Souvenir

Paspoort KoreaVeel geadopteerde kinderen hebben het gevoel een puzzelstukje te missen. Ik niet, want ik haat puzzelen. Mijn interesse in Zuid-Korea reikt niet verder dan het bewonderen van de nieuwste Samsung smartphone. Ik heb niks met die terug-naar-mijn-roots verhalen. Een speurtocht naar verloren ouders die je als drie maanden oude baby te vondeling hebben gelegd, midden op straat, met slechts een naamjaartje om je pols. Waarom wil je terug naar een land waar je wortels niet groeien?

Je hoeft ook niet naar een sentimenteel programma als Spoorloos te kijken om oprecht te worden geraakt. Dat gebeurt soms onverwacht mooi. Iemand zei onlangs tegen me: ‘Jij hebt een familie waar je niet op lijkt maar waar je wel thuishoort, en een familie waar je niet thuis hoort maar waar je wel op lijkt.’

Een brok-in-de-keel moment in het kwadraat. Ik haal vanavond mijn (verlopen) Koreaanse paspoort eens uit de la. Gewoon omdat het mijn enige souvenir is.

Advertenties

Bestemming bereikt

Kleine Anouk 3Als klein meisje had ik al grootse dromen. Toen ik acht was waren twee dingen duidelijk. Madonna was mijn idool en als ik groot was, werd ik schrijfster. Praten over mijn biologische ouders stond nooit hoog op mijn lijstje. Ik maakte wel de ene na de andere prachtige tekening van mijn andere moeder. Altijd dezelfde vrouw: jong, beeldschoon en lang zwart golvend haar. Ik had simpelweg een levendige fantasie. Mijn jeugd was verder dik in orde en heb nooit last gehad van mijn geadopteerd zijn.

Blijkbaar ben ik een uitzondering. Ik las van de week een artikel in de krant over een geadopteerde vrouw die een boek (de Adoptiemonologen *proest*) schreef over haar ervaringen en vergeleek ze met die van lotgenoten. Erg bitter en ook stereotype. Adoptiekinderen zijn volgens haar beschadigd, hebben moeite om hun leven vorm te geven en worstelen met het besef dat ze zijn afgestaan door hun biologische ouders.

Hebben de meeste dertigers geen quarterlife crisis? Als niemand met zichzelf in de knoop lag, waren Oprah en Dr. Phil nu niet schatrijk geweest. Mijn advies aan haar: Wijt niet alle problemen aan je adoptie en blijf niet in een slachtofferrol hangen. Get a life!

Of ik iets heb geleerd van mijn adoptie? Jazeker. Dat afwijzingen niet altijd slecht zijn. Ze hebben me juist geholpen mijn weg te vinden. Maar goed, elk mens kent zijn ups en downs. Dat heeft niks met bloedverwantschap te maken.

Van zweverige termen als niet-zelfgekozen bestemming moet ik niks hebben. Ik ben 35 jaar geleden aangekomen bij de liefste mensen van de wereld. De navigatie in mijn hart zei: bestemming bereikt. Toen ik als mini-mensje van zeven maanden in het vliegtuig opsteeg vanuit Seoul, samen met twintig andere lotgenoten, dacht ik vast: ‘Hold on, we’re going home.’

#selfie

SelfieHet onderstaande redactioneel schreef ik voor het BZblad 2 dat op 11 april 2014 verscheen.

Toen ik 16 was stierf mijn opa. Ik hield zielsveel van hem. Hij overleed op een woensdag in mei. Mijn broer had hem die zondag ervoor nog gebeld. Hij wilde weten hoe-ie de befaamde griesmeelpudding moest maken, hét familierecept. ‘Wil je opa spreken’, vroeg mijn broer. ‘Nee, we zien hem volgende week. Ik wil dit programma afkijken’, mompelde ik terug. Drie dagen later was hij dood. Mijn schuldgevoel was intens. Ik voelde me een egoïst.

Na 20 jaar ben ik geen steek veranderd. Samen met bijna 17 miljoen landgenoten vind ik het belangrijk om me-time 24/7 door te trekken. Hét woord van 2013 was niet voor niets selfie. We maken foto’s van onszelf met onze telefoon en weten niet hoe snel we deze viraal in première moeten laten gaan. Via Facebook, Twitter of voor hipsters Instagram. De selfie van tv-host Ellen DeGeneres tijdens de Oscars van vorige maand werd 3,2 miljoen keer geretweet.

Wat is het toch met dat hedendaagse hedonisme? Natuurlijk zijn er ook de Bob Geldofs en Angelina Jolies van deze wereld. En houd je stoelriemen vast, dat zijn echt niet alleen geitenwollensokkers of publiciteitsgeile celebrities. Zo neemt de organisatie Worldmapping uit Nijmegen jongeren mee naar ontwikkelingslanden om iets bij te dragen aan hun wereldbeeld (pagina 14). Het sneue imago dat aan ontwikkelingssamenwerking leek te kleven, is er bij jongeren van af. Sterker nog: helpen met lesgeven aan kinderen in Zuid-Afrika of waterputten bouwen in Malawi heeft status gekregen. Andere mensen helpen is cool.

Er is geen geluk in de uitverkoop op Marktplaats, maar we kunnen wel ons steentje bijdragen. Dus vraag maandagochtend eens aan je collega hoe zijn of haar weekend was. Lees: niet na één zin weer over jezelf beginnen. Of informeer eens waar die stagiair al die maanden aan werkt. Hiermee bezorg je de ander een weergaloos gevoel en kickstart je de lente met een glimlach. Dat is niet alleen integer, maar ook oprecht.

Re-Run

Marathon girlIt’s a wrap: 3 uur 45 minuten en 42 seconden. Ik finishte mijn tweede marathon 20 minuten sneller dan vorig jaar, een PR met een gouden randje. Ben super blij met deze tijd. Zo blij dat ik de heilige Rotterdamse grond heb gekust. Ik heb mezelf overtroffen. Met mijn mini benen heb ik een grootse prestatie neergezet. Voor het eerst van mijn leven ben ik oprecht trots op mezelf. Nooit eerder blonk ik ergens in uit. Iets waar ik als klein meisje altijd al van droomde. Kon ik alles maar nog een keer in slowmotion afspelen. Zondag was een van de mooiste dagen uit mijn leven. Ik liep de race van mijn leven!
Extra bonus: ik was de snelste vrouw van Team Tilburg (de nummer 25 van alle deelnemende marathonlopers uit Tilburg).
Een hardloopmaatje vroeg vandaag: ‘Hoe doe jij dat?’
Ik; ‘Joh, ben stiekem half Keniaans.’
Helaas was hij niet zo goedgelovig. Alhoewel ik de fitnesstinstructeur van de lokale sportschool ooit wijsmaakte dat mijn blanke broers geadopteerd waren, ik niet.

Enfin, zonder Keniaanse DNA, maar mét een onuitputtelijke drive startte ik zondag 13 april om 10:30 vanuit startvak E. GeenMarathon 35 km papa en mama concreet plan, alleen een motto: Marathonista’s don’t sweat, they sparkle! Ik liep dan ook van start tot finish met een glimlach van oor tot oor. Oké, als u een oogje dichtknijpt, rond de 17 en 32 kilometer keek ik vertrouwd boos. Vergeeft u mij, ik had het toen even zwaar. Dat smetje duurde maar een paar luttele seconden. Een vlaag van verstandsverbijstering. De roze wolk waar ik sinds zondag op zit, kleurt perfect bij mijn roze hardloopoutfit.

Waar vorig jaar alles fout ging, verliep het deze keer volgens het hardlopersboekje. Revange! Mijn frustaties liggen ergens in de Zuidtunnel. Het breekpunt waar het toen mis ging. De enige reden dat ik mezelf afgelopen september opgaf voor de 34e editie in 010 is omdat ik nu wél onder de 4 uur wilde eindigen. Wie loopt er anders voor de lol 42,195 kilometer? Een nieuw jaar, een nieuwe kans, een re-run. Mijn droom zou ik gaan waarmaken met behulp van de magische werking van muziek. U hoort misschien ook weleens verhalen van mensen die uit een coma ontwaken door de mooie klanken van muziek. Of zingt u in de auto ook stiekem mee op die foute hit uit uw jeugd met hoge feelgoodfactor? We kennen allemaal wel een plaat-en-zijn-verhaal moment. Zo is het voor mij met muziek & rennen. Elke race heeft zijn eigen soundtrack met nummers die me blij maken: van oude Motownnummers tot dance. Alles voldoet, behalve sloom en BLØF. Calvin Harris stuwde me naar een toptijd tijdens de laatste Tilburg Ten Miles. Bij de Zevenheuvelenloop van 2012 gaf Loreen me met Euphoria nieuwe energie, net toen ik dacht dat het voltooid verleden tijd was.

Marathon ErasmubrugVrienden, loopmaatjes en familie vragen me hoe ik mijn tweede marathon heb ervaren. Lastig om te verwoorden. Mijn lichaam bewoog op de klanken van de muziek. Mijn hart zong mee met de muziek. Mijn tactiek was afgestemd op de muziek. Samen met mijn hardloopvriendin Esmah stelde ik de dag voor de marathon de perfecte playlist samen. Esmah en ik delen niet alleen onze liefde voor rennen en Bossch Bollen, maar ook voor dezelfde muziek. Mijn marathon verliep ongeveer zo: ‘Me, myself & Pharrell: together we beat the distance’, dacht ik bij de 5 kilometer. Zijn wereldhit Happy knalde door mijn oortjes. Na een trage start, kwam de diesel na de 10 kilometer beter op gang. Mijn brandstof: Eye of the tiger. Toen ik over de Erasmusbrug zweefde, zong George Michael heel toepasselijk zijn 90’ies hit Freedom. Volgens mij ging ik pas rond de 30 kilometer knallen. Dat luidde ik in met Get Lucky van Daft Punk. Samen met de Bredase dj Hardwell trok ik op de Coolsingel een laatste sprintje van 2 kilometer naar de finish. Op de beats van Beyoncé’s Crazy in love klokte ik mijn droomtijd. Zoals loopheld Mo Farah ooit zei: ‘Chasing greatness has no expiration date’. Rotterdam, tot volgend jaar!

 

Marathonista

MarathonistaYes, I kick @ss at running! Nou ja, voor een recreant. Voor een niet-Keniaan. Voor een loper met een beetje platvoeten. Voor iemand die de film de Marathon al honderd keer heeft gezien. Voor een onderdeurtje van ruim anderhalve meter. Want ik ben een marathonista.

Nog zestien uur, vijftien minuten en twintig seconden en dan ga ik de 34e marathon van Rotterdam lopen. Hét moment waar ik maanden naar toe heb getraind komt dichterbij. De Coolsingel wordt tastbaar. Terwijl ik zit te tikken, tikt mijn hartslag nog sneller. Ik omarm de gezonde spanning die door mijn lijf giert. Ik heb mijn tas al ingepakt. Gels check, treinkaart check en hardloopschoenen dubbel check. Morgenochtend vroeg vertrek ik met mijn matties naar het hardloopwalhalla in 010. Marathonlopers zijn de superhelden onder de lopers. Zij durven hun dromen waar te maken. Maar goed, mijn hardloopvrienden en ik hebben maanden samen getraind en we gaan er samen een feestje van maken. Het wordt waanzinnig-te gek-gaaf-fantastisch.

Mocht u aan de kant staan, kunt u mij makkelijk herkennen. Tijdens mijn tweede marathon kleur ik geheel roze, mét rokje en roze hardloopschoenen. Behalve een marathonista ben ik ook een fashionista. Heel hard lopen graag, hip hardlopen nog beter. Wel adviseer ik u naar beneden te kijken, want ik word vaak omringd door grote mensen. Voor u het weet, kijkt u over me heen en ben ik alweer voorbij gezoefd.

En nee, ik kijk niet boos, maar ben gefocust. Ik ben een marathonista. Het lopen van marathon is voor mij de Heilige Graal. Ik neem mijn voorbereiding serieus en tijdens de wedstrijd zelf storm ik als een soort autist over het parcours. Ik zie niks, hoor niks en voel niks. Alsof ik alleen op de wereld loop, half zwevend en een beetje dromerig. Ik geloof in mezelf en vertrouw op mijn kleine beentjes. Zoals ik ooit ergens op internet las: ‘Never underestimate the strength of a woman. Never f@#k with one who runs 26.2 miles for fun.’

Hardlooptornado

Hardlopen Drunense DuinenWij hardlopers zijn rebels with a cause. Stoere, avontuurlijke types die zich niets aantrekken van opgetrokken wenkbrauwen. Ik ben dol op vooruitstrevende mensen die tegen de stroom in roeien. Respect voor al mijn loopmaatjes die zonder enige twijfel altijd voor die ene extra mijl gaan.

Zelf heb ik vorig jaar voor het eerst mijn grenzen verlegd. Letterlijk. Om precies te zijn 42 kilometer en 195 meter. Na vier maanden trainen in de sneeuw liep ik op 14 april 2013 mijn allereerste marathon, in Rotterdam. Tijd: 4:04:50. Gevoel: onbetaalbaar. Ik heb op weg naar de Coolsingel ruim 950 kilometers afgelegd. Duurlopen, schema’s, stapelen, rusten, koolhydraten, pijnlijke massages en benen omhoog. Allemaal termen die regelmatig in mijn hoofd zaten. Het was elke opoffering waard.

Lee Towers zong het bij de start al: You never walk alone. En hij had gelijk. Het ontroerde me hoeveel collega’s, vrienden, kennissen en toeschouwers met me meeleefden. Natuurlijk vroeg een enkeling waarom ik zoiets überhaupt wilde doen. Met mijn 1,55 meter was ik toch niet gebouwd voor het lopen van marathons?

Het antwoord is simpel: ik houd van een uitdaging. Mensen die me goed kennen weten hoe gedreven en competitief ik ben. In het pre-marathon tijdperk was ik een veredelde sprintster, een hardlooptornado pur sang. Mijn enige doel was om gi-gan-tisch hard te lopen, op een goede dag zelfs een beetje zwevend zoals de Kenianen. Nu heb ik de wedstrijd der wedstrijden gelopen en ben ik gepromoveerd tot lange afstandloopster.

Pijn lijden in 30.000 stappen: dat is het lopen van een marathon. Het is een tering afstand, maar het blijft iets magisch houden. Daarom start ik over vijf dagen weer op Coolsingel. Verschil met vorig jaar: ik wil niet alleen de snelste wil zijn, maar ga nu ook genieten. Dat heb ik geleerd van mijn nieuwe BFF’s van de allerleukste marathongroep van Tilburg. Mijn leven is de afgelopen vier maanden leuker geworden. We hebben samen meters gevreten, tips uitgewisseld, elkaar gemotiveerd en vooral veel gelachen. Mijn loopmatties hebben me laten zien waar het allemaal op draait: hardlopen is vooral leuk. Al hoop ik ‘m zondag wel in drie uur en nog wat te lopen.

Material Girl

Chanel walkMadonna zong in 1984 al over leven in een materialistische wereld. Dertig jaar later draait het nog steeds om cash, coolness & couture. Althans voor mij, tot afgelopen weekend. Toen ik op ‘zwarte zaterdag’ werd beroofd van mijn handtas en in een paar seconden mijn hele materiele leven kwijtraakte. Sneller dan de bliksem inslaat, voelde ik me opeens nog kleiner dan ik al was. Geen blikschade, maar wel een knock-out in mijn zelfvertrouwen.

Ik kick nu noodgedwongen af van mijn smartphone verslaving en hang naar materialisme. Cold turkey. Geen iPhone en designertas voelt als Roy Donders zonder huispak of Ronaldo minus kam. Net als mijn jeugdidool was ik een material girl. Ik stortte me als een junk op mijn smartphone, iedere keer als het lampje flikkerde. En mijn vintage laarzen liet ik voor meer geld repareren dan waarvoor ik ze ooit had gekocht.

Mijn moeder zegt dat je overal iets positiefs in moet zien, goede of slechte ervaringen. En mama heeft altijd gelijk! Ondanks mijn boos- en hopeloosheid, besef ik maar al te goed dat het altijd erger kan en dat mensen het ergens anders op aarde veel slechter hebben. Dat het op de meeste momenten niet de oh-my-god-meest geweldige-tijd-ever was, maar gewoon prima.

Nee, ik ben niet opeens getransformeerd tot een zweverige hippie. Wel zie ik alles net iets meer in perspectief. Keep it real, zeg maar. Als ik in het weeshuis in Seoul was opgegroeid, had mijn leven er immers totaal anders uitgezien. Geen ouders, geen geld en geen liefde. Dus: Op mijn wishlist voor 2014 stond: een vintage Chaneltas en een zonvakantie op Curaçao. Ik kies nu voor hapiness – van top tot teen, inclusief een million dollar glimlach