plus mooie familienaam, maar voor een alter ego. Toen ik vorig jaar begon met mijn blog, besloot ik een andere naam te gebruiken. De keuze was verrassend snel gemaakt. Ik noemde mezelf The Running Ninja. Het is een verwijzing naar de 2 onderwerpen waar ik over wilde gaan schrijven: hardlopen en adoptie. Ik vond het catchy, origineel en bovenal herkenbaar. Eindelijk een naam die bij me past. The Running Ninja blijft goed hangen in mijn omgeving. Loopmaatjes herkennen me niet alleen meer aan mijn loopje en roze outfits, maar scanderen tijdens loopjes vrolijk mijn hardloopnaam. Op mijn werk weten ze mijn echte naam niet meer. Zelfs mijn moeder noemde me onlangs liefkozend ninja.

Anouk SiennaToch ben ik achteraf blij dat ik mijn originele naam niet heb veranderd. Mijn naam voelt zo eigen dat ik het zelfs raar vind als ik een andere Anouk tegenkom. Alsof je jezelf roept. Een vreemde die jouw naam heeft gepikt. Anouk Bakker is een jurk die bij me past. Mijn Koreaanse naam Hye-Jin staat symbool voor die mooie riem bij de jurk waarmee je graag pronkt. The Running Ninja maakt de outfit af. Niet iedereen vindt het trouwens een mooie jurk. ‘Anouk Bakker, dat is toch een aparte naam voor jou?’, zei de gemene vrouw achter de gemeentebalie destijds tegen me. Op een snedig antwoord zit ik nu nog te broeden.

Ninja-tastic

‘Eenzaamheid is iets moois’, aldus de Franse schrijver Honoré de Balzac (1799-1850), ‘maar je hebt iemand nodig om je te vertellen dat eenzaamheid iets moois is.’

Running - Met PaolaHet is vandaag precies 4 jaar geleden dat ik ben begonnen met hardlopen. Sindsdien voel ik me minder eenzaam. Ik heb de meest lieve, grappige en enthousiaste lopers ontmoet. En de meeste van hen groet ik regelmatig bij wedstrijden in de regio, zomaar in de bossen of soms zelfs aan de andere kant van het land. Een paar van mijn beste vrienden heb ik op de baan, tijdens een loopje of gewoon onderweg leren kennen. Wat ik zo fijn vind aan hardlopen, is dat ik puur vooruitkijk. Je ziet alleen de weg voor je. Als ik hardloop, leef ik in het nu.

Ik maak geen geheim van mijn hardloopverslaving. Sinds The Running Ninja lijk ik anderen ook aan te steken. Alsof er Ninja-tastic op mijn voorhoofd staat getatoeëerd. Kennissen, collega’s of vrienden van vrienden die weten dat ik hardloop, vragen mij tegenwoordig om advies. ‘Wat moet je kunnen om goed te lopen?’, is een veelgehoorde openingszin op feestjes en partijen. Tuurlijk moet je een basisconditie hebben of in ieder geval kweken om 5 kilometer onafgebroken vol te houden. Maar voor mij is het vooral een mind game. Mensen roepen al snel: ‘Ik kan niet meer’ en als ze dan toch verdergaan, ervaren en echt voelen dat er nog meer mogelijk is, rennen ze pas echt. Je luistert naar je ademhaling, voelt je energie en weet wat er nog mogelijk is. De wil om te lopen en de bereidheid er hard voor te werken is er.

Running - 2013 naar 2014Bij mij is die wil er zeker. Ik wil dit jaar onderzoeken hoe snel ik écht kan gaan. Ik streef ernaar de 5 kilometer in 22 minuten te sprinten, op de 10 kilometer een 45 rond neer te zetten en de marathon onder de 3 uur en 45 minuten te lopen, Maar ik denk niet meer in wedstrijdformule, want dan gaat het mis. Gewoon in jezelf geloven, maakt soms juist net het verschil. Hopelijk is mijn zelfvertrouwen op 12 april op peil, want dan sta ik klaar op de Coolsingel. Alweer. Ik copy paste niet graag. Liever zoek ik steeds een nieuwe uitdaging. Maar voor de marathon van Rotterdam maak ik een uitzondering. Driemaal is scheepsrecht, hoop ik. Als ik mijn zinnen op iets zet, beweeg ik hemel en aarde om hierin te slagen. Eén doel per keer, één marathon per jaar. Ik geloof in goed, in plaats van veel.

Al kost het me deze keer wel meer moeite om me te focussen. Gelukkig heb ik het voorrecht te trainen met een toffe groep hardloopvrienden. Wat een feestje om elk jaar te doen. Ik ervaar elke week een intense uitwisseling van energie waarmee we elkaar steunen. Dat geldt niet alleen voor deze marathongroep, maar voor al mijn sportieve maatjes.

Running - Marathongroep 2013Vanochtend om 9:00 uur startte ik samen met 27 enthousiastelingen voor onze eerste gezamenlijke marathontraining. Ik zag vrienden die ik de afgelopen 2 jaar heb gemaakt en nieuwe gezichten met wie ik vast en zeker nog mooie gesprekken ga hebben. Ik wou dat ik kon omschrijven hoe het voelt om met de leukste hardlopers van Tilburg te lopen. Ik ben dankbaar, voel me vereerd en ben ontroerd. Niets is blijvend, ook niet deze groep. Harmonie, dat is het woord dat me bijblijft na elke training. Eigenlijk gaat het ook niet om iets blijvendst. Het gaat om individuele kanjers die een ogenblik bij elkaar komen. En dat moment blijft een ademtocht lang.