Alles wat is

Pink ladyNog 2 dagen en het is alweer 2015. Zoals elk jaar komt dan alles samen: mijmeringen over wat was en voorpret over wat komt. Zeperds van het voorbije jaar en opperbeste voornemens voor het nieuwe. Maar deze keer niet. Ik moet eerlijk tegen mezelf zijn. Nee, ik kan er niet om heen. Houd uw stoelriemen vast. Want: Ik ben gelukkig!

Jazeker, u leest het goed. Mevrouw-het-kan-altijd-beter-en-leuker- is tevreden. Het was dan ook een jaar waarin alles lukte: het lopen van de perfecte marathon (3 uur en 45 minuten), stage lopen in Berlijn (super toll), het lanceren van mijn eigen blog (calling all Ninja fans) en verliefd worden op iemand die ook op mij is (dag Bridget Jones fiasco dates).

Berlijn Checkpoint CharlieHet meest trots ben ik op mijn lef eindelijk te doen wat ik het liefste doe: schrijven. Als klein meisje was ik er al dol op. Via mijn lieve dagboek, schoolopstellen en afstudeerscripties naar mijn eigen blog nu. Geen onderwerp was mij te min. Ik schreef over mijn lievelingsjurk, de nieuwste clip van Madonna, logeerpartijtjes bij mijn nichtje Marjolijn (plus wat tante Rita had gekookt). Dat wil niet zeggen dat ik grote onderwerpen schuwde. Nog steeds niet. Ik pen ook over onrechtvaardigheid, pesten, hoop en verlangens. Over de grote onderwerpen doe ik luchtig, de kleine neem ik serieus. En ik maak alles persoonlijk.

Geestig en scherp, zo wilde ik worden. Net als mijn literaire helden Roald Dahl en Stieg Larsson. Voor mij zijn zij J van het. Hun boeken zijn zo verslavend mooi opgeschreven dat ik ze allemaal in één adem heb uitgelezen. Tijdens het lezen van hun boeken kruip ik in de huid van de hoofdpersoon. Hoe heerlijk is het om te beschikken over de magische krachten van Matilda? Of te denken met het megabrein van Lisbeth Salander? Als ik geniet van zo’n moment, wil ik erin blijven, heel even. Albert Einstein zei niets voor niets: ‘Logica brengt je van A naar B, maar verbeelding brengt je overal.’

Anouk oktober 2014Het dagdromen is afgelopen jaar minder geworden. Ik ben weer terug op aarde en waardeer voor het eerst het alledaagse. Soms geniet ik zelfs van de kracht van het nietsdoen. Een keer niet trainen? Prima. Op zondag uitslapen? Graag zelfs. En ik accepteer dat je soms niet krijgt wat je wilt. Geen promotie? Volgende keer beter. Het is zoals het is. Dat laagje vernis kan er nu wel van af. Het is zoals de duikgoal van Robin van Persie tegen Spanje. Je ergens aan overgeven is meer dan alleen maar springen. Het is een duik in het onbekende, zonder angst om te vallen.

Maakt u zich geen zorgen. Ik ben niet opeens van mijn strebertjes-geloof gevallen. Dat vuurtje in mij zal nooit doven, maar misschien hoeft het niet altijd zo hard te branden. We moeten ons niet blindstaren op goede voornemens. Laten we simpelweg het leven vieren dat we nu leven. Met volle teugen.

Advertenties

Stoere diplomaat

Na 40 jaar stopt het BZblad, het personeelsmagazine van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Tenminste in de old school papieren vorm. In het nieuwe jaar gaan we onder een andere naam volledig digitaal. Ik heb onwijs veel mooie, leuke en bijzondere artikelen mogen schrijven. Mijn creatieve brein draaide 3,5 jaar overuren. Wat fijn dat ik met zoveel eigen ideeën aan de slag mocht gaan. Lees hieronder mijn mooiste herinnering aan het BZblad. 

Traing-Anouk-BakkerWat vliegen de 365 dagen van een jaar toch snel voorbij. Om alle mooie herinneringen niet te vergeten, zette ik begin 2012 een lege pot op een strategische plek in mijn huis. Elke keer als er iets leuks gebeurde, schreef ik het op een briefje en stopte dat in die pot. Aan het einde van het jaar, onder de kerstboom, trok ik een fles bubbels open en nam alle geluksmomenten nog eens rustig door. Eén kaartje sprong er uit: mijn allereerste reportage voor het BZblad.

Voor het zomernummer deed ik in 2012 mee aan de 5-daagse training ‘Diplomaat in crisisgebied’. Locatie: de School voor Vredesmissies op legerplaats de Harskamp. Samen met 8 andere BZ-collega’s liet ik me door de militairen van Defensie drillen tot een stoere diplomaat die kan overleven op hoog risico posten. Met één verschil: mijn medecursisten gingen daadwerkelijk naar een crisisgebied, ik bleef veilig achter in Den Haag.

Ik kijk terug op een bijzondere trainingsweek. Het was goed voor mijn persoonlijke ontwikkeling en tegelijk ook een ware slijtageslag. Want jemig, je hebt zware trainingen en militaire trainingen. Op de Veluwe leerden we normaal te reageren op abnormale situaties. Niet geschikt voor watjes en luxepaarden. Geen warme douche, geen comfortabel bed, geen mobiele telefoons. We maakten dagen van 16 uur, waarin uiteenlopende oefeningen in het veld en lessen in de tent elkaar in rap tempo opvolgden. Als groep deden we dingen die we nooit zelf hoopten mee te maken. Zoals mijn vaste trainingsmaatje het verwoordde: ‘Je kunt iets honderd keer op PowerPoint zien, maar het is toch anders als je zelf achter de beveiligingsjongens door de bossen rent. Of met je knieën op de grond zit met een geweer op je gericht bij een roadblock.’

Poeh, dat was dus behoorlijk heftige materie. Het viel dan ook niet mee. Ik voelde me een klein meisje in een grote wereld. Als je 2 turven hoog bent, is het dragen van een XL kogelvrij vest al een hele workout. En die helm, ge-wel-dig. Ik deed dingen die ik alleen kende uit films, zoals leren schieten. Met een groot geweer, welteverstaan. Ik schrok me het leplazarus! Mijn sterkste wapen bleek uiteindelijk mijn kwetsbaarheid te zijn. Door het volgen van de gehele training, beschouwden mijn medecursisten en de militaire staf me niet als een toeschouwer. Ik hoorde er echt bij, was één van hen. Net als iedereen moest ik ook zwoegen, zweten en afzien. Samen sleepten we elkaar door het zware trainingskamp heen.

Toen ik die vrijdagmiddag met mijn diploma op zak het militaire terrein afliep, was ik eigenlijk wel een beetje trots. Sterker nog, het voelde als een persoonlijke overwinning. Daar in het Veluwse landschap heb ik een groeispurt in mijn ontwikkeling gemaakt. Ik was niet alleen een betere journalist geworden, maar ook een echte diplomaat. Dat euforische gevoel, dat moest ik eerst zelf ervaren. Het was dé adrenalinstoot die ik zo hard nodig had. Om een stap voorwaarts te maken, moet je soms je evenwicht verliezen. Een kwestie van soms letterlijk vallen, opstaan en weer doorgaan. En geloof me, aantekeningen maken in een kogelvrij vest en met helm op is een vak apart…

P.S. Ik sta op de foto in de ‘karakteristieke’ houding (dat vond de fotograaf zo typerend aan mij die week)