Zoete olijven

Vroeger met ThijsVroeger was ik een mini ninja die kleine avonturen beleefde. Onovertroffen waren crossen op mijn BMX-fietsje, het eten van bittere olijven en keten met Thijs. Hij was mijn buurjongetje slash allerbeste maatje. Saampjes vormden we een opvallend duo: hij een Hollands jongetje met blond haar en ik een ‘Chineesje’ die over hem baasde. Ja, we waren net de kinderen uit de tv-reclame van Duo Penotti (‘Twee kleuren in een pottie’). Ik wilde met niemand anders omgaan. Toen een ander jongetje uit de straat op een middag bij mij kwam spelen, was ik beledigd dat Thijs niet kwam opdagen. Het eerste uur heb ik die arme stakker het leven behoorlijk zuur gemaakt. De kreten ‘Stomme trut’ en ‘Zal ik je eens in elkaar slaan’ waren mijn favoriete kreten.

Enfin, Thijs en ik waren Best Friends Forever. Ik viel hem dus ook lastig met mijn achtergrondverhaal. Zoals op 24 maart 1981. Twee bijna-kleuters zitten op de bank. Omdat ik de baas ben, gaat het gesprek in één richting:

‘Kom Thijs, mag je naar het boekje over Korea kijken’, roep ik.

‘Alle baby’s, ja.’

‘Kijk daar zijn de schoenen van de kinderen.’

‘Kijk alle baby’s.’

‘Dat, zie je dat. Leuk hè?’

‘Zo uit.’

‘Ik doe het niet meer mama.’

‘Ik doe het niet meer hoor Thijs.’

‘Want ik ben zo moe van het kijken.’

‘We gaan lekker met de Playmobil spelen.’

Vroeger aan zeeOp mijn derde nam ik dus al een stoere pose aan als het over mijn adoptie ging: afstandelijk, kort en bondig. Ik voelde geen diepe connectie met mijn geboorteland. Wanneer je aan me vroeg of ik ooit terug wilde naar Zuid-Korea zei ik steevast: ‘Sommige kinderen willen dat graag, maar voor mij hoeft dat niet zo.’ Mensen keken me dan met een niet-begrijpende blik aan. Misschien stelden ze zich wel gerust met de gedachte dat ik er ooit anders over ging denken. Er zijn geadopteerde kinderen die het onwijs machtig vinden om hun moedertaal te leren spreken, de meest exotische gerechten kunnen bereiden en sparen voor een reis naar het geboortedorp. Of ook leuk: familieleden opsporen. Het zal!

Prima voor de liefhebbers. Voor mij? Mwah. Nee, dank je wel. Het onderwerp schuurt, maakt ongemakkelijk en geeft mij ook een schuldgevoel. Ik probeer al heel mijn leven dit soort gesprekjes op afstand te houden. Niet wéér dat verhaal. Of ik me daar soms lullig onder heb gevoeld? Jazeker. Er was zowaar sprake van schaamte. Tot voor kort dacht ik dat het verre van acceptabel was om nul komma nul interesse te hebben voor mijn afkomst.

Maar mijn verhaal moet wel verteld worden. Daarom ben ik een half jaar geleden begonnen met bloggen. Het is voor mij schrijftherapie. Ik tik niet om onverwerkt verdriet te verwerken, maar omdat ik graag vertel. Mijn doel is niet per se de beste schrijver aller tijden worden, maar wel een blog opbouwen waar ik trots op kan zijn. De start is veelbelovend. Ik heb toffe reacties gekregen, en een paar daarvan zijn speciaal voor mij. Van geadopteerde kinderen, adoptieouders en familieleden die vertellen dat ze zich in mijn gedachtenspinsels herkennen. Toegegeven: dat raakt me.

 

Anouk at workDoor het schrijven over adoptie ben ik niet van mijn ‘geloof’ gevallen. Ik pieker er nog niet over om terug naar Zuid-Korea te gaan. Maar tja, wie weet. Het is net als met een goede whisky. Dat moet je op zijn waarde schatten en leren drinken. Een proces dat jaren kan duren. Misschien boek ik over 5 jaar in een recalcitrante bui alsnog een retourtje Amsterdam-Seoel. Op de dag dat ik de royalty’s ontvang van mijn eerste boek. Als de olijven op een dag zoet smaken, is alles mogelijk.

18 gedachtes over “Zoete olijven

  1. Hoi Anouk, wat een mooie column. Knap dat je zo open en eerlijk over je gevoelens durft te schrijven. Ik kan me voorstellen dat andere geadopteerde kinderen en hun familie hier veel aan hebben, maar als relatieve buitenstaander lees ik je columns ook altijd met veel plezier. Dus ga zo door met je blog!

    Mvg Sipke

    PS: stiekem ben ik ook een beetje trots dat ik je destijds bij BZ heb aangemoedigd om toch van het schrijven (weer) je vak te maken!

    Liked by 1 persoon

    • Hallo Sipke, wat een eer dat jij, de mentor, mijn blogs met veel plezier leest. Ik ben ook erg blij dat ik destijds contact met je heb opgenomen. Ondertussen ook een hoop leuke artikelen geschreven voor het BZblad. Jammer dat dit jaar het doek valt voor het blad (waar het allemaal mee begon).

      Like

  2. Hoi Anouk,

    Weer prachtig geschreven…ik kan niet anders zeggen. Vanaf aankomende week zal er ook van mij weer een nieuwe blog verschijnen op mijn website. En ik hoop dat ik met mijn blogverhalen net zoveel mensen weet te plezieren en te inspireren als jij dat doet met jouw schrijven.

    Groetjes van Annemarie.

    Liked by 1 persoon

  3. Alweer goed weggezet, Anouk. Het deed me een beetje denken aan de Zeeuwse wapenspreuk Luctor et emergo: Ik worstel en kom boven. In deze context: De ware Anouk komt t.z.t. vanzelf bovendrijven. Of dat Nederlands of Koreaans is maakt niet uit. Je blijft jezelf.

    Liked by 1 persoon

  4. Hallo,

    Via fb op je site terecht gekomen en eindelijk iemand die er hetzelfde over denkt!
    Ff heul kort voorstellen, ook een geadopteerde Koreaan die zat is om steeds hetzelfde verhaal te moeten vertellen, soms bijna verdedigen waarom je niks hebt met je land en cultuur.

    Fijn om te horen dat er meer Koreanen zijn, die (te) Hollands zijn geworden en hier weinig problemen mee hebben.

    Succes met je blog en ben benieuwd naar je verhalen!

    Groetjes,
    Mirjam

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Mirjam,

      Wat leuk dat je mijn blogs via FB hebt gevonden. En nog leuker dat je er ook hetzelfde over denkt.

      Ik spreek de laatste tijd meer geadopteerde mensen, maar er zijn er maar weinig die echt totaal niks met hun etnische achtergrond hebben. Heel logisch zijn de meesten toch nieuwsgierig naar hun biologische familie of hebben toch zijdelings nog een band met hun land van afkomst. Ik heb echt 100% niks met Korea. Daar voel ik me ook niet meer schuldig over. Dus super fijn dat jij het begrijpt.

      Ik schrijf niet zo heel veel meer over adoptie, omdat de meeste dingen al wel zijn gezegd.
      Maar wie weet krijg ik een dezer weken nog een keer inspiratie.

      groeten,
      Anouk

      Like

  5. Ben ook geadopteerde Koreaanse…..ben ook volop Nederlandse….ben wel terug geweest maar heb er niet echt veel meerwaarde aan gehad. Ben blij hier met mijn leven. Zo fijn om te lezen dat ik niet de enige ben! Mooie verhalen Anouk!

    Liked by 1 persoon

    • Ha Renee,

      Bedankt voor je leuke reactie. Vind je het jammer dat het bezoekje geen meerwaarde heeft gehad? In ieder geval fijn dat je gelukkig bent met je leven hier. Er zou geen aanduiding moeten zijn dat wij haast verplicht worden te zeggen dat we Nederlandse vrouwen zijn. En niet Koreaanse. Dat is gewoon een feit.

      Hoop dat je nog veel leesplezier hebt met mijn verhalen (ook die over niet-adoptie haha)

      groeten,
      Anouk

      Like

  6. Hoi Anouk,
    Heel erg fijn om als adoptiemoeder van een zoontje van 3,5 uit Taiwan ook verhalen van kinderen zelf te horen. Hoop dat hij net zo open en eerlijk durft te zijn tegen ons. Denk dat het zo belangrijk is dat je je mag voelen hoe je je voelt. En niet wat je denkt dat moet .
    Groetjes, Martine

    Liked by 1 persoon

    • Hoi Martine,

      Bedankt voor je leuke reactie. Dat is zeker belangrijk om eerlijk en open over adoptie te zijn. Voor zowel ouders als kind.
      Geniet van de mooie jaren die jullie nog voor jullie hebben liggen.

      Groeten Anouk

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s